Nakon zapažene aktivnosti u 1945. i 1946. godini, posle pet godina zatišja, plivači i vaterpolisti iz Novi Bečej ponovo su na sceni 1951. godine. U toj godini evidentirano je u Vojvodina 19 aktivnih plivačkih organizacija, među kojima i novobečejska, koja je funkcionisala u okviru Vranjevačkog sportskog društva Zvezda.
Novobečejski plivači su 1. jula 1951. godine učestvovali na otvorenom prvenstvu susednog Bečej. Učesnici ovog prvenstva bili su plivači domaćeg BSK-a, Poleta iz Sombor, Senta, Spartaka iz Subotica, Zvezde iz Vološinova (ime Novog Bečeja do 1952. godine) i Jedinstva iz Bačko Petrovo Selo. Na kraju takmičenja plasman ekipa bio je sledeći: Polet (Sombor) 76 bodova, BSK (Bečej) 34, Senta 34, Spartak (Subotica) 9, Zvezda (Vološinovo) 4 i Jedinstvo (Bačko Petrovo Selo) bez bodova. („Sl. Vojvodina” br. 2059 od 2.7.1951.)
U toku 1951. godine, na nivou zrenjaninskog sreza osnovan je Plivački podsavez Zrenjanin, na čije čelo je došao vrlo agilni sportski radnik Dušan Grubić. On je već te godine pokrenuo osnivanje plivačkih i vaterpolo klubova u Banatu i njihovo takmičenje u okviru podsavezne lige. Iz Zrenjanina su krenuli instruktori, u pojedina naselja, da bi se sa njihovim predstavnicima organizovale sportske sekcije i angažovali stručni ljudi ili entuzijasti koji mogu i žele da rade na razvoju plivačkog i vaterpolo sporta.
Tako su formirane sekcije u okviru sportskih društava ili samostalni klubovi: Radnički (Kovin), Proleter II (Zrenjanin), Dinamo (Pančevo), Polet (Novi Bečej), Kristal (Zrenjanin) i Radnički (Kikinda). Ovi klubovi će organizovana takmičenja početi tek naredne, 1952. godine. Pokušano je, prema sećanju instruktora plivanja Stevana Rankova iz Zrenjanina, da se formiraju plivačke sekcije u Novi Kneževac, Banatski Despotovac i Klek, ali bez uspeha.
Plivački klub Radnički iz Kikinde formiran je 1951. godine, ali nije imao protivnike za takmičenje, pošto je PVK Proleter iz Zrenjanina bio u višem rangu, a drugi klubovi nisu još bili formirani i finansijski i organizaciono sposobni da učestvuju u takmičenjima.
Srećna povoljnost za novobečejski PVK Polet bila je ta što je Radomir Ivanić, svestrani sportista, u to vreme završio jednogodišnje školovanje u Zemun za zvanje stručnog učitelja za fizičko vaspitanje i dobio posao u osnovnoj školi, pa se prihvatio da bude plivački trener.
Njegovim angažovanjem, uz pomoć „stare garde“ plivača Aleksandra Marčića, Vladimira Kiseličkog, Zvonka Tolmačeva, Branislava Vojnova, Milivoja Marića, Save Ivanića i finansijsku podršku opštine i Industrije cigle i crepa „Polet“, izgrađen je, već 1951. godine, prvi splav-plivalište na Tisa, na mestu gde je bilo pristanište, uzvodno od kamenog gradskog plivališta „Kamenjara“, kasnije poznatog kao „Glavna plaža“.
Plivalište se sastojalo od dva splava-pontona (drvena građa i daske na metalnim buradima), dimenzije 5x12 m i 3x12 m, ankerisana i zategnuta čeličnim sajlama uz obalu Tise. Oba splava su imala spuštena drvena okretišta u vodotok reke, dubine jedan metar, koja su uglavnom zaustavljala tok (znatno bolje uz obalu nego u krajnjoj stazi prema sredini reke). Na prvom uzvodnom splavu nalazila se drvena kućica–garderoba i spremište za rekvizite.
Komentari