Dr Vladimir je diplomirao prava u Pragu 1862. Godine. Bio je školski drug, na liceju u Pžunu (Bratislavai), Jovana Jovanovića - Zmaja, a kasnije su zajedno studirali pravo u Pragu. To prijateljstvo se održalo i posle završetka školovanja i studija, pa su u Vranjevo navraćali kod Vladimira Glavaša i Mije Vlaškalina, Zmaj - Jova Jovanović, Svetozar Miletić, Đura Jakšić i drugi najistaknutiji Srbi, toga vremena, u Austro-Ugarskoj.

Posle provedenog advokatskog pripravnićkog staža, otvorio je advokatsku kancelariju u Novom Bečeju. Radio je vrlo kratko vreme kao advokat, jer se taj poziv nije slagao sa njegovim moralnim i životnim načelima.

Vredna je pomena, možda ne revolucionarna, ali bez sumnje burna školska prošlost Novog Bečeja između dvadesetih i tridesetih godina dvadesetog veka.

Novi Bečej od 1908. godine ima četvororazrednu građansku školu u kojoj su se obrazovala deca, uglavnom za potrebe novobečejske trgovine i zanatstva. Oni koji su želeli da se dalje školuju, a roditelji im imali potrebna sredstva odlazili su u obližnje gradove Veliki Bečkerek, Veliku Kikindu, pa i u Novi Sad i Sremske Karlovce. Školovanje van mesta boravka roditelja značilo je ograničavanje daljeg školovanja.

Ovo ime samo po sebi ne govori mnogo, jer je njegov nosilac, kao vrlo plodan književnik „sasečen" još u korenu. Pored velikog intelektualnog potencijala i izuzetne vrednoće ostao je Dušan Knežević kao književnik potpuno nepoznat našoj kulturnoj javnosti.

U naslovu je istaknuto ime njegovog oca, jer je i on kao veliki čovek - na žalost - ostao takođe nepoznat kulturnoj javnosti, ali je zato bio velika senka svome sinu Dušanu.

Laza Popović, rođen 19. marta 1839. godine u Vranjevu, sin je sveštenika Luke Popovića, čije su pet kćeri i dva sina postali glumci Srpskog pozorišta u periodu njegovog rađanja i stasanja. Prvi put je stupio na scenu u Kneževićevom pozorištu 1860. godine i nije ga napustio ni kada su iz tog pozorišta istupili skoro svi članovi, pa i njegove sestre Draginja i Ljubica. Kasnije, 1862. godine, i on prelazi u Srpsko narodno pozorište gde ostaje kratko vreme. Posle sukoba njegovog zeta Dimitrija Kolarovića sa Lazom Telečkim sa svojim sestrama i zetovima prelazi u Hrvatsko zemaljsko kazalište u Zagreb 1863. godine. U Zagrebu je ostao do 1867. godine, kada se vraća u Srpsko narodno pozorište, da bi 1868. godine prešao u Beograd u tek osnovano Narodno pozorište.

Novi Bečej i Vranjevo imali su pojedinaca kojima se može ponositi, ne samo ova, nego još i mnoge buduće generacije, ali - na žalaost - njihova imena u današnjem Novom Bečeju nisu ničim obeležena, niti se održavaju skupovi posvećeni njima i njihovim delima.

Izuzetak je samo velikan Josif Marinković. On je postao i ostao nezaboravan zahvaljujući zalaganju i brizi Branislava-Bate Kiseličkog. Marinkoviću su se Vranjevčani i Vranjevo odužili što su svojoj osnovnoj školi dali njegovo ime čime se pokolenja (učenici) podsećaju na neumrlog velikana, koga je odljuljala vranjevačka kolevka. Tu je zatim glavna ulica Vranjeva koja nosi ime Josifa Marinkovića, pa spomen ploča na kući, gde je bila kuća u kojoj se rodio i na kraju lepa zbirka diploma, članaka, govora, predavanja, kompozicija i ličnih predmeta Josifa Marinkovića.

Inteligencija je u životu srpskog naroda za poslednjih 250 godina odigrala onu ulogu, koju je kod drugih naroda učinilo plemstvo. Znala je evropske jezike zatim latinski i nemački pa je mogla da prati sve kulturne pokrete Evrope i da u skladu naprednih ideja Zapada, usmerava i život Srba. Iako je ekonomski bila mnogo slabija od plemstva susednih naroda, srpska inteligencija je većim delom primala na svoja nejaka pleća veliki teret - službe narodu. Nedostajuća materijalna sredstva nadoknađivala je velikom snagom duha i jakom ljubavlju prema svm narodu.

