Slično porodicama Stojanović, Zupčić, Stari i Havedić je završila i porodica Slovaka Hanak, ne znam mu ime, krojača čija je kuća bila između Opštinskog suda i Narodne biblioteke. Oženio se Mađaricom i prešao je u katoličku veru. Izrodili su dve lepe kćerke koje su se udale, ali time je isčezla porodica sa prezimenom Hanak.

* * *

Iz svega iznetog nameće se zaključak, da se neka nevidljiva sila umešala u život tih mađarskih porodica te ih delom lišila muškog potomstva (Stojanović, Zupčići, Havedić i Hanak), ili se nisu ženili (Latinović Petar mlađi, Stojanović Jožef i Emil) a pojedini članovi se vratili starim korenima. Sučaj Erne Markovića je izuzetan i neuklapa se u te tokove. Kod njega je jednim izuzetno nekorektnim postupkom vlasti u Mađarskoj izazvana reakcija i na toj osnovi svesna težnja povratka svojim izvorištima.

Možda ovako izneti slučajevi pomađarenih porodica izgledaju tendencioznim, što mi nije bila namera. Razmišljajući o tim porodicama došao sam do iznetog saznanja, podstaknut televiziskom emisijom i našeg publiciste Kalajića nametnula mi se ona konstatacija književnice Salote Bronte o simpatiji kao jedinstvu izvora iz kojeg vode poreklo. Tome sam pridodao slučajeve telepatije kao vančulnog opažaja, koje sam lično doživeo, i sve to stavio pod pojam svega paranormalnog u prirodi i ljudskoj svesti i prihvatio kao činjenicu da se nauka sa time suočava ali bez, baš meni nepoznatog, objašnjenja.

Do kraja Drugog svetskog rata Novi Bečej, pa i Vranjevo bili su skoro strogo podeljeni na srpski i mađarski deo. Srpski deo je bio onaj bliže centru, dok su periferne ulice pripadale Mađarima. Pri ovoj konstataciji mora se izuzeti Glavna ulica Novog Bečeja sa najbližim paralelnim ulicama: Vojvode Mišića (danas ulica Petra Drapšina) i današnja ulica Sonje Marinković koje su bile „izmešane”: mađarsko, jevrejsko i srpsko, ali sa pretežnim mađarskim stanovništvom.

Promene koje se od Drugog svetskog rata na ovamo dešavaju u nacionalnoj strukturi stanovanja u Novom Bečeju podstiču me da ostavim podatke mojim sugrađanima kako je ta struktura nekada izgledala.

Pre nego što pređem na iznošenje sastava Novog Bečeja po pojedinim ulicama treba istaći da je u ono vreme postojala opštija podela pod nazivom: Šušanj, Ispod Vranjeva i Vašarište.

Šušanj se prostire od današnjih ulica Petefijeve pa sav deo prema železničkoj pruzi, i ulice: Dositejeva celom svojom dužinom a Radnička i Miloja Čiplića od ulice JNA pa do kraja prema željezničkoj pruzi. Mislim da je taj kraj dobio naziv Šušanj od predikata (vlastelinstvo) novobečejskog spahije Sisanji (Hadži Mihajlo-Sisanji). Mađare je u te krajeve naselio pomenuti spahija odnosno njegovi potomci. Valjda je običnom čoveku bilo više u duhu mađarskog govora Šušanj nego Sisanj i tako se taj pojam odomaćio i ostao prisutan sve do današnjih dana. U tom delu skoro da nije bilo srpske porodice, izuzev što je pri kraju Petefijeve ulice sa desne strane kada se ide prema jugu, stanovao i imao malu špecerajsku radnju Manojlo Rajić.

