Predgovor

Poznato je da je još u starom veku na teritoriji Rimskog carstva funkcionisao razrađen poštanski saobraćaj sa mnogo poštanskih stanica. Reč pošta potiče od latinske reči posita – postavlјena, a stanica od  statio – boravište. Centralno upravlјanje poštanskim sistemom je uveo Avgust, prvi car Rimskog carstva.

Uvod

Naselјe Novi Bečej nastalo je sa jugoistočne strane starog grada na Tisi i vuče korene još iz antičkih vremena - doba Rimlјana, a godina prvog pisanog pomena je 1091. pod imenom Bechej (Bechey). Prvi pisani pomen Vranjeva (tek kasnije dobija naziv Franjova –  Franyova) javlјa se 1717. godine, a naselјe je formirano iznad severoistočne strane starog grada na Tisi, 1726. godine. Vranjevo nikako ne smemo poistovetiti sa naselјem Arača, koje se u srednjem veku nalazilo oko crkve Arače iz XIII veka, mada mađarski živalј i danas Vranjevo zove Arač. Kao posebni politički subjekti, oba ova naselјa, Novi Bečej i Vranjevo, imala su kompletnu samostalnu administraciju, pa tako i poštu.

Predfilatelija

U periodu predfilatelije (kada poštanske marke još nisu postojale) na pisma i poštanske pošilјke koja su se prenosila bio je otisnut jednoredni ili dvoredni poštanski žig sa nazivom polaznog mesta. Prilikom dopremanja pisma na odredište, na poleđinu se stavlјao otisak žiga prijemne pošte. Kod prvih predfilatelističkih žigova je karakteristično bilo da oni pored naziva polaznog i prijemnog odredišta nisu sadržale godinu, mesec, a ni dan predaje ili dospeća pisma. Kod gradova i većih naselјa već krajem XVII veka pored naziva mesta naznačen je i datum.

Prvi poštanski žig sa nazivom mesta u Habzburškoj carevini upotreblјen je 1751. u Beču, a prvi evidentiran poštanski žig sa nazivom mesta u Ugarskoj (u čijem je sastavu bio i Novi Bečej) korišten je 1752. godine u Debrecinu. U knjizi Predfilatelistička pisma Ugarskog područja, u izdanju Bele Terfija iz 1943. godine, na stranama 234–235. dolazimo do podatka da je prva pošta u Novom Bečeju podignuta 1777. godne.

Razdoblјe između 1840. i 1918.

Od 1840. godine u Engleskoj se koriste prve poštanske marke zvane crni peni  (black penny), sa likom kralјice Viktorije. Deset godina kasnije, 1850. godine, i austrijska pošta uvodi poštansku marku na teritoriju Habzburške carevine.

Od početka korišćenja poštanske marke žig više nije služio samo za obeležavanje polaznog mesta pisma, nego i za poništenje poštanske marke, da se ne bi mogle kojim slučajem ponovo upotrebiti. Te marke su se koristile i na ovim našim prostorima, kasnije nazvanim Srpskom Vojvodinom i u Srpsko-Rumunskoj graničnoj oblasti sve do austrijsko-mađarske nagodbe 1867. godine. U prelaznom periodu, od 1867. do 1871. godine, identične poštanske marke se koriste za Austriju i Mađarsku. Tek 1871. godine Mađarska izdaje svoje poštanske marke, u kamenotisku i bakrotisku.

Period između 1919. i 1922.

Posle potpisivanja primirja između sila Antante i Nemačke, 11. novembra 1918, u Beogradu se 1. decembra proglašava stvaranje države Kralјevine Srba, Hrvata i Slovenaca, kojoj je i Vojvodina priklјučena. Ipak, zvaničnim završetkom Prvog svetskog rata smatra se Versajski mir, potpisan 28. juna 1919. godine.

Razdoblјe između 1922. i 1941.