Nekada su naša sela bila opsednuta gnezdima roda, a lasta je bilo po desetak gnezda u svakom hodniku, ili 4-5 gnezda ispred vrata od štala. Tu su laste umetnički gradile svoja gnjezda, jer su tu muve kao njihova osnovna hrana, a koje bi bez lasta bile velika napast za stoku.

Rode su svoja gnezda svijala na odžacima seoskih kuća, koji su na vrhu obično bili zatvoreni sa određenim šiljkom kao ukrasom, a imali su otvore za dim sa strane. Ti dimnjaci su se retko dimili, a nikada, u vreme dok su rode u našim krajevima. Oni se svakodnevno dime u hladnim danima, s jeseni i zime, kada se zagrevaju seoske peći, mada rode znaju da biraju dimnjake koji su na onim kućama, koje više služe za reprezentaciju, nego što se u njima živi. Za svakodnevni život se koriste manje kuće, gde je kuhinja i soba za ručavanje i spavanje.

Luka Popović, sin Lazin, rođen u Beogradu 1878. umro u Skoplju 1914. godine. Bio je član Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu 1895-1900., a od avgusta 1900. pa sve do juna 1911. je član Narodnog pozorišta u Beogradu. U drugoj polovini 1911. godine odlazi u Sjedinjene američke države, gde osniva „Srpsko pozorište''. Za boravak njegovog pozorišta u Americi dobio je materijalnu pomoć od srpske vlade,  kao i od Srba u Americi, na čelu sa Mihajlom Pupinom. Predstave je davao u Njujorku, Čikagu, Pitsburgu, Filadelfiji i drugim gradovima SAD.

Evo šta o tom njegovom gostovanju po Americi piše Borivoje Stojković u svojoj knjizi „Istorija srpskog pozorišta od srednjeg veka do modernog doba" na str. 511 i 512.

O Nikoli Đurkoviću reći ću nešto više iako nije Novobečejac, već je novobečejski zet. Ovo činim, najpre, jer se radi o izuzetno obdarenom i uz to velikom stvaraocu na području muzike i pozorišta, a zatim što smatram da mu u istorije naše kulture nije dato odgovarajuće mesto. Ima dođoše mnogo onih koji nisu nikada dobili odgovarajuće priznanje i nije mi želja da sve takve, niti je to moguće, uzmem u nekakvu ličnu zaštitu i da ih ja promovišem.

Tako razvijenu žitarsku trgovinu u Novom Bečeju držali su Srbi i po neki Cincarin. Nasuprot našim plemićima, oni su bili vrlo odani svom narodu i svesrdno potpomagali akcije koje su doprinosile razvoju srpske kulture i opštem napretku srpstva.

Pored toga što su učinili da Novi Bečej, izgradnjom, u to vreme, najlepših kuća u kojima su stanovali i imali svoje radnje, dobije izgled lepog gradića na Tisi, oni su imali i zapaženu ulogu u razvoju kulture i prosvete. Ne samo u Novom Bečeju, gde su bili nosioci naprednih poduhvata, već su potpomagali i sve ustanove od značaja za razvoj kulture i prosvete za čitavo srpstvo preko Save i Dunava.

Lukseder Đerđ je bio žitarski trgovac i posle njega su tu tradiciju nastavili Zoltan sa braćom. Istvanffy Endre spominje Đerda u svom poznatom predavanju o Turskom Bečeju i Bečejcima posle velike bune, da je imao flotu za prevoz žita i da je zaslugom njegovih lađara spasen Turski Bečej od tragične poplave. On o tome kaže:

O ovom požaru Ištvanfi Endre piše:

„...jednog suvog jesenjeg dana, baš u vreme velike oluje, izbio je požar u kući u sredini kumanačke ulice (na uglu današnjih ulica Lole Ribara i Brigadira Ristića - LM ). Vetar je svojim kovitlanjem razneo žeravicu po okolnim dvorištima i zgradama. Plameno more širilo se iz jedne ulice u drugu. Dimilo se na sve strane. Uz pomoć vatgrogasaca iz Starog Bečeja požar je ugašen do kraja dana. Veče je dočekalo oko trista porodica ispred ruševina i zgarišta svojih kuća. Pokrenuta je lokalna i državna akcija za prikupljanje priloga za porodice čija je imovina uništena u ovom požaru. Akciji se pridružio i sam Kralj, prilogom od 2.000 forinti. “

Imao sam priliku da, u tišini tako jedne lepe letnje večeri na Tisi, na udaljenosti od nekih hiljadu metara vidim sudar „Princeze Jelene" sa jednim omanjim remorkerom „Banat" , vlasništvo firme Markus Šulc iz Pančeva.

