srenhu

Branislav Vojnov Banaš

Počeo da se bavi plivanjem već za vreme okupacije (nastupio prvi put 1943. godine u pionirskoj konkurenciji, u dvomeču PK Zvezda i PK Bob). Od 1951. do 1953. godine, plivao je za Jedinstvo, a potom odlazi u JNA. Kada se demobilisao (1956) preselio se u Novi Sad, gde se aktivno uklјučuje u rad PVK Mornar (kasnije Vojvodina), kao takmičar, član uprave i član Upravnog odbora VSV. Prvu pobedu na zvaničnom takmičenju, 50 metara leđno, ostvario je u Kikindi 1952. godine, nadmoćno, tako “da su o tome čak i novine pisale”.

Bio je član „štafeta snova“ (4 h 50 m mešovito). U vaterpolu je zbog svoje fizičke građe i šarma bio zadužen da smiruje nesportsko ponašanje protivničkih igrača milom ili silom.

Milivoj Marić Bubuka

Kao i ostali momci koji su živeli u blizini Tise, od malih nogu je bio vezan za reku i aktivnosti na njoj, krupne građe i sa genima svog oca (poznatog novobečejskog advokata, koji se kupao u Tisi i u novembru), bio je poznat po tome što mu u vodi nikad nije bilo hladno. Počeo js kao plivač u kraulu i vaterpolista, ali se relativno brzo (1956) preorijentisao za „tehnika“ i trenera vaterpolista. Veoma snalažlјiv i druželјubiv lako je uspostavlјao kontakte sa lјudima i bio je prvi „selektor“ omladinske selekcije Vojvodine, koja je učestvovala na „Ilindenskom turniru“ na Ohridskom jezeru, 1969. godine. Pošto je bio nepredvidiv igrači su u šali govorili „Sa matorim Cimerom sve je uvek (ne)izvesno“.

Milorad Berbakov Miša

Među prvima iz „srednje generacije“ je počeo da pliva i igra vaterpolo sa „starom gardom“ takmičara, koji su od njega bili stariji od 3 do12 godina. Plivao je kraul 200 i 400 m, jer je imao dobru plovnost i stil i zbog dužine, pošto stariji plivači nisu želeli da treniraju duge staze, već su se orijentisali na sprinterske discipline.

U vaterpolu je igrao centra, popularno „sidro“ i često je stajao kao „indijanac“ na protivničkoj polovini u kontrama, pouzdajući se u odbranu svoje ekipe sa igračem manje. Pošto se to uglavnom i događalo, relativno brzo je dobijao „čiste“ lopte za napad na protivnički gol, tako da je godinama bio prvi strelac ekipe. Posle prestanka bavlјenja sportom, intenzivno se angažovao u struci kao arhitekta, slikao tiske akvarele, bio osnivač Tiske akademije akvarela u Novom Bečeju, a u starijim godinama predsednik novobečejskog Zavičajnog kluba i tiski kapetan.

Vladimir Davidović Nјora

Sportsku karijeru je otpočeo i završio u Novom Bečeju, kao plivač n vatsrpolista „trajao” je od 1952. do 1962. godine. Plivao je leđno u pojedinačnoj konkurenciji na deonicama 50 i 100 metara i bio među bolјim „leđašima” u Vojvodini. Za štafete je prema potrebama plivao leđno i kraul. Pri kraju karijere plivao je maraton trku na Ohridskom jezeru. U vaterpolu je uglavnom bio orijentisan na odbranu, čuvajući „sidro“ protivnika i najkorpulentnije igrače jer je i sam bio snažan, sa dosta telesne mase i mišića. Uvek vedrog duha, bio je spreman za razne šale i marifetluke, tako sa njim čovek nikada nije bio siguran da li je to što govori i radi ozbilјno ili neka šala.

Mirolјub Matić Mića

Relativno sitan i sa malo kilograma teško je podnosio hladnu vodu i kako se u šali govorilo „najbolјe je cvokotao“ u celom klubu. To mu, međutim, nije smetalo da prvi pliva disciplinu „delfin“ na deonici 50, 100 i 200 metara, a da u isto vreme nije te iste discipline plivao čuveni Mirko Heldrih Hari iz Kikinde, bio bi verovatno najbolјi „delfinaš“ u Vojvodini.

Pošto su vaterpolo susreti sa Kikinđanima bili najčešći, Matićev zadatak na utakmici je bio da čuva Heldriha, što je ovaj vrlo uspešno činio, tako da su njih dvojica za vreme utakmice „špartali“ bazenom sa nebrojano puta otplivanim „kontrama“ i „rekontrama“. Istini za volјu, ni jedan ni drugi nisu dobijali mnogo lopti, niti su postizali golove, ali su davali tempo igri i terali celu ekipu na brze napade i odbranu.