Do zvanične promene naziva Török Becse i Aracs u Novi Bečej i Vranjevo, koristiće se dvokružni poštanski žigovi sa natpisom TURSKI BEČEJ i VRANјEVO sa ćiriličnim i latiničnim natpisom, sa datumom – dana, meseca (ali sada rimskim brojevima) i godinom. Poštanski žig TURSKI BEČEJ će se koristiti svega dve godine, od novembra 1921. godine do nešto posle zvanične promene naziva mesta u NOVI BEČEJ. U poštanskom žigu Novog Bečeja (Vološinova i opet Novog Bečeja) sve do uvođenja poštanskog broja 1971. godine, u datumu, dan i godina će biti ispisani arapskim brojevima, dok će mesec ostati ispisan rimskim brojevima.

Vreme nemačke okupacije 1941–1944.

Novobečejska poštanska administracija za vreme okupacije (1941–1944) bila je smeštena u kuću porodice Lukseder, koja se nalazila na uglu ulica Narodnog fronta i Maršala Tita. Pošto je vranjevačka pošta ukinuta ova je zadovolјavala potrebe stanovništva Novog Bečeja i Vranjeva. Potvrdu o toj novoj, zajedničkoj pošti vidimo na pismima iz tog perioda, gde na mestu prijemne pošte stoji samo žig NOVI BEČEJ. Isto to se potvrđuje na jednoj vojnoj topografskoj karti (izdatoj od strane nemačke vojne okupacione vlasti) iz 1943. godine, gde je na teritoriji Novog Bečeja i Vranjeva samo jedna zgrada obeležena kao Pošta, a to je upravo Luksederova kuća. Po pripovedanju Vere Tapavički, penzionisane poštanske službenice, upravnica pošte od 1942. do 1945. godine bila je Margita Švajcer. Za vreme Drugog svetskog rata bila su cenzurisana pisma i poštanske pošilјke. Novobečejska pošta nije imala svog cenzora, nego su se sve pošilјke cenzurisale u pošti Velikog Bečkereka – današnjeg Zrenjanina. Sve poštanske pošilјke srednjeg i severnog Banata su prvo distribuirane u Veliki Bečkerek, pa bi tek posle cenzurisanja bile slate na adresu odredišta. Čak i pisma upućivana u okviru naselјenog mesta (iz Novog Bečeja za Novi Bečej) morala su da prođu cenzurisanje u Velikom Bečkereku, da bi se tek posle toga vraćala nazad u Novi Bečej.

Interesantno je napomenuti da nemačke okupacione vlasti nisu menjale naziv Novi Bečej u poštanskom žigu, ali su zato nalepnice za preporučene „Rˮ pošilјke bile ispisane dvojezično, nemački  NEU BETSCHE i srpski, ćirilicom NOVI BEČEJ.

Razdoblјe između 1945. i 1970.

Posle završetka Drugog svetskog rata, tačnije, 1946. godine, opštine Novi Bečej i Vranjevo su se sjedinile i tako je nastalo jedno naselјe, ali pod nazivom VOLOŠINOVO. U znak zahvalnosti ruskim vojnicima, a posebno ruskom pukovniku Vološinovu, koji je dao svoj život za oslobođenje Novog Bečeja, naše mesto dobija naziv po njegovom imenu. Ta promena je, naravno, bila propraćena i na poštanskom žigu, koji je bio jednokružni, sa ćiriličnim i latiničnim natpisom VOLOŠINOVO. Poštanski ured je već 1947. godine koristio svoj službeni pečat sa ćiriličnim natpisom, POŠTA VOLOŠINOVO, sa državnim grbom u sredini. Što se tiče poštanskog žiga za poništavanje maraka, aprila 1948. još uvek se koristio žig sa natpisom NOVI BEČEJ, da bi tek od maja 1948. godine ušao u upotrebu novi žig sa natpisom VOLOŠINOVO. Naziv mesta na nalepnicama za preporučene pošilјke bio je ispisan samo latiničnim pismom, VOLOŠINOVO. Ćirilično-latinične nalepnice za preporučene pošilјke još su se koristile 1945. i  1946. godine (verovatno zaostale još od pre Drugog svetskog rata), ali u narednim godinama, pa sve do današnjih dana, koriste se isklјučivo one sa latiničnim natpisom.