Čitav kraj sa svim ulicama severno od glavne nazivan je Ispod Vranjeva. Tu su spadale ulice Svetozara Miletića i Hajduk Veljkova do ulice Narodnog fronta. One su uglavnom bile nastanjene Srbima, a od ulice Narodnog fronta pa prema Miloševačkom putu bile su mađarske, mada su se pojedine mađarske kuće nalazile i u delu ovih ulica i između Vuka Karadžića i Narodnog fronta

Pod nazivom Vašarište obuhvatane su ulice: Radnička i Miloja Čiplića od ulica Lole Ribara (kumanski put) pa do ulice JNA i ulica Rečo Antala celom sovjom dužinom. Ovaj naziv potiče od prostora na kojem je do izgradnje ovih ulica tj. do 1920 godine bilo novobečejsko vašarište. Ovaj naziv bio je u svakodnevnoj upotrebi Srba, a Mađari su upotrebljavali zvaničan naziv ulice Novo Selo (danas Rečo Antala).

Pojedine ulice u samom centru bile su naseljene Srbima, Mađarima i Jevrejima. Trudiću se da prikažem svaku kuću odnosno lokal (radnju) da iznesem ime vlasnika odnosno stanara ili zakupca lokala.

Počeću od Ulice Revolucije koja je bila „izmešana" Srbima, Madarima i Jevrejima.

S obzirom da ovo pišem posle proteklih sedamdeset i više godina verovatno će se potkrasti i po neka greška, našta skrećem pažnju čitaocima, ali uglavnom, možda čak 90% i više podaci su tačni. Za podatak za koji nisam siguran istaćiću da b: čitaoci to imali na umu.

Vlasnici pojedinih kuća su bili:

Prva kuća do same dolme pripadala je porodic: Lukseder, dalje prema centru grada na uglu Zmaj Jovine i Ulice Revolucije bila kuća učitelja Savice Rajkovića, a do ove kuća Tome Martickog, činovnika kod Kraljevskog javnog beležnika, a do nje kuća Mace Radivojac-Opančarke, kako su je svi znali. Na uglu Ulice Revolucije i Brigadira Ristića nalazila se kuća Nemca Briknera činovnika u Gruntovnici, a njegova supruga je bila blagajnica u Tursko-bečejskoj štedionici. Na ovom uglu, ali sa sunčane strane bila je za ondašnje prilike prilično velika kuća vlasništve Štaud Karolja mesara. Za ovu kuću kažu da je građena za državnu poštu što je prihvatljivo jer je do nje bio prazan plac za koji se tvrdilo da je bila „mezlana” - štala za zamenu poštanskih konja. Od tog praznog placa pa do ugla ulice Jaše Tomića bila je kuća na lakat vlasništvo trgovca Laze Krstića. Za ovu kuću važno je istaći da ju je izgradio Vasilije Savić žitarski trgovac, čiji je sin Joca Savić proslavljeni nemački glumac i teatrolog svetskog glasa. Preko puta do same dolme nalazio se kao i danas novobečejska mala crkva tz. Manastir. Do Manastira bila je kuća na lakat Mihalja Markovića učitelja, a do nje preka kuća Miše Lalica opančara. Na uglu do kuće Miše Lalića nalazila se kuća na lakat Genci Ištvana u kojoj je držao i kafanu sa nazivom „Belo Jagnje”. Dalje od te kuće prostirao se prazan prostor na kome su se održavale stočne i žitne pijace.

Sa desne strane Ulice Revolucije prema Trgu a na uglu Jaše Tomića i Ulice Revolucije nalazila se stara kuća Jevrejina direktora mlina „Buda” Deri Imrea, a do nje lepa kuća Ljube Tucakova pa kuća dr Bele Goldmana Jevrejina lekara, zatim kuća ud. Jelke Rajković sa skromnom kolonijalnom radnjom. Do ove je bila kuća ud. Katice Subotički trukerke i na kraju, na uglu ulice Petra Drapšina i Revolucija kuća Rajka Nikolića u kojoj je držao kafanu Miloš Gavrić.