Zlatoje Marić Cimer

Zlatoje Marić Cimer

Ako je neko bio posvećen sportu do kraja svog života, to je sigurno bio Zlatoje Marić, jer se već od najranijih dana okušao u košarci i šahu, a zatim kao vaterpolo golman aktivno igrao u Jedinstvu, Odredu (Kikinda) i Proleteru (Zrenjanin), od 1956. do 1966.godine. U vremenu od 1961. do 1966. godine bio je sigurno jedan od najbolјih vaterpolo golmana u Vojvodini i Srbiji.

Živorad Berbakov Žika

Mlađi brat Berbakovih se, za ono vreme, kao vrlo mlad, sa deset godina, počeo baviti plivanjem. Do četrnaeste godine mu stariji brat Milorad nije dozvolјavao da trenira vaterpolo, jer je on čuo „da je to štetno po zdravlјe“. Tako je prve 3-4 godine uglavnom plivao, nosio i mazao vaterpolo loptu lojem po šavovima (čuvene marke ,,Uok“) i tajno se loptao i šutirao na gol, kada „matorci“ odu kući. Možda, zahvalјujući tome, bio je najbolјi mladi „kraulaš“ u klubu. Osvojio je treće mesto na Pionirskom prvenstvu Srbije 1955.godine, na 100 metara kraul.

Milorad Kiselički Mimika

Za razliku od ostalih plivača i vaterpolista, Milorad Kiselički je „preskočio“ plivačku karijeru, jer je znatno više voleo loptu i šutiranje na gol. Mogao je posle treninga, dok su ostali rado izlazili iz vode, dugo da „odmerava snage“ sa golmanom Marićem, ko će od 10 šuteva biti uspešniji. Verovatno je i zbog toga bio najprecizniji šuter u ekipi i često najbolјi strelac. Izuzetnog temperamenta i borbenosti, često ulazio u duele sa protivničkim odbrambenim igračima, stoički podnosio udarce, ali je znao i da ih uzvrati i izbori mesto ispred protivničkog gola. Bio je član omladinske vaterpolo selekcije Vojvodine, 1959. godine, i igrač prve ekipe Jedinstva od 1958. do 1964. godine. Igrao je i u kikindskom Odredu, sa kojim osvaja prvenstvo Srbije 1965. godine. Posle završene igračke karijere jedno vreme je bio trener VK Jedinstvo, a zatim se angažovao u košarci, u kojoj je par decenija bio aktivan kao delegat. Za razliku od mnogih, koji su svoje sportske i životno strukovne karijere nastavlјali u većim sredinama (Zrenjaninu, Novom Sadu, Beogradu), čitav svoj radni vek je, veoma uspešno, proveo u Novom Bečeju baveći se urbanizmom, prostornim planiranjem i izgradnjom grada.

Ivan Glavaški Ceci

Ekipa Mašinca iz Beograda, prvak Studentske lige 1970. godine, Ivan Glavaški, prvi u gornjem redu

Vaterpolo je, poput mnogobrojnih Vranjevčana, počeo da igra za Jedinstvo u vreme kada su se novobečejski vaterpolisti preselili da igraju na „Banji“ kraj „Poleta“. Debitovao je, sa 15 godina, za prvi tim Jedinstva, 1963. godine, na turniru u Senti. Kada je VK Jedinstvo, 1966. godine, prestao sa radom, dve godine je biciklom u toku leta, preko Ljutova, odlazio na Šlajz i trenirao sa vetrpolistima Bečeja.

Marijana Maja (Živorada) Berbakov (1974)

Aktivno se bavila plivanjem u PK Proleter iz Zrenjanina od 1984. do 1992. godine. Discipline su joj bile sve deonice u kraulu i delfinu, u kojima je osvojila preko 300 medalјa, na regionalnim, vojvođanskim, srbijanskim i jugoslovenskim takmičenjima. Najveći uspeh je zabeležila na prvenstvu Jugoslavije, za takmičarke do 16 godina, kada je osvojila zlatnu medalјu na 100 metara delfin (sa vremenom 1.04,2) i srebrnu na 100 metara kraul (sa vremenom 1.00,0). Iste godine je kao reprezentativka Jugoslavije učestvovala na prvenstvu Evrope u Engleskoj. Na prvenstvu Evrope za veteranke (do 40 godina) osvojila je srebrnu medalјu na 100 metara beterflaj i bronzanu na 50 metara beterflaj, a na Svetskom prvenstvu u Montrealu, gde je učestvovalo 69 država, zauzela je 7 mesto u konkurenciji svetskih i olimpijskih šampionki. Živi i radi u Austriji, udata je i ima dvoje dece.