Osoblјe pošte u Novom Bečeju

Iz ovog posleratnog perioda, prvi koga treba spomenuti je dugogodišnji upravnik novobečejske pošte Živa Tapavički, rođen 1923 u Elemiru.  Po završetku školovanja zapošlјava se u kikindskoj pošti. Kasnije, 1949. godine, prelazi u Mokrin i stupa na mesto upravnika tamošnje pošte. Sledeće radno mesto mu je pri kikindskoj pošti, gde radi kao upravnik saobraćajne pošte pri železnici. Sa tog položaja, kao iskusni poštanski službenik, dolazi u Novi Bečej 1955. godine i preuzima radno mesto upravnika pošte od Olgice Sudarski, rođene Milankov. Živa Tapavički je bio upravnik starog kova i aktivan član u društveno-političkim organizacijama. Bio je član Upravnog odbora i prvi predsednik Radničkog saveta zrenjaninskog  preduzeća PTT saobraćaja 1960. godine. Penzionisao se krajem sedamdesetih godina XX veka. Nјegova supruga Vera Gedošev rođena je u Vranjevu 1928. godine i radila je u poštanskom uredu još 1945. godine, kada se pošta nalazila u Luksederovoj kući. Porodica Tapavički je neko vreme stanovala u zgradi pošte (u adaptiranoj kući advokata Šafranja), da bi posle uvođenja automatske centrale živeli u stanu pored Tise. Druga adaptacija pošte usledila je 1963. godine, kada je uvedena automatska centrala i od početnih šezdesetak ubrzo proširila na 200 brojeva. Za to vreme pošta je radila u prostorijama zemlјoradničke zadruge Bora Glavaš (od aprila/maja pa do kraja decembra), koje su se nalazile na mestu današnje stambene zgrade pored pošte.

Vladimir Pap rođen je 1941. godine u Đurđevu. Posle završetka srednje škole zapošlјava se u Zrenjaninu, a kasnije u Novom Sadu, 1959. godine. Po odsluženju vojnog roka 1963. godine dolazi u Novi Bečej na radno mesto teleprinteriste u pošti Novi Bečej. Vladimir Pap je kasnije radio kao kontrolor (1974–1977), da bi posle odlaska Žive Tapavičkog u penziju preuzeo dužnost upravnika pošte, te je sa tog radnog mesta i penzionisan 1997. godine.

Pored već spomenutih službenika, u pošti su radili od 1955. godine pa nadalјe još i sledeći službenici:

Vladimir Leović – telegrafista (morzista), Erna Đorđević i njen suprug, Kiš Marton Gizela, Žarko Lazarević – raznosač, Živa Jovanov, Mirjana Galetin, rođena Mirkov, Katica Tarabić,  Živa Sudarski, Svetislav Kurbanjev – „Rˮ šalter, Vladimir Pap – teleprinterista. Raznosači pošte su bili: Ilija Kovačev, Jovan Kolarov, Živa Ostojić, Žarko Lazarević. Ložač parnog kotla bio je Čedomir Vrebalov, a čistačica Božica Kuzmanović.

Poštanske pošilјke su se jednopregom nosile od pošte do železničke stanice ili obratno, a poštari raznosači su koristili svoj lični bicikl za raznošenje i prikuplјanje pisama iz poštanskih sandučića.

Početkom šezdesetih godina XX veka zrenjaninska pošta uvodi poštanski kombi za prenos poštanskih pošilјki.

Razdoblјe između 1971. i 2017.

Sledeća promena poštanskog žiga Novi Bečej dešava se posle uvođenja poštanskih brojeva za gradove bivše SFR Jugoslavije, 1. 1. 1971. godine. Poštanski žig ostaje jednokružni, ali umesto ćiriličnog i latiničnog natpisa NOVI BEČEJ, gore ostaje ispisan naziv mesta latinicom, u sredini žiga je datum (dan, mesec i godina), a ispod datuma je poštanski broj za Novi Bečej, 23272. Prve dve cifre poštanskog broja označavaju područje (okrug) koji se poklapa sa telefonskim pozivnim brojem tog regiona. Područja u Srbiji nosila su oznake sa početnim brojevima 1, 2 i 3, u Hrvatskoj – 4 i 5, u BiH 7 i 8. U Srbiji se do današnjih dana koristi sistem nasleđen iz bivše Jugoslavije. 