Nas petorica skauta iz Novog Bečeja logorovali smo na bačkoj obali Tise jedno 3 kilometara nizvodno od Novog Bečeja. Veče, početkom avgusta 1937. godine sedimo ispred naših šatora, na raširenoj ponjavi, igramo tablanet pri polusvetlu fenjera okačenog o vrh šatora.

Dr. Istvanffy Endre 1890 -1916.

Dr. Endre je svetao lik ne samo svoje porodice, nego i Novog Bečeja, iako je kao mlad čovek u svojoj 26. godini života poginuo 8 maja 1916. u Prvom svetskom ratu.

Ostavio je trajan spomen na svoju govorničku darovitost. Održao je predavanje o Novom Bečeju u kome je, jednim slikovitim jezikom punim vedrine i izvanrednim stilom, prikazao život u Novom Bečeju posle Velike Bune od 1850-1890. godine. To predavanje je odštampano u štampariji Gige Jovanovića pod naslovom: Borbeni Novi Bečej 1850-1890., čiji deo je odštampan u pojedinim poglavljima knjige „Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju“.

Pojava parobroda na Dunavu i Tisi 1830-1831. godine nije izmenila tokove trgovine, već ih je dalje razvijala pravcima koji su korišćeni i pre njihove pojave. Brodovi na parni pogon javljaju se još desetak godina ranije, ali oni nisu imali značajniju ulogu u prevozu robe.

Izgradnjom železnice proširuje se saobraćaj. Njegov obim je posledica povećanja proizvodnje i prometa robe. Pored toga, što je uticala na povećanje proizvodnje i prometa, železnica je postala ozbiljan takmac dotadašnjem rečnom saobraćaju.

Brodić „Stari Bečej“ je, kao što je već istaknuto, pouzdano obavljao svoju ulogu. Ali, kako narod kaže – „đavo nikad ne spava“. Desilo se nešto čemu ne bi odoleo ni duplo veći brod, a kamoli mali brodić kakav je bio naš „Stari Bečej“.

Jani - kako smo ga svi zvali u Novom Bečeju - je izučio trgovinu i do kraja Drugog svetskog rata radio kao trgovac. Bio je vrlo vredan, skroman i pošten.

Zaslužuje da ostane nezaboravan svojim savesnim radom i odnosom prema građanima dok je bio predsednik, odnosno dugogodišnji podpredsednik Novobečejske opštine posle Drugog svetskog rata.

Bivša opština u Vranjevu - Novi Bečej ulica Rajka Rakočevića broj 15.

Zgrada ie građena u „Ampir“ stilu (poseban sti arhitekture po uzoru na antičke građevine - monumentalnost - ozbiljnost), prvih decenija XIX veka, slično zgradama opština u Srpskom Krsturu, Mokrinu i drugo.

Na Tisi kod Vranjeva bilo je 1862. godine 13 vodenica. Njihov raspored prikazao je na svom planu geometar Stefan Dilber. Prema tom planu postojala je i vetrenjača u Gradištu. To znači, da je pored onih iskazanih u knjizi „Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju...“ postojala još i ova.

Prvi pisani pomen imena Bečeja u istoriji usvojen je onaj koji Đerđ Đefri iznosi u svojoj knjizi Istorijska geografija Mađarske iz vremena Arpadovića. U toj knjizi u poglavlju bačke županije na str. 214 on Između ostalog piše:

„Važan prelaz preko Tise 1091. godine kumanski vojskovođa Kapolč je sa pljačkaškim trupama, dolazeći iz pravca Tokaja tu prešao (misli kod Bečeja) Tisu, sa namerom da kod Donjeg Dunava napusti zemlju."

Novobečejsko-vranjevačke jaruge i kopovi bili su posebno primamljivi predeli naših polja. Trebalo je doživeti graju: pijukanje, cvrkutanje, gakanje i najlepši poj ptica pevačica i shvatiti svo bogatstvo prirode i život u ptičijem carstvu. Još dok se ne približimo tim predelima, iz daljine se vide ptice koje kruže visoko, birajući pogodno mesto gde će sleteti. Kako im se približavamo sve se više čuje graja razdraganih ptica u trenucima dok zora rudi, ili pre nego što će suton obaviti, svojim izmagličastim plastom, polja pred smiraj dana.

Kao što sam u knjizi „Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju od najstarijih vremena do 1941." naveo: ne zna se kada i kako je Novi Bečej dobio svoje ime, kao i ko ga je i kada osnovao.

Dr Sentklaraji u svojoj knjizi Istorija parohija Čanadske biskupije predpostavlja da su možda, posle propasti rimskog naselja, baš Kumani bili ti koji su udarili temelje današnjem Bečej u. On, u vezi sa ovim navodi:

„Naši istoričari pišu, da su Kumani za vreme vladavine Svetog Lasla pustošili od Tokaja sve do sela Beche kraj Tise."

