Dva puta drugi

Šampionska ekipa Jedinstva nije uspela da sačuva sastav koji je osvojio prvenstvo države. Branislav Barbul je zbog povrede prestao da trenira, dok je pouzdani Oto Budai napustio klub.

No i pored toga u nešto podmlađenom sastavu Novobečejci su sa uspehom prebrodili kvalifikacione turnire i ponovo izborili pravo da na finalnom takmičenju brane titulu.

Novobečejci ponovo preuzimaju organizaciju državnog prvenstva (22. novembra 1997. godine), a u finalu je pet ekipa. Pored domaćeg Jedinstva, ovog puta tu je i izuzetno jaki sastav zrenjaninskog Banata. Željezničar iz Inđije, Srem iz Sremske Mitrovice i Herkules iz Bača.

Konačno titula

Ukoliko je godina 1973. jedna od najznačajnijih u istoriji ovog trofejnog kluba, jer je ekipa izborila mesto u jedinstvenoj Prvoj saveznoj ligi koja je te sezone bila i najbrojnija (10 klubova), onda i 1996. zaslužuje da se zlatnim slovima zabeleži u analima kluba.

Dizači tegova iz Novog Bečeja su posle tri turnira izborili učešće u finalu i pravo da se bore za titulu državnog prvaka.

Vredni sportski radnici ovog kluba, sa mnogo volje i ljubavi, pristupili su organizaciji 40. ekipnog prvenstva države.

Hladni 7. decembarski dan nije bio prepreka da u Novi Bečej na takmičenje dođe čak sedam ekipa (5 u konkurenciji i 2 van konkurencije). Na merenju pored takmičara domaćeg Jedinstva, tu je veliki favorit Željezničar iz Inđije kojeg predvodi iskusni as Milutin Kočinac, klub svetlih tradicija i višegodišnji prvak države Radnički iz Sombora, Srem iz Sremske Mitrovice, Herkules iz Bača, a tu su i takmičari druge ekipe Srema iz Sremske Mitrovice (van konkurencije) i zrenjaninskog Banata koji nisu imali kompletnu ekipu, mada su trebali da brane prošlogodišnju titulu.

U novim prostorijama

Godina 1995. za novobečejske dizače tegova je od posebnog značaja. Večiti beskućnici, su konačno dobili svoj kutak u Sportsko rekreacionom centru "Jedinstvo".

To je otvorilo novu eru ovog kluba i omogućilo da se veliki broj mladih opredeli za ovaj izuzetno naporan, ali i atraktivan sport.

Klub se, dolaskom u nove prostorije, u svakom pogledu konsolidovao, izabrano je novo rukovodstvo u kojem su pored privrednika svoje mesto našli i bivši članovi kluba, a za predsednika kluba je izabran Jovo Popović, samostalni privrednik.

Prva bronzana medalja

Posle raspada SFRJ značajno se smanjio broj klubova u zemlji pa je bilo neminovno da se sistem takmičenja u SR Jugoslaviji prilagodi novim uslovima.

Tako su u toku godine organizuju kvalifikacioni turniri (dva do tri godišnje) da bi se krajem godine na finalnom turniru odlučivalo o tituli ekipnog državnog prvaka.

Prvu bronzanu medalju Novobečejci su osvojili na 36. ekipnom prvenstvu države koje je održano 24. oktobra 1992. godine u Sremskoj Mitrovici.

Za Jedinstvo su nastupili: Mihalj Farkaš 172,5 (80, 92.5), Goran Lukić 185 (90, 95). Imre Kinčeš 195 (90, 105), Goran Gvozdenović 205 (90, 115). Janoš Zedi 195 (90, 105), Predrag Radonić 85 (85, 0) i Robert Kurunci 220 (100, 120).

Na 37. Prvenstvu države 1993. godine (Sremska Mitrovica) Jedinstvo je bilo četvrto (Zlatko Pavlović, Karolj Horvat, Zoran Ćurčić, Mihalj Farkaš, Imre Kinčeš, Janoš Zedi), da bi isti plasman Novobečejci ponovili godinu dana kasnije (1994) u Inđiji kada su nastupili: Zlatko Pavlović, Zoran Ćurčić, Imre Kinčeš, Mihalj Farkaš, Janoš Zedi i Đura Radu.

Đura Radu legenda koja traje

U čitavoj plejadi mladih takmičara o kojima je brigu vodio Dugogodišnji trener Ištvan Đerki, 1976. godine jedan skromni trinaestogodišnjak privukao je posebnu pažnju. Bio je to Đura Radu (rođen 1963. godine) koji će, ubrzo samo posle dve godine rada, sa specijalnom lekarskom dozvolom početi da nastupa za seniorsku ekipu.

Nastupao je na mnogobrojnim takmičenjima za mlađe kategorije, postao standardni prvotimac, a po pravilu bio među najboljima da bi 1982. godine izborio stalni status juniorskog državnog reprezentativca.

Usledila su velika takmičenja od kojih ističemo Juniorsko prvenstvo Evrope (San Marino 1983.) gde je Radu osvojio šesto mesto sa rezultatom (270 120,150 kg.).