Novobečejski fudbal je, sve do Drugog svetskog rata, bio opterećen izrazitim finansijskim teškoćama, čak i kada je reč o najosnovnijim potrebama. Pre svega, Novi Bečej nije imao razvijenu industriju od koje bi se mogla očekivati bilo kakva materijalna podrška sportskim klubovima.
Ekonomske probleme dodatno je produbljivao i nepovoljan položaj Novog Bečeja u okviru takmičenja Banatskog podsavesa. Iako su Novobečejci u gotovo svim drugim oblastima bili upućeni na Veliki Bečkerek, pa je i železnički red vožnje bio prilagođen tim potrebama, kada je reč o fudbalskim takmičenjima situacija je bila drugačija. Veliki Bečkerek nije mogao da prihvati novobečejski klub u svoju takmičarsku grupu, jer je već imao dovoljan broj sopstvenih klubova (sedam do osam), a dolazak kluba iz Novog Bečeja značio bi dodatne i visoke troškove organizacije utakmica.
Zbog toga su se novobečejski klubovi najčešće nalazili u grupi sa klubovima iz Velike Kikinde. Međutim, sa Kikindom nije postojala odgovarajuća železnička veza. Nikada nije postojao večernji voz iz Kikinde ka Novom Bečeju, zbog čega su gostovanja zahtevala znatna sredstva — bilo za putovanje autobusom, bilo za prenoćište u Kikindi.
Kasnije, uključivanjem klubova iz današnjeg Velikog Sela, putovanja su postala još teža i skuplja. Takve troškove klubovi nisu mogli da pokriju prihodima od revanš utakmica koje su igrane u Novom Bečeju.
Dodatni problem predstavljala je činjenica da Novi Bečej nije imao dva kluba čije bi rivalstvo privlačilo veći broj gledalaca i obezbeđivalo stabilnije prihode uz minimalne troškove. U tom pogledu prednost su imali klubovi iz Velikog Bečkereka, koji su se međusobno takmičili bez putnih i drugih dodatnih izdataka, a interesovanje publike za takve susrete često je bilo veće nego za utakmice sa klubovima iz Vršca ili Kikinde, a naročito kada su protivnici bili klubovi kvaliteta novobečejskog Jedinstva.
Kao treći značajan faktor koji je dodatno pogoršavao materijalne prilike treba pomenuti česta izlivanja Tise i plavljenje igrališta. Zbog toga su sezone bile kratke, gubilo se na kontinuitetu i kvalitetu fudbalske igre, što je neminovno dovodilo i do slabijeg interesovanja publike.
Iako su postojala razmišljanja o mogućim rešenjima, nikada se nije istrajalo u pokušajima da se formiraju dva ili više klubova kako bi se stvorilo jače rivalstvo. Nije se dovoljno sagledavala ekonomska korist takvog modela — da bi tesno lokalno rivalstvo povećalo posećenost utakmica i prihode klubova, a istovremeno svelo troškove na minimum, jer bi se izbegavali skupi prevozi koji su odnosili najveći deo sredstava.
Ipak, uprkos izuzetno teškim uslovima, novobečejski sportisti uspevali su da očuvaju kontinuitet fudbalske igre, pruže zadovoljstvo ljubiteljima sporta i omoguće mladima da se bave fudbalom. Tako se često dešavalo da, nakon gašenja jednog kluba, nastaju novi — sa novim entuzijastima koji su baklju fudbala prenosili iz generacije u generaciju, sve do današnjih dana.
Komentari