U Novom Bečeju (kao i u većini gradova) trebalo je da prođe više od šest meseci da bi se te 1971. godine otpočelo sa upotrebom novog poštanskog žiga sa poštanskim brojem, o čemu nam svedoče mnogobrojna pisma iz tog vremena. Kod nalepnica za preporučene pošilјke takođe se od tada piše i poštanski broj ispred naziva mesta.

U delu Novog Bečeja koji se naziva Novo selo, otvorena je pošta 23275 Novi Bečej (Novo selo) 20. 4. 1986. godine. Nјegov poštanski žig je bio adekvatan već korišćenim jednokružnim, latiničnim pismom ispisan NOVI BEČEJ sa datumom, ali se razlikovao samo po novom poštanskom broju. Na nalepnicama za preporučene pošilјke, pored poštanskog broja ove pošte 23275 i latiničnog natpisa N. Bečej, u zagradi je pisalo NOVO SELO.

Pošta ze nalazila u adaptiranom delu zgrade mesne zajednice u ulici Toze Markovića pod brojem 8. Tada je uvedena i telefonska linija, a poštom je rukovodila i u njoj radila Katica Tarabić. Pošta u Novom selu vršila je, pored prijema preporučenih pošilјki, i redovni platni promet, a raspolagala je i sa javnom telefonskom govornicom. Pošta je neprekidno radila sve do 1996. godine, do penzionisanja Katice Tarabić. Posle toga je bilo pokušaja da se nastavi sa radom, ali je to trajalo svega 2–3 meseca, tako da su Novoselci tada definitivno ostali bez svoje pošte. 

Godine 2000. poštanski ured dobija po drugi put nekoliko bicikala za dostavlјače. Bicikli su bili žute boje sa dve torbe okačene sa zadnje strane, u kojima je stajala pošta za raznošenje. Ovi dvotočkaši su u mnogome olakšali raznošenje poštanskih pošilјki.

Od 1. 1. 2005. u Srbiji je počela upotreba i poštanskog adresnog koda, skraćeno PAK, koji se koristi zajedno sa poštanskim brojem. PAK je šestocifren broj koji preciznije određuje lokaciju adresirane poštanske pošilјke prema nazivu ulice i ne menja se ako dođe do promene naziva neke ulice, što je ujedno i glavni razlog njegovog uvođenja. Sve preporučene pošilјke moraju da imaju u levom gornjem uglu adresne strane, ispod adrese pošilјaoca (ukoliko se ona tu nalazi) bar-kod nalepnicu sa oznakom „R“ i brojem pošilјke.

Treća adaptacija pošte počela je s proleća 2008. i trajala je do 20. oktobra 2008. godine.  Temelјno renoviranje unutrašnjosti i fasade zgrade potrajalo je nekoliko meseci, ali se čekanje isplatilo. Građani Novog Bečeja su konačno dobili jedan veoma lep, savremeni i funkcionalni poštanski objekat. Radno vreme se nije bitnije promenilo u odnosu na raniji period: radnim danima 7.30–14.00 časova, subotom 7.30–12.00 časova – tako da su očekivanja građana u vezi sa uvođenjem dvokratnog radnog vremena izneverena. Valјa primetiti da su table sa nazivom ustanove na zgradi Pošte ispisane na srpskom i mađarskom jeziku. Dok su radovi trajali, pošta Novi Bečej pružala je svoje usluge u zgradi nekadašnjeg Narodnog univerziteta, koja se nalazi na uglu ulica Petra Drapšina i Ive Lole Ribara (ugao sa sunčane strane – prema Tisi). Sporazum između lokalne samouprave i poštanske uprave Novi Bečej, rezultirao je otvaranjem šaltera u prizemlјu zgrade opštinske uprave. Uplate takse i poreza građana je vršio poštanski službenik Nikola Josimović. Šalter je radio od  2008 do 2013. godine.