Na uglu, gde je danas Radnički dom, nalazila se lepa kuća (za prizemne kuće neću to naglašavati, jer ih je većina bila takva, ali ću zato za svaku spratnu kuću to istaći) sa fasadom od presovanih cigala vlasništvo pekara Mladena Nastića, Makedonca iz Kičeva. Mladen je u nižem delu kuće prema dolmi imao pekaru, a na uglu Ulice Revolucije bila je prodavnica hleba. U toj kući je bio i jedna lokal u kome je bila berberska radnja Svetozara-Toze Lakovića, koga su svi zvali „Bratec”, jer je više godina radio kao berbetski pomoćnik u Starom Bečeju i odande nosi taj tepajući nadimak. Do Nastićeve kuće nalazila se stanbena zgrada Jugoslovenskog rečnog brodarstva u kojoj je stanova šef Rečne agencije za Novi Bečej. Deo ove zgrade, koji je na dolmi predstavljao je kancelarije i magazin Agencije rečnog brodarstva. Do stambene zgrade Rečnog brodarstva nalazila se jednospratna zgrada hotela „Vojvodina”. U Njenom prizemlju se nalazila velika sala za javne priredbe, koja je u ono vreme, dok je sokolana bila korišćena kao menza Harkovskog instituta, služila i kao vežbaonica Sokolskog društva Novi Bečej. Do ove sale, razdvajala ih je kapija za ulaz u dvorište, bio je restoran, najlepši u Novom Bečeju sa velikim izlozima i ogledalima na zidovima i stubovima. U njemu je svako veče svirala mađarska ciganska muzika - Pište ciganina - najbolji orkestar u Novom Bečeju. Na spratu su se nalazile dvadesetak hotelskih soba. Ne znam im tačan broj bilo ih je najviše 20. „Vojvodina” je imala i letnju salu na dolmi - nazivali su je saletnom. Uveče se ispred saletne iznesu stolovi na dolmu iznad kojih su raznobojne sijalice što je uveče ostavljalo vrlo lep utisak na šetače na dolmi, a posebno na one koji sede za tim stolovima. Oni uz muziku piju hladno pivo, iz polulitarskih krigli, čija se pena preliva na bele čaršave.

Kao dečak nisam nikad okusio pivo pa sam u svojoj mašti preuveličavao njegov ukus i slast koju doživljavaju gosti za stolovima.

Do hotela „Vojvodina” nalazila se kuća sa krovom na jednu vodu, koja se dužnim delom pružala u dvorište, a na Trgu je bila samo jedna veća prostorija sa prozorom i vratima na koja se ulazilo, preko nekoliko stepenica, u bife „Rohonci”. U dvorištu te kuće stanovao je Lerinc Ferenc, koji je bio činovnik porodice Rohonci. Bife je imao dobro piće i radio je sve do pred Drugi svetski rat. Sa druge strane kapije od bifea „Rohonci” nalazila se stanbena zgrada veleposednika Rohonci. U njoj je stanovala njihova kćerka (udovica ili razvedena ne znam). Kuća je bila skromnog izgleda čak oronula od vlage.

Između ove kuće i Markovićevog dvorca nalazio se prazan prostor ograđen gvozdenom ogradom visine oko 80 sm zatravnjen i sa nekoliko visokih drveta četinara. U sredini toga prostora nalazio se postament na kome se, za vreme Austro- Ugarske nalazio spomenik grofu Lejningeru (zetu porodice Šišanji) generalu i komandantu mađarske vojske u Velikoj buni 1848. godine. Spomenik je po pripajanju ovih krajeva Jugoslaviji skinut a postament ostao. Ovaj prostor je 1937. godine preuređen za lepši i širi izlaz na dolmu na kojoj je te godine podignut spomenik Kralju Aleksandru I. S druge strane tog ozelenjenog prostora nalazio se dvorac Markovićevih (do 1927. god. Šojmošev) koji je bio najomiljeniji simbol Novog Bečeja i ukras keja na Tisi. U dvorcu su od 1927. godine pa do smrti negde oko 1940. godine stanovali stari Vikentije Marković i žena mu. Preko zime u njemu su stanovali još i sin im Đura Marković sa porodicom, koji su preko leta živeli na imanju kraj Tise gde je danas izlaz Kanala iz Tise. Dvorac je srušen 1988. godine i na njegovo mesto izgrađen je današnji Dom zdravlja.