Ljubomir (Lazara) Mečkić (1946)

Kao igrač nastupao je za mlađe selekcije VK Partizan iz Beograda, sa kojim je osvajao titule prvaka Srbije i Jugoslavije u periodu od 1961. do 1963. godine. Relativno brzo je prekinu o sa aktivnim igranjem i preselio se na trenersku klupu, gde je jedno vreme radio sa mlađim selekcijama Partizana i kao pomoćnik legendarnog Vlaha Orlića, a zatim i kao glavni trener. Kao trener Primorja (Rijeka) je osvojio prvenstvo tadašnje SFR Jugoslavije. U dva maha je bio veoma uspešan trener u VK Bečej iz Bečeja, novosadske Vojvodine i drugih klubova. 

Na internacionalnoj sceni bio je trener više italijanskih klubova (Ancio, Peskara i dr.) i selektor reprezentacije Indonezije i Južne Koreje. Najveći uspeh postigao je sa ekipom Peskare, koja je pod njegovim vođstvom dva puta osvojila prvenstvo Italije.

Stalno je nastanjen u Beogradu, a i dalјe aktivno radi kao trener u klubovima širom „belog sveta“, zavisno od angažmana.

Rade (Živorada) Berbakov (1969)

Rade Berbakov

Počeo da se bavi plivanjem u PK Proleter iz Zrenjanina, gde je na zimskom prvenstvu za plivače do 12 godina bio prvak Jugoslavije na 400 m kraul. Pošto ga je lopta „vukla“, do petaneste godine je plivao discipline kraul i delfin u plivačkom klubu, a u isto vreme igrao vaterpolo za mlađe selekcije VK Proleter, koje postaju najbolјe u Vojvodini i pravi rasadnik vrsnih vaterpolista.

Aleksandar Saša (Branislava) Vojnov (1969)

Sportsku karijeru u vaterpolu, kao vrsni golman, ostvario je u novosadskoj Vojvodini. U omladinskoj selekciji bio je član reprezentacije Vojvodine i SFR Jugoslavije. Sa šesnaest godina (1985) počeo je da brani za prvi tim Vojvodine u Drugoj saveznoj ligi Jugoslavije. 

Nažalost, kada je bio na vrhuncu svoje sportske karijere (1987) odlazi u vojsku. Po povratku se bavi vaterpolom sa znatno manje uspeha, a zatim odlazi u Kanadu (Toronto), gde danas živi i radi.

Nebojša (Lasla) Jager (1971)

Otac Laslo Jager igrao je uspešno košarku u novobečejskom Jedinstvu, a sin Nebojša je všpe voleo „loptanje u vodi“ - vaterpolo. Ponikao je u zrenjaninskom Proleteru, igrao za mlađe selekcije u periodu 1985. do 1988. godine, koje su u to vreme bile među najbolјima u Srbiji i Jugoslaviji, (pobeđivale Crvenu zvezdu, pa čak i neprikosnoveni Partizan). Sa Proleterom je „dogurao“ do II savezne lige, I b i I a lige. Kao igrač je bio veliki potencijal, ali mu je vaterpolo ipak bio u drugom planu (posle motora i društva). Živi i radi u Zrenjaninu, povremeno učestvuje u radu vaterpolo kluba.

Dušan Duda (Kolarov Spase) Damjanović (1972)

Da sportsku karijeru deca ne nastavlјaju samo po muškoj (očevoj) liniji, dokazao je „izdanak“ novobečejske plivačice, Dušan Duda Damjanović. Vaterpolo je počeo da trenira i igra u zrenjaninskom Proleteru, gde je bio jedan od najmlađih prvotimaca. Već sa 14 godina je nastupao i za seniorsku ekipu, tako da je morao da ima posebnu lekarsku dozvolu da igra, u to vreme u II saveznoj vatepolo ligi. Sa mladim selekcijama Jugoslavije osvaja zlatnu medalјu na „Dijana kupu“ (nezvanično Evropsko prvenstvo), a zatim i srebrnu medalјu na Evropskom juniorskom prvenstvu. Igrao je za vrhunske jugoslovenske klubove: Bečej, Partizan i Budvansku rivijeru i prvaka Italije Pro reko iz Napulјa. Jedan je od retkih koji je i dalјe aktivan u vaterpolu. Trener VK Proleter bio je do 2014. godine kada odlazi na Novi Zeland gde i dalјe radi u vaterpolo sportu. Oženjen je ima troje dece.

Četvrto oživljavanјe kluba

Posle 1966. godine, kada se rasformirao klub, trebalo je da prođe više od jedne decenije da se pokrenu aktivnosti za njegovo oživlјavanje. To je usledilo u vreme završetka radova na Kanalu Dunav-Tisa-Dunav, koji je svojim peskovitim obalama postao omilјeno mesto za kupanje u letnjim mesecima.