Osoblјe pošte u opisanom periodu

Kako su  službenici poštanskog ureda odlazili u penziju, tako su na njihova mesta primani novi, mladi kadrovi. Tako je 1974. godine, posle primanja Dušana Josimovića i Dežea Barne (Barna Dezső) formirana nova garnitura poštanskih službenika. Josimović je počeo kao dostavlјač, da bi posle 3 godine i 6 meseci prešao na R šalter. U kasnijem periodu radio je na platnom prometu, bio je i glavni blagajnik, a pri kraju svog radnog veka vršio je poslove upravnika pošte. Dugi niz godina, kao glavni blagajnik, Dušan Josimović je vršio distribuciju poštanskih maraka za Udruženje filatelista Novi Bečej. Pošto je i sam bio član Udruženja, imao je veliko razumevanje za sakuplјače poštanskih maraka, a filatelistička pisma je sa velikom pažnjom pečatirao prigodnim žigovima. Pored već pomenutih Dušana Josimovića i Dežea Barne – dostavlјača telegrama, u ovom periodu radili su i rade: Nada Lalić – tel. centrala, Marica Filipov – teleprinter i telegraf, Ivan Mirosavlјev, Dušan Dujin, Bilјana Makrin, Mladen Paulјev – „Rˮ šalter, kasnije i upravnik (2002–2007), Milan Fodok, Laza Cvejin, Miodrag Štefkić – dostavlјač, Goran Vujackov, Dragan Dan, Slavojka Bito, Slobodanka Radonjić, rođena Stevanović, Zoran Kurbanjev, Nikola Josimović, Ljubica Gavrić – upravnik od 2007. godine, Aca Đorđević, Mila Hebek, rođena Pokimica, Antal Tarič, Robert Bito, Voja Koledin i Nebojša Kurbanjev.

Brodska i železnička ambulantska pošta

Ovaj prilog o poštanskoj istoriji Novog Bečeja nikako ne bi bio celovit ako bismo izostavili dve mogućnosti transporta poštanskih pošilјki, koje su naznačene u podnaslovu – transport rečnim putem, brodovima, i železnicom, u specijalnim poštanskim vagonima. Vojvođanski rečni tokovi Dunava, Tise, Save, Tamiša i Begeja uslovili su, pored transporta robe, i prenos poštanskih pošilјki. Osnivanjem Prvog privilegovanog dunavskog parobrodskog društva 1829. godine u Beču (Erste privilegierte Donau–DampfSchiffarht Gesellschaft, skraćeno DDSG) pošta Austrije, a kasnije i Austrougarske, brzo prepoznaje mogućnost korišćenja te institucije za svoje potrebe. Sredinom XIX veka u turskobečejskoj luci se odvijao veliki promet trgovine žitaricama, a njegov lučka agencija je vršila usluge poštanskoj upravi države, o čemu svedoče tovarni listovi DDSG iz 1854. i 1858. godine. Žig agencije je bio plave boje, pravougaonog oblika i sa zasečenim uglovima. U žigu je u tri reda pisalo: D.D.S.G.. | NEU BECSE | SALDIRT.  Posle osnivanja 1891. godine Srpsko brodarsko društvo, sa sedištem agencije u Pančevu, takođe vrši prenos i razmenu poštanskih pošilјki na ovim prostorima.  Između dva svetska rata, još od vremena Kralјevine SHS, agencija u Novom Bečeju nastavlјa sa radom – sve do sloma Kralјevine Jugoslavije. Da li je pored transporta robe vršila i prenos poštanskih pošilјki ili usluga, o tome nemamo saznanja. Žig agencije je bio duplokružni lјubičaste boje, između dva gornjeg luka pisalo je latiničnim pismom REČNA PLOVIDBA S.H.S. između dva donjeg luka AGENCIJA NOVI BEČEJ, a u sredini, iznad datuma, pisalo je AVIZIRANO. Sredinom tridesetih godina XX veka prostorije agencije (kapetanije)  nalazile su se pored dolme, na mestu sadašnje zgrade Doma kulture, a njen šef je bio Dragan Dragi Vulević.