Do Markovićevog dvorca na trgu se nalazila velika prizemna kuća koju je u drugoj polovini 19. veka izgradio žitarski trgovac Dimitrije Papić inače počasni član Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu. U vreme, na koje se podsećamo, bila je vlasništvo Veselinca. U njoj je na uglu Trga i današnje ulice Žarka Zrenjanina bila lepa gostionica sa podignutom, od dasaka, platformom za baštu sa stolovima. Gostionica se zvala „Pivnica kod Lovca”.

Druga strana dela Ulice Revolucije i Trga izgledala je:

Na uglu, gde je današnji hotel „Tiski cvet” nalazila se dosta velika zgrada vlasništvo veleposednika Ivanovića. U njoj je veći deo, koji se pružao u ulici Vojvode Mišića (danas Petra Drapšina) bio žitarski magazin, a na uglu te ulice u Ulici Revolucije nalazila se kancelarija žitarskih trgovaca Geze Šlezingera i zeta mu Isaka Naja. Do njihove kancelarije, razdvajala su ih vrata za ulaz u dvorište kuće, bio je stan u kome je pred kraj četrdesetih godina stanovao Šandor Živanović, bivši dugogodišnji išpan na imanju Ivanović (današnji Sokolac). Šandor je rodom iz Melenaca gde je bio krojač, ali se pokazao kao vrlo sposobnim nadzornikom i upraviteljem imanja Ivanović.

Do zgrade Ivanović nalazila se velika jednospratna kuća koja se protezala od Ulice Revolucije, Trga i u delu Glavne ulice, vlasništvo Beogradanina Saračevića. Ne znam od kada je on vlasnik te kuće. U njoj su u prizemlju bili lokali, a na spratu hotelske sobe Hotela Rojal, Poreska uprava za srez Novobečejski i dva stana. Prvi lokal do kuće Ivanovića bio je mesara Pere Nikolića, koji je u to vreme likvidirao i pojavljivao se sa svojim mesarskim proizvodima na novobečejskoj pijaci. Lokal je pripao piljaru Srbinu, čijeg se imena ne sećam. Kasnije pred kraj četrdesetih godina tu je opet bila mesarska radnja ali sada vlasništvo Mire Vijatova. Do ovog lokala bila je berbernica Ivana Juanina, a do nje gvožđarska trgovina Nemca Petera Knefelija. Do Knefelijeve radnje bila je lepa i velika trgovina kolonijalnom robom na malo i veliko vlasništvo Lazara Krstića.

Pored Krstićeve radnje, pa do ugla, bile su sale restorana „Rojal”. Hotel i restoran je držao Rajko Nikolić. Hotel je imao oko desetak soba. Do restorana „Rojal” u delu koji izlazi na Glavnu ulicu bila je berbernica Dušana Davidovića, koga je posle smrti nasledio sin Dobrivoj-Bata sa suprugom Smiljkom koja je bila ženski frizer. Do berbernice je bila kao i danas velika kapija za ulaz u dvorište Saračevićeve kuće. U dvorištu se nalazila zgrada sa lepom salom u kojoj je bio bioskop, a korišćena je i za „Gala” predstave novobečejskih društvenih organizacija. Do kapije Saračevićeve kuće je Trg Oslobođenja, a dalje, prema crkvi, protezala se Glavna ulica.

U ovom delu Trga ispred hotela i restorana „Rojal” i Davidovićeve berbernice stajali su novobečejski fijakeristi - čekajući putnike da ih „prebace” do železničke stanice. Novi Bečej je u to vreme imao 6-7 fijakerista i tri auto taksija.

Taksi stanica bila je na Trgu ispred kuće Veselinčeve i „Pivnice Lovac”. Taksisti su bili dva brata Bito, a trećeg se prezimena ne sećam, ali znam da je i on bio Mađar. Fijakeristi, na suprot taksistima, svi su bili Srbi. Sećam se tri brata Džigurski Švorcike: Čeda, Zare i Nova i Azucki Živa zvani Pelcer. Ulica Revolucije, Trg, Glavna ulica i ulica Žarka Zrenjanina sa delom Svetozara Miletića bile su popločane turskom kaldrmom sa puno neravnina i rupčaga.