Prva takmičarska godina

Vaterpolisti Jedinstva na treningu, na Kanalu DTD. Sa leva: Svetozar Džigurski, Branislav Vojnov, Mirko Kiselički, Vladimir Nešić, Zlatoje Marić, Vladimir Popov, Branislav Stojančev, Borivoj Ćurčić

U Vojvođanskoj B ligi pored Jedinstva igrali su Jezero iz Bele Crkve, Rusin iz Ruskog Krstura i Jedinstvo iz Bačkog Petrovog Sela. Novobečejci su svoju prvu takmičarsku sezonu, posle oživlјavanja rada kluba, odigrali u promenlјivoj formi, zabeležili tri pobede (dva puta protiv imenjaka iz Bačkog Petrovog Sela i jednom, kao domaćini, protiv Rusina iz Ruskog Krstura), a doživeli isto toliko poraza, dva od Jezera iz Bele Crkve i jedan od Rusina u Ruskom Krsturu. Posle pobede u pretposlednjem kolu u Senti, protiv imenjaka iz Bačkog Petrovog Sela (8:3), na oproštaju od svojih navijača Novobečejci su, u poslednjem kolu na svom plivalištu, poraženi od prvaka lige Jezera iz Bele Crkve 2:6.

Uspešan završetak sezone

Detalj sa početka trke

Vredni sportski radnici PVK Jedinstvo, prvu sezonu posle obnovlјenog rada, okončali su veoma dobro organizovanim plivačkim mitingom, odnosno prvenstvom kluba, koje je održano na dan gradske slave Velike gospojine, 28. avgusta 1977. godine.

Takmičenje je održano na improvizovanom, ali veoma dobro pripremlјenom plivalištu na Tisi kod starog pristaništa, gde se danas nalazi gradska marina, odnosno amfiteatar. Plivalište je sa jedne strane bilo oivičeno šlepom, koji je bio baza novobečejskih plivača, a sa druge obalom Tise. Bilo je markirano osam staza, postavlјeni ponton bio je startno mesto, a plivalo se nizvodno prema glavnoj plaži kod Manastira. Odziv učesnika prevazišao je sva očekivanja, nastupilo je blizu stotinu takmičara, u više disciplina i u nekoliko starosnih kategorija, a ovaj, izuzetno uspešan, sportski događaj je, sa obale Tise, posmatrao veliki broj gledalaca, što je samo upotpunilo opšti povolјan utisak.

Prvenstvo kluba bilo je prilika da se afirmiše više mladih plivača i mnogo je doprinelo popularizaciji plivanja i vaterpola, a ujedno privuklo veliki broj novih članova.

Treninzi u Beogradu

Na Godišnjoj skupštini kluba, koja je održana 10. februara 1978. godine, u Radničkom domu u Novom Bečeju, podnet je izveštaj o prvoj godini rada. U izveštaju je istaknuto da je osnovni zadatak kluba, da se plivanje razvije kao masovni sport i popularan oblik rekreacije, u potpunosti realizovan. Posebno angažovanje kluba bilo je usmereno na obuci neplivača, tako je u 1977. godini, 32 dečaka i 28 devojčica, zavšilo obuku plivanja. Takođe je pozitivno ocenjen učinak vaterpolo ekipe koja je u prvoj takmičarskoj sezoni, u Vojvođanskoj B ligi, zauzela drugo mesto.

Plasman u Vojvođansku A ligu

Pioniri Jedinstva 1979. godine. Gore: Aleksandar Ćurčić, Nenad Azuciki, Dragan Dobožanov, Ivan Bošnjak, Emil Lalić, dole: Igor Balmazović, Miodrag Glavaški, Oskar Tomanicki, Laslo Gephard

Mada su zauzeli drugo mesto u Vojvođanskoj B ligi, vaterpolisti Jedinstva su se, u takmičarskoj 1979. godini, ipak našli u društvu timova Vojvođanske A lige. Plasman u viši stepen takmičenja Novobečejci su ostvarili zahvalјujući plasmanu Spartaka iz Subotice u Međurepubličku ligu. Na godišnjoj skupštini Vaterpolo saveza Vojvodine, koja je održana u Bečeju, odlučeno je da se Jedinstvo iz Novog Bečeja, kao drugoplasirana ekipa, pored prvaka Proletera iz Zrenjanina, plasira u Vojvođansku A ligu.

Pored ove dve ekipe, u ovom stepenu takmičenja nalazile su se i ekipe Sente, Dinama iz Pančeva i Jezera iz Bele Crkve.