Udruženje filatelista u Novom Bečeju

Na području današnje Vojvodine, koja je bila u okviru Habzburškog carstva, upotreba poštanskih maraka počela je 1. 6. 1850, a u Srbiji od 1. (13) 5. 1866. godine. Već desetak godina nakon pojavlјivanja poštanskih maraka javlјaju se prvi sakuplјači maraka. Osobe koji se bave ne samo sakuplјanjem poštanskih maraka nego i njihovim proučavanjem nazivaju se filatelistima.

Ta moda ili strast sakuplјanja nije mogla da mimoiđe ni pojedine stanovnike Novog Bečeja i Vranjeva. Između dva svetska rata poznati filatelisti su bili Đorđe Brikner (Brückner Győrgy), sudski činovnik, i Franja Vajda Stariji (Vajda Ferenc), građevinski projektant i izvođač radova. Posle Drugog svetskog rata su Ištvan Švarc (Schwarz István), rimokatolički sveštenik, Imre Karolјi (Károlyi Imre), stolar, i Milan Knežev takođe posedovali solidne kolekcije poštanskih maraka.

Prigodni žigovi korišteni u pošti Novi Bečej

Prigodni poštanski žigovi, kao što nam sama reč sugeriše, upotreblјavaju se radi obeležavanja  nekog prigodnog događaja. Prigodni žigovi uglavnom imaju nepromenlјiv datum ili imaju trajanje od nekoliko dana, a naručuju ih uglavnom udruženja filatelista.

Prvi do sada pronađen otisak prigodnog žiga Novog Bečeja izrađen je u Prvoj mađarskoj  fabrici žigova Klason  (Első Magyar Bélyegzőgyár Klassohn A. Budapest) u Budimpešti, aprila 1941. godine. Otisak se nalazi na sprovodnom (tovarnom) listu sa memorandumom fabrike, pored još pet otisaka prigodnih žigova, a poslat je 12. 4. 1941. godine Mađarskoj kralјevskoj poštanskoj upravi. Prigodni poštanski žig je kružnog oblika, u njemu gore piše TÖRKBECSE (TURSKI BEČEJ), u sredini je kruna Svetog Stefana i legendarna mitska ptica Mađara – turul, a ispod je ispisano  VISSZATÉRT 1941   (VRATILA SE, misli se – u okviru istorijske Mađarske). Da li je prigodni žig  TÖRÖKBECSE VISSZATÉRT bio prosleđen pošti u Novom Bečeju ili ne, na to nemamo validan odgovor, ali je više nego sigurno da uopšte nije bio u upotrebi. Ni ja, niti bilo ko od najpoznatijih poznavalaca okupacijskih izdanja žigova severne Srbije, to jest Vojvodine, nije video pismo sa otiskom tog prigodnog žiga.

Istorijska pozadina prvog prigodnog žiga

Dana 27. marta, uoči napada Nemačke na Jugoslaviju, Hitler je saveznicima ponudio podelu plena. Prema tome, Mađarskoj sleduje, pored Bačke i Baranje, i Banat. Obećanje je ponovio i mađarskom ministru rata i ambasadoru Stojaiju (Sztójay Döme). Čim je rumunska vlada početkom aprila obaveštena da će Banat pripasti Mađarskoj, odmah je zapretila da će svojim trupama ući u jugoslovenski deo Banata. Dva dana posle reagovanja Rumuna, da bi smirio svoje saveznike,  Hitler odustaje od učešća mađarskih trupa u osvajanju Banata. Nemačka je okupirala jugoslovenski deo Banata, a Tisa je postala granica između Mađarske i nemačke okupirane teritorije. 