U mojoj knjizi „Čari prošlih dana"' izneo sam stanje u poljoprivredi, način setve, žetve i vršidbe od 1929 - 1940. godine. Istakao sam da je i pored sve mukotrpnosti toga rada vladala harmonija, spokoj i zadovoljstvo u skoro svim porodicama. Nisam se međutim, upuštao u prikazivanju rezultata (materijalnih efekata) toga rada. Ovde mislim da se na tome malo više zadržim, jer želim da i te podatke ostavim za istoriju naša dva mesta - mislim na Novi Bečej i Vranjevo.

Zapaženo mesto, u periodu nastajanja srpskog pozorišta, zauzima i Stevan Čekić. Za njega naša pozorištna istorija ne zna gde je i kada rođen. Borivoje Stojković u svoj Istoriji srpskog pozorišta... - navodi, da se prvi put javlja u družini Jovana Kneževića 1860. godine, gde je ostao do prelaska, jula 1861. godine, u Srpsko narodno pozorište. Njegov značaj je, po Stojkoviću, što je imao svoju pozorišnu družinu, koja je izgleda gostovala sem u Beogradu i u drugim gradovima Srbije.

I ovde se moramo osvrnuti na tvrdnje koje u knjizi POZDRAV IZ NOVOG BEČEJA iznosi Mr Kasaš jer su potpuno neprihvatljive. On na str. 14 pomenute knjige piše:

„Vranjevo koje se prvi put u istorijskim izvorima pominje 1717. godine ući će u njegov sastav pod nazivom Franjevo. Međutim njegovi stanovnici najčešće će koristiti sloveniziranu varijantu Vranjevo sve do 1888. godine kada mesto menja naziv u Arač..."

Zgrada - sedište srpske pravoslavne crkvene opštine u Vranjevu ulica Josifa Marinkovića br. 69.

Ova zgrada je zaveštena crkvi od nekadašnjeg vlasnika Vladimira Glavaša. Kuća služi kao primer bogatije gradanske kuće iz I polovine XIX veka. U kući se nalaze ostaci stilskog nameštaja (dve stolice, dva stara kanabea, jedan zidni plakar) i nekoliko portreta (4 komada) izvesnih članova bivše porodice Glavaških, koje je rađio slikar Nikola Aleksić.

Završavajući svoje podsećanje na rečno brodarstvo i njegov značaj za Novi Bečej ne srne se zaboraviti ni jedan divan čovek, koji je - na žalost - bio kratko vreme šef agaencije u Novom Bečeju. Bio je to Dragan-Dragi Vulević, koji je 1937. godine došao za šefa agencije i ubrzo postao, pored svog redovnog posla, i zapaženi kulturni pregalac u Novom Bečeju. Čovek društven i mio, baš onako, kako i njegovo rođeno ime glasi, ili kako smo ga svi iz milja nazivali.

Nema podataka o godini rođenja niti o godini smrti, već na nadgrobnom spomeniku stoji Rohonci Leopold umro u 54. godini života, Šišanji Klara umrla u 42. godini života 1861. i Laslo, verovatno njihov sin, umro u 22 godini života 1873. godine.

Rohonci Leopold (Lipot) je rodonačelnik porodice poreklom je iz Vesprema. Istakao se kao pukovnik u Velikoj buni baš u borbama kod Novog Bečeja, gde se oženio Klarom, unukom novobečejske vlastelinke Klare Šišanji. Klara je donela u miraz veliko imanje na Bisernom Ostrvu. Njihov sin Gedeon, bio je dugogodišnji poslanik u Ugarskom saboru za srez novobečejski.

Nije moja ideja da zabeležim uspomene sa našeg, novobečejskog i vranjevačkog groblja. U Novom Bečeju je, početkom 1996. godine, usvojena ideja i pokrenuta akcija da se sačini popis grobova zaslužnih pokojnika na našim grobljima. Obratio mi se Branislav - Bata Kiselički, pitanjem koje grobove smatram da bi trebalo obuhvatiti tim popisom. Izdiktirao sam mu, preko telefona, imena onih koji su mi u tom momentu bili u mislima, s tim da ću mu poslati potpuniji spisak, što sam učinio.

Istu sudbinu, kao i grobnica veleposednika Rohoncija, doživela bi i grobnica Šoljmoš, da nije 1980 godine ustupljena porodici i rodbini pokojnog Dr. Bele Farkaša, koji je te godine tu i sahranjen. Zahvaljujući toj promeni vlasništva grobnica se lepo održava i danas predstavlja, kao što je to bila i u svoje vreme, ukras novobečjskog katoličkog groblja.