Na Ulici Revolucije i Trgu Oslobođenja održavale su se novobečejske pijace sa mnoštvo robe. Pored povrtlarskih i poljoprivrednih proizvoda na pijacama su bili i skoro svi novobečejski zanati - zanatlije sa svojim proizvodima: ćurčije, krojači, opančari, papudžije, obućari, sarači, užari, licideri, mesari i stalno prisutan Lajoš Bazaroš sa svojim starrežom. Bilo je vrlo interesantno posmatrati Lajoša sa svojom suprugom pri završetku pijaca. Po pravilu se, dok traju pijace, napiju i na kraju „padne” svađa sa vređanjem, ali uvek na „nivou”. Oni su oduvek jedno drugog oslovljavali sa Vi i onda kad se vređaju: ,,Vi ste svinja”, „Vi ste đubre prljavo” itd. Sećam ih se kao sedamdesetogodišnjaka, u ono vreme to je bila duboka starost.

Na Trgu je 1926. godine podignut spomenik Kralju Petru I u stojećem položaju. Dvadesetak metara dalje, prema kući Rohonci, na trgu se nalazio veliki kameni pravoslavni krst, koji je pedesetih godina prenet u portu pravoslavne crkve gde se i danas nalazi.

Karkateristično je bilo za ondašnje pijace da se na njima nađu svi prodavci pekarskih i poslastičarskih proizvoda, probijajući se kroz pijačnu gužvu, nudeći svoje proizvode. Pijace nisu mogle da prođu a da se na njima ne sjate i svi novobečejski Cigani.

Pre Glavne ulice opisaću deo ulica koje danas nose nazive Žarka Zrenjanina i deo ulice Svetozara Miletića prema dolmi.

Na uglu Trga i Glavne ulice nalazila se kuća Miroslava-Mire Nićina sa fasadom od presovane cigle. Dalje od nje, prema Vranjevu, pružala se stara oronula prizemna zgrada takođe vlasništvo Mire Nićina sa desetak zanatkih i trgovačkih radnji.

Na samom uglu u zgradi od presovane cigle nalazila se manufakturna trgovina Jevrejina Vajs Geze, a u drugom delu te zgrade u ulici Žarka Zrenjanina bio je stan porodice Nićin. U oronuloj staroj kući prvi lokal, do stana Nićinih bila je berbernica tada cenjenog berberina Toše Sekulića. Do ove nalazila se najveća novobečejska manufakturna trgovina Petra-Pere Sekulića. Bila je to dosta skromna, što se veličine tiče, radnja. Pored vrata imala je dva izloga koji su pre ličili na obične prozore nego na izloge trgovačke radnje. Radnja je bila prepuna robe, sa dosta zaposlenih: pored vlasnika i četiri pomoćnika u radnji je bilo i 2- 3 šegrta. Zbog slabe svetlosti u radnji mušterije su po pravilu zahtevale da joj pomoćnik iznese željenu robu na ulicu da bi videla boju i dezen. Radnja je bila sa starim tezgama i možda još starijim rafovima koji su prosto „stenjali” pod teretom robe - trube tekstila. Tada su sve radnje koristile izrađeno mašinsko ulje za premazivanje patosa da se ne bi dizala prašina, pri čišćenju. Do radnje Pere Sekulića nalazila se sajdžijska radnja, koju je držao jedan stariji Mađar čijeg se imena ne sećam. Do ove, nalazila se krojačka radnja Paje Šajbena, Slovaka iz Aradca, ali on se, kao i njegova familija (supruga i kćerka) osećali Srbima. Paja je bio jedan od najboljih muških krojača u Novom Bečeju. Do Pajine radnje nalazila se krojačka radnja Branka Samolovčeva, pa farbarska radnja Dušana Subotića, a do ove galanteriska trgovina Slobodana Rakića. Na uglu ulice Žarka Zrenjanina i Sonje Marinković nalazila se kancelarija žitarskog trgovca Jevrejina Kraus Ernea.