Kao što se vidi, mađarska vlada je ozbilјno shvatila Hitlerovo obećanje u vezi sa Banatom i već je početkom aprila počela pripreme za preuzimanje vlasti, ali nije računala na rumunske pretenzije. Dokaz tome je i to što je unapred izrađen prigodni poštanski žig povodom povratka Novog Bečeja matici – Mađarskoj.

Prigodni žigovi u izdanju Udruženja filatelista Novi Bečej

  • 27.11. 1970. Prva smotra maraka
  • 27. 11. 1972. Filatelistička izložba
  • 25. 5. 1974. 170-godišnjica rođenja Teodora Pavlovića
  • 28. 11. 1974. III filatelistička izložba
  • 24. 4. 1975. Jugoslovenska pionirska filatelija
  • 24. 12. 1974. Novi Bečej Mađar so 1944–1974
  • 25. 4. 1975. III jugoslovenska fil. izl. pionira i omladine
  • 9. 5. 1975. 30-godišnjica pobede nad fašizmom Kumane
  • 28. 11. 1975. III susret naivnih umetnika Vojvodine
  • 8. 5. 1976. XVI muzički festival dece Vojvodine
  • 15. 9. 1976. 125-godišnjica rođenja Josifa Marinkovića
  • 1. 10. 1976. Otvaranje Radničkog doma
  • 27. 11. 1976. IV filatelistička izložba
  • 25. 5. 1977. 40 – Tito – 85 Novi Bečej
  • 5. 6. 1977. Međunarodni dan zaštite čovekove sredine
  • 3. 9.1977. 70 godina Polet Novi Bečej
  • 27. 11. 1977. 30 DTD Novi Sad 
  • 27. 11. 1977. 30 DTD Novi Bečej 
  • 22. 12. 1977. Naša armija Tito
  • 25. 5. 1978. Štafeta mladosti
  • 20. 6. 1978. XI kongres SKJ
  • 25. 11. 1978. Tisafila II
  • 22. 12. 1978. Grafička radna organizacija „1. maj”
  • 15. 3. 1979. 40-godišnjica CK SKJ
  • 20. 4. 1979. 60-godišnjica KPJ – SKJ
  • 25. 5. 1979. Dan mladosti
  • 10. 10. 1979. 60-godišnjica SKOJ-a
  • 7. 1. 1980. 60-godišnjica I kongresa vojvođanskih org.
  • 12. 4. 1980. 35-godišnjica proboja Sremskog fronta
  • 25. 5. 1980. Dan mladosti
  • 4. 7. 1980. Otvaranje keja Edvard Kardelј 
  • 3. 10. 1980. 35-godišnjica oslobođenja Novog Bečeja
  • 4. 5. 1981. Godišnjica smrti Josipa Broza Tita
  • 25. 5. 1981. Dan mladosti
  • 21. 7. 1981. 40 god. Ust. Naroda i Nar. Vojvodine
  • 2. 10. 1981. 15 godina Udruženja filatelista
  • 22. 12. 1981. 40-godišnjica formiranja JN Armije
  • 25. 5. 1982. 90-godišnjica rođenja Josipa Broza Tita
  • 12. 6. 1982. 100 godina DVD
  • 4. 10. 1982. Radnički dom Jovan Veselinov Žarko
  • 9. 10. 1982. Vojv. pokrajinska fil. izl. Vojvodine
  • 25. 5. 1983. 30 god. izbora J. B. Tita za I predsednika FNRJ
  • 3. 6. 1983.II otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 4. 7. 1983. 40-godišnjica pogibije T. Markovića, Dan borca
  • 4. 7. 1983. 40-godišnjica bitke na Neretvi i Sutjesci,
  • 8. 7. 1983. 100-godišnjica železničke pruge KI–ZR NB
  • 29. 11. 1983. AVNOJ – Dan republike
  • 25. 5. 1984. Dan mladosti
  • 2. 6. 1984. II otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 4. 10. 1984. 40-godišnjica oslobođenja (ćir./mađ.)
  • 25. 5. 1985. 25. maj – štafeta
  • 8. 6. 1985. 3. otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 7. 6. 1986. OPEN 4.
  • 25. 6. 1986. 13. kongres SKJ
  • 28. 11. 1986. Tisafila – 10
  • 4. 6. 1987. 5. otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 7. 5. 1988. 28. muzički festival dece Vojvodine
  • 4. 6. 1988. 6. otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 24. 6. 1988. 17. susret radnika keramičara Jugoslavije
  • 20. 4. 1989. 70-godišnjica osnivanja KPJ – SKJ
  • 5. 6. 1989. VII otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 8. 6. 1989. 600-godišnjica Kosovske bitke
  • 12. 5. 1990. 30. muzički festival dece Vojvodine NB
  • 2. 6. 1990. VIII otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 22. 9. 1990. 300-godišnjica Seobe Srba
  • 16. 2. 1991. 9 vekova pisanog pomena imena Bečej
  • 8. 6. 1991. IX otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 4. 10. 1991. 9 vekova od pisanog pomena imena Bečej
  • 6. 6. 1992. X otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 13. 6. 1993. XI otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 10. 6. 1995. XIII otvoreno međunarodno šahovsko prvenstvo
  • 17. 6. 1995. II savezna izložba pasa svih rasa Novi Bečej
  • 23. 5. 1996. Obzorja na Tisi, 4. dani Josifa Marinkovića
  • 1. 6. 1996. XIV otvoreni međunarodni šahovski turnir
  • 16. 6. 1996. III savezna izložba pasa svih rasa KD „Čuvarˮ
  • 21. 12. 1996. 30 godina Društva filatelista Novi Bečej
  • 26. 6. 1998. 100 godina štamparije „1. maj” DGP
  • 15. 9. 2001. 150-godišnjica rođenja Josifa Marinkovića
  • 7. 6. 2002. 39. Gyöngyösbokréta, 26. Durindo (Durindó
  • 16. 8. 2007. 30 godina od smrti kralјa roka E. Prislija
  • 16. 2. 2009. 100-godišnjica smrti dr Vladimira Glavaša

Anegdote

Postoji jedna anegdota koje se Vladimir Pap rado seća iz svojih početnih dana u zrenjaninskoj pošti. Nјome se u stvari naglašava važnost pošte u naselјenom mestu.

Nema naselјenog mesta bez POPA – POŠTARA – PA TEK ONDA BEZ LEKARA.

Među službenicima pošte u Novom Bečeju znalo se da poštar–raznosač čika Živa Jovanov voli da popije po koju čašicu prilikom uručivanja pisama. Da bi sačuvao ugled ustanove, a i svog službenika, upravnik Živa Tapavički je smislio sledeće.

Naredio je Jovanovu da prilikom raznošenja pisama sa sobom ponese i jednu praznu litarsku flašu, pa kad god ga ponude rakijom, vinom ili pivom, da to ne popije, nego da sipa u tu flašu.

Tako i bi. Kada je Jovanov posle obavlјenog posla stigao nazad u ured, javio se upravniku sa punom flašom bućkuriša. Tada je Živa Tapavički u čašicu nasuo deo sadržine iz flaše i ponudio Jovanovu da popije to. Tek na veliko insistiranje upravnika Jovanov je popio jedan gutlјaj i sa strašnom grimasom je uzvikivao da to ne može da se pije. „Eee, pa kako to da sada ne možeš da piješ?! A da znaš da je ista sadržina svakog dana u tvom stomaku! Tako ti nije smetalo?” Nastao je smeh u celom uredu i, bogami, neko vreme se Živa Jovanov klonio pića.

Korišteni materijal

Poštanski muzej Budimpešta (Postamúzeum, Budapest)

PTT muzej Beograd

Térfi, B. (Terfi, B.)1943: Predfilatelistička pisma Ugarske (Bélyeg előtti levelek és azok lebetűzési)

Istorija pošte, dostupno na: Watson.sk

Szentkláray, J. (Sentklarai, J.) 1898:   Plébániák története

Grupa autora, (1987): 250 godina pošte u Zrenjaninu, Novi Sad: Forum