Najteža godina za Jedinstvo bila je 1933. Posle smene generacija krajem 1932. godine, klub se suočio sa slabim igračkim kadrom, ali i sa ozbiljnim infrastrukturnim problemima – voda se na igralištu zadržala sve do polovine juna. Treninzi koje je učitelj Sava Mojić započeo još u jesen 1932. godine, a nastavio u martu 1933, prekinuti su već sredinom aprila zbog poplavljenog terena.
Po povlačenju vode, na igralištu je ostao sloj mulja koji je ispucao do te mere da je morao biti uklonjen u debljini od 10–15 centimetara. Ni to, međutim, nije dalo zadovoljavajuće rezultate, pa se igralište koristilo u stanju u kakvom je bilo. Sve je to snažno uticalo na aktivnost kluba tokom te godine. Ipak, Sava Mojić je, okupivši desetak mladića, nastojao da sistematskim radom na treninzima nadoknadi propušteno. To je donekle ublažilo tešku situaciju, ali nije moglo bitno da promeni stanje – igran je najslabiji fudbal još od pojave prvog kluba u Novom Bečeju.
Preokret i uspon 1934. godine
Već naredne, 1934. godine, zahvaljujući entuzijazmu uprave Jedinstva, a naročito neumornom radu Save Mojića, raste interesovanje za fudbal. Na treninzima se redovno okupljalo dvadesetak i više mladića, što se ubrzo odrazilo i na rezultate. Utakmice su igrane svake nedelje, a Jedinstvo je nizalo pobede.
Rad na treninzima, uz nekoliko pojačanja iz Beodre, već posle nešto više od godinu dana dao je zapažene rezultate. Sa uspešnim igrama rasla je i poseta – iz utakmice u utakmicu na tribinama se okupljalo između 400 i 500 gledalaca. Ostvareni prihodi omogućavali su pokrivanje troškova, a te godine su prikupljeni i prvi dobrovoljni prilozi, zahvaljujući kojima je kupljena nova kompletna fudbalska oprema: crveni dresovi, plave gaćice, štucne i cipele.
Igrači i značajne pobede
Pored domaćih fudbalera, dovedena su i tri kvalitetna igrača iz Beodre, što je predstavljalo značajno pojačanje. Zabeležene su vredne pobede nad Slavijom iz Starog Bečeja (3:1), Građanskim iz Starog Bečeja (1:0), Vojvodinom iz Velikog Bečkereka (2:0), Radničkim iz Velikog Bečkereka (3:2), dok su klubovi iz okolnih sela pobeđivani i veoma visokim rezultatima.
Najčešći sastav Jedinstva činili su: na golu Veselin Josimović; bekovi Laza Lazić i Bora Kovačev; halflinija Branislav Petraškov – Komoč, Milutin Nešić i Živa Mali – Šuka (iz Beodre); u navali Mikloš Valtner (iz Beodre), Pal Sauer, Vasa Karadžin (iz Beodre), Duško Glavaški i Luka Boberić. Povremeno su nastupali i Arpad Hauzer, Miloš Pinćin, Bora Glavaški i Vladeta Jovanović.
Prvenstvene iluzije i slom
Veliko oduševljenje izazvano igrama i pobedama u prijateljskim susretima tokom 1934. godine nagoveštavalo je uspehe i u prvenstvu. Prva prvenstvena utakmica, odigrana 2. septembra 1934. godine u Novom Bečeju protiv Kosova iz Velike Kikinde, završena je ubedljivom pobedom Jedinstva od 3:0. To je podgrejalo očekivanja navijača i uprave, ali se ubrzo pokazalo da su ona bila veća od realnih mogućnosti tima.
U drugom kolu, protiv ŽAK-a iz Velike Kikinde, igralo se po kiši i na raskvašenom terenu. Nenaviknuti na takve uslove i slabiji od protivnika, igrači Jedinstva su pretrpeli težak poraz od 0:6. Realan odnos snaga bio je na strani ŽAK-a, ali bi na suvom terenu poraz verovatno bio znatno blaži.
Demoralizovano, Jedinstvo je izgubilo i narednu utakmicu na svom terenu od Sloge iz Velike Kikinde sa 0:4, pri čemu su svi golovi postignuti u prvom poluvremenu. Ova dva teška poraza bila su presudna – početkom 1935. godine klub se raspao i prestao da postoji.
Fudbal bez kluba i uloga Save Mojića
Iako je Novi Bečej 1935. ostao bez zvaničnog fudbalskog kluba, fudbal nije nestao. Dečaci okupljeni u Zvezdi i Banatu nastavili su da treniraju i igraju, sada sa mogućnošću svakodnevnog korišćenja regularnog igrališta.
Sava Mojić, rođen 1906. godine u Vranjevu, bio je učitelj i istinski zaljubljenik u fudbal. Kao đak učiteljske škole igrao je za novobečejski Soko, ali mu je igračku karijeru prekinula teška bolest nakon utakmice u Adi 1927. godine. Ipak, fudbalu je ostao veran do kraja života – kao član uprave i kao učitelj fudbala mlađim generacijama. Radio je potpuno amaterski, bez ikakve novčane nadoknade, ulažući ogromnu energiju i strpljenje u vaspitavanje mladih igrača. Bio je skroman, tih, uporan i izuzetno cenjen pedagog, prvi pravi učitelj fudbala u Novom Bečeju.
Milan Kiprović i „klupska poslastičarnica“
Na kraju, ne može se govoriti o Jedinstvu bez pomena Milana Kiprovića i njegove poslastičarnice. Čika Milan, poreklom iz Makedonije, došao je u Novi Bečej nakon rada u Čehoslovačkoj i otvorio poslastičarsku radnju u glavnoj ulici. Kao plemenit čovek i ljubitelj mladih, zavoleo je fudbal i pružao klubu nesebičnu podršku. Njegova poslastičarnica bila je praktično klupska prostorija Jedinstva – mesto okupljanja, svlačionica i garderoba, sve korišćeno besplatno do poslednjeg dana postojanja kluba.
Zahvaljujući takvim ljudima, Jedinstvo je, i pored kratkog trajanja, ostavilo dubok trag u sportskoj istoriji Novog Bečeja.
Komentari