U produžetku ulice Žarka Zrenjanina, na uglu, gde je danas višespratnica, nalazila se prizemna zgrada sa najvećom trgovačkom radnjom kolonijalnom robom u Novom Bečeju vlasništvo Đure Krstića. U toj zgradi je bio i stan porodice Đure Krstića. Đura je, kao i brat mu Lazar, pored trgovine na malo bio i "grosista” - trgovac na veliko. Najveći broj novobečejskih kolonijalnih radnji a tih sitnih bilo je više od trideset (u Novom Bečeju i Vranjevu) snabdevalo se robom od Đure Krstića, a manji deo od Laze Krstića. Robu su dostavljali, tim malim radnjama, i Đura i Laza malim kolima na četiri točka koja je vukao magarac. Đura je pored kolonijalne robe prodavao i staklo i porcelan. Imao je radionicu za rezanje ravnog stakla i izradu ramova za slike.

Do Krstićeve kuće nalazila se zgrada sa jednim spratom, kao što i danas izgleda samo je drugi vlasnik i nešto izmenjena namena. Ta kuća, u ono vreme pripadala je porodici Kostović. U njenom manjem delu, od ulazne kapije pa do kuće Đure Krstića, stanovala je porodica Jevrejina trgovca Artura Slezingera. Artur je držao i prizemni deo kao i sprat tog dela kuće. U većem delu, od ulazne kapije pa prema Opštini u prizemlju je bila radionica i stan trakslera (drvo strugar) Nemca Mecingera. Na spratu toga dela stanovali su vlasnici Ladislav-Laci Kostović i njegova sestričina. Možda bi se trebalo zadržati malo na porodici Kostović. Ladislavov stariji brat Ognjeslav bio je izuzetan pronalazač i konstruktor. U tom pogledu je možda treći naučnik na području tehnike iz redova Srba odmah iza Tesle i Pupina. On je konstruisao prvi leteći brod, četvorotaktni motor i mnoštvo materijala i delova za avione.

Od Kostovićeve kuće, pa sve do ugla bila je izuzetno lepa kuća na sprat Ivana Glavaškog u kojoj se danas nalazi Skupština Opštine Novi Bečej. Kuća je imala lepu fasadu i izuzetan krov u stilu secesije, što je sve uklonjeno (izgled fasade i krova). Jednostavno su ogolili zidove fasade, a krov pokrili novim crepom, bez ikakavih ukrasa, postavili na dve vode. U ono vreme porodica Ivana Glavaškog držala je prizemlje i deo sprata, a u drugom delu sprata stanovala je ugledna porodica novobečejskog učitelja Žarka Čiplića, oca poznatog književnika Bogdana Čiplića i revolucionara Miloja Čiplića.

Na uglu preko ulice Svetozara Miletića, ispred kuće Paje Šajbene nalazio se arteski bunar.

Druga strana ulice Žarka Zrenjanina od Trga izgledala je kao i danas s tim što su pojedine kuće dobile nove vlasnike, a neke izmenile i namenu. Od ugla, prema Vranjevu, u kući koja je bila vlasništvo trgovca Dragomira Jovanovića nalazila se Vranjevačka srpska štedionica (o njoj nešto više u mojoj knjizi „Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju” na str. 224) čiji je dugogodišnji direktor bio Miloš Trbić, zemljoradnik iz Vranjeva. Od ulazne kapije ovog dela Jovanovićeve kuće, prema Sudu, nalazi se kancelarija žitarska trgovina Makse Tolmačeva. U ovoj žitarskoj radnji radio je čika Paja Jovčić kao knjigovođa. Čika Paja je Novobečejcima ostao upamćen kao dugovečan penzioner koji je sve do poslednjih dana života istrajno šetao po novobečejskoj dolmi od Vodne zajednice pa do Manastira.

Do ove, Jovanovićeve kuće, nalazio se, baš kao što i danas izgleda, Sreski sud, a sada je Opštinski sud. Ova zgrada spada u red lepših zgrada Novog Bečeja izgrađena je 1905. godine. Do Suda nalazila se kuća Bože Budurina, koju je kasnije kupio krojač Hanak. Do Hanakