Osnivač prvog srpskog profesionalnog pozorišta, rođen je u Novom Bečeju (tada Vranjevu) 26. septembra 1818. godine, od oca Mojsija, trgovca, i majke Sofije, domaćice. Ljubav prema pozorištu i glumcima nosio je još iz roditeljskog doma.
Otac Mojsije, kao trgovac, takođe je bio deo pozorišnog pokreta. Posle završene osnovne škole u rodnom mestu, Jovan odlazi u Kečkemet na dalja školovanja. Boravak u Kečkemetu pružio mu je priliku da na sceni vidi prave profesionalne glumce i da stekne određeno pozorišno obrazovanje. Tamo je završio šest razreda latinske škole, a po završetku školovanja, 1837. godine, vraća se u Vranjevo i zaposlio se kao opštinski činovnik.
Kao zaljubljenik u pozorište, povremeno je boravio u mnogim gradovima gde su postojale ili gostovale diletantske pozorišne družine, u kojima je mogao da se iskaže kao glumac i reditelj. 1844. godine vraća se u Novi Bečej, gde osniva jaču diletantsku družinu, uključujući najbolje glumce iz svog mesta i okoline.
Kratko vreme, 1857. godine, bio je član Omladinskog pozorišta u Beogradu, a iste godine osniva novo diletantsko društvo u Novom Bečeju, sa kojim je radio do svog odlaska u Srpski Čanad. Oktobra 1860. godine, Jovan Knežević ostvaruje svoj san osnivanjem prvog privatnog profesionalnog pozorišta u Vojvodini, sa kojim je gostovao u mnogim mestima.
Godina 1861. bila je posebno značajna za srpsko pozorište. Kneževićeva grupa gostovala je u Novom Sadu od 10. juna do 16. jula, a nakon toga se zbog finansijskih problema raspala. Većina članova družine podnosi zahtev da pristupe Srpskoj čitaonici, čiji je predsednik bio Svetozar Miletić. Na osnovu jezgra Kneževićeve družine, Jovan Đorđević je 16. jula 1861. godine osnovao Srpsko narodno pozorište u Novom Sadu.
Posle ovog događaja, Knežević se vraća u Novi Bečej, gde sa preostalim članovima formira novu družinu, koja je ostvarila mnogobrojna gostovanja u mnogim mestima Vojvodine i praktično delovala sve do Kneževićeve smrti 3. juna 1864. godine u Novom Bečeju.
Lazar Mečkić, "Uloga Novobečejaca u razvoju srpskog pozorišta", Beograd, 1988.
Komentari