Branislav Stojančev Paša

Majstor akvarela i virtuoz na gitari, Branislav Stojančev, Novobečejcima poznat kao Paša, rođen je 1952. godine. Avanturu slikanja akvarela započeo je 2001. godine i od tada se više nego uspešno nosi sa izazovima ove slikarske tehnike, koja mu ispunjava dušu i krepi telo. Bio je učesnik mnogobrojnih izložbi i likovnih kolonija, među kojima posebno mesto zauzima novobečejska Diska akademija akvarela".

VII

Zgrada u kojoj je bila Cetinjska gimnazija (1919-1945) u vreme dok je u njoj predavala Paulina Sudarski

Za kraj Paulininog akademskog i uopšte beogradskog perioda trebalo bi pomenuti i crteže, iako su oni često bili sastavni deo njenog pripremnog procesa za neki akt. No, kao zasebnom umetničkom delu Paulina im je takođe poklanjala veliku pažnju. Ona je jednostavno volela da crta i bila je dobra u tome. Nјene školske sveske iz francuskog jezika recimo, ispunjene su raznim crtežima jednako kao i nepoznatim rečima.

Milorad Mića Josimović

Milorad Mića Josimović je svestrani umetnik, čovek zlatnih ruku.

Rođen je u Novom Bečeju 1949. godine. Završio je Školu za primenjene umetnosti u Novom Sadu, smer Oblikovanje unutrašnje arhitekture. Specijalizovao se za dizajn u Dizajn centru „Agrob" u Minhenu.

Profesionalno se bavio svojim pozivom u novosadskom „Orbisu", beogradskom „Jugodrvu" i novobečejskom „Poletu", gde je radio na dizajnu keramike.

Jovan Knežević

Darivanje života pozorištu

Pozorišni rad Jovana Kneževića uglavnom je fragmentarno poznat naročito od vremena kada je osnovao sopstveno glasovito teatarsko društvo u jesen 1860. Tada se pramenom političke klime u Ugarskoj i dobijanjem veće političke slobode i samostalnosti (tzv. Oktobarska diploma 1860.), ponovo uspostavlja aktivan pozorišni život među Srbima nakon desetogodišnje Bahove apsolutističke torture.

Taj novi talas pozorišnog života među Srbima prati i srpska štampa poput Danice i naročito Srbskog dnevnika u kome njegov urednik Jovan Đorđević, počev od 1. decembra 1860. godine, a u povodu gostovanja Kneževićeve trupe u Novom Sadu, piše nekoliko fundamentalnih, programskih članaka o važnosti pozorišta za unapređenje i očuvanje nacionalne kulture i identiteta, pridajući srpskom pozorištu kvalitativno nov značaj u razvoju srpske samobitnosti u okviru Habzburške monarhije.

Živica Žika Radin

Živici Žiki Radinu, bibliotekaru u Kumanu, nikada u životu nije bilo dosadno. Svoj svet je načinio po svojoj meri. Želeo je da studira likovnu umetnost, ali mu roditelјi nisu dozvolili. Nјegov pokušaj da bude slikar neslavno se završio: pošto je izašao u prirodu sa štafelajem, obučen onako kako je smatrao da dolikuje slikaru, niotkuda se pojavila njegova baba i oterala ga kući da komšije ne bi pomislile da je pomerio pameću. Tu negde je i odustao od želјe da bude likovni umetnik.

Fabrika šećera Ćuprija

Savezna uprava za šećer me je januara 1946. godine premestila za personalnog referenta u Fabriku šećera u Ćupriji, gde sam 26. januara stupio na dužnost. U Ćupriji sam ostao do polovine februara iste godine (nepun mesec dana), kada sam premešten u Ministarstvo industrije FNRJ u Beograd.

U Direkciji za šećer mi je naloženo da se vidim sa ćuprijskim vlastima da li imaju odgovarajućeg čoveka kojeg bi mogli postaviti za šefa računovodstva u Šećerani na mesto Milička Šoškića, koji nema pravo glasa (građansko pravo) te kao takav ne može biti državni činovnik. Ako nemaju drugog, neka vrate Šoškiću pravo glasa. Moram napomenuti da je u Ćupriji jedini čovek koga sam od ranije poznavao bio baš taj Miličko Šoškić. Upoznali smo se na jednom sastanku knjigovođa fabrika šećera Jugoslavije koji se održavao u Zrenjaninu.

Mesaroš Mihalj

Mesaroš Mihalj

Mesaroš Mihalj je rođen u Novom Bečeju 1935. godine. Njegovu svetsku karijeru je počeo u Zrenjaninu odakle sa 18 godina posle velikog interesovanja najvećih klubova naše zemlje, postao član fudbalskog kluba Partizan. Tu je igrao sedam godina u sastavu blistave generacije i vremenom 50-ih i 60-ih godina kada je fudbal bio zadovoljstvo i radost, sa ove strane gledano doba romantike.Mesaroš Mihalj

Još i danas se pamti saradnja velikana: Stjepan Bobek, Miloš Milutinović, Mihalj Mesaroš, Čajkovski, Bruno Belin...

Sedam puta član reprezentacije i deo tima za Svetsko Prvenstvo.

Ljiljana Panić

Ljiljana Panić

...devojačko Ćurčić, rođena 10. maja 1951. godine u Novom Bečeju. Pohađala osnovnu školu Miloje Čiplić i Gimnaziju Ivo Lola Ribar u Novom Bečeju. Diplomirala na Veterinarskom fakultetu u Beogradu.

Od malena voli životinje i poeziju. Još kao đak učestvovala na literarnim konkursima. Sada radi na poslovima veterinarske inspekcije. Kada ima slobodnog vremena i inspiracije, sa radošću se vraća svojoj velikoj ljubavi – poeziji.

 

Dodir anđela

Život u okupaciji i prvoj godini slobode

Okupacijom Jugoslavije, od strane Nemaca, aprila 1941. godine, prešao sam iz Novog Bečeja da živim u Beogradu, plašeći se da me Nemci ne uhapse kao komunistu, iako ja to formalno nisam bio, ali sam onim hapšenjem, za vreme stare Jugoslavije, bio kao takav ’’na meti’’.

Nedelju dana pre napada Nemačke na Sovjetski savez (22.06.1941.godine), Nemci su u Novom Bečeju pohapsili sve moje drugove, a tražili su i mene. Kako me nisu našli uhapsili su mog brata i oca kao taoce, dok mene ne uhvate. Ja sam u to vreme živeo u Beogradu menjajući stanove i tako izbegao hapšenje.

Zoran Ristić

Zoran /Aritona/ Ristić rođen je 19.10.1956. godine u Karavukovu, Opština Odžaci. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu 1971. godine, a Srednju šumarsku školu u Kraljevu 1975. godine. Diplomirao je na Šumarskom fakultetu u Beogradu 1980. godine.

Milorad dr Vlaškalin

Poslednji ban Dunavske banovine koji je umro u N. Bečeju

Rođen je 26 maja 1890. u Međi u svešteničkoj porodici. Gimnaziju je završio 1907. u Novom Sadu, a prava u Budimpešti 1911. Prvi svetski rat proveo je u Temišvaru kao veliki beležnik Eparhijske konzistorije. Posle rata 1918. postao je generalni inspektor Ministarstva unutrašnjih dela – Odeljenja za Banat, Bačku i Baranju.

Miloš Galetin

Miloš Galetin

Miloš Galetin je rođen 14.11.1976. u Zrenjaninu.

Živi u Novom Bečeju.

Objavio je zbirku pesama „Mornar“ (kao laureat XXXI Festivala poezije u Vrbasu), zbirku prepeva „Igra iluzijama“ (sa Vjarom Najdenovom) i dobio treću nagradu na Raškovićevim večerima poezije.

Diplomirao je na katedri za srpski jezik pri Filozofskom fakultetu u Novom Sadu.

Ostalo pripada intimi.

 

Poezija