Da bi pooštrila mere protiv komunista, Skupština je 2. avgusta 1921. godine donela Zakon o zaštiti javne bezbednosti i poretka u državi. Tim zakonom su za svaku komunističku aktivnost bile predviđene surove kazne, pa čak i smrtna.
U Vojvodini su ubrzo počela masovna hapšenja. Na udaru su se našli čuvari kutija, njihovi zamenici, članovi Sindikata poljoprivrednih radnika, kao i članovi legalnih partijskih organizacija.
U Kumanu su, pored ostalih, uhapšeni Žarko Strajnić i Racko Čolić, koji su sprovedeni u zloglasnu beogradsku Glavnjaču, gde su bili podvrgnuti strahovitoj torturi. Kasnije je uhapšen i Ljubomir Čolić. Kumančani su u Glavnjači izdržali 11 meseci i, pošto su proglašeni nevinim, pušteni su na slobodu. Međutim, Ljubomir Čolić je ubrzo preminuo od posledica mučenja nakon izlaska iz zatvora.
Predstavnici radnog naroda bili su lišeni prava da ga zastupaju u opštinskoj upravi. Na osnovu naredbe velikog župana broj 2304/921, 20. septembra 1921. godine sreski načelnik je razrešio dužnosti potkneza (potpredsednika) Nikolu Zokića, kao i odbornike Tacu Đurića, Luku Lazića i Vasu Mučalova, zbog njihove pripadnosti komunističkom pokretu.
Sresko načelstvo u Novom Bečeju vodilo je stalnu, strogu policijsku kontrolu nad radom i kretanjem poznatijih komunista u Kumanu i o tome redovno, na polumesec, slalo izveštaje velikom županu u Zrenjanin, verujući da će na taj način oslabiti njihov rad i delovanje.
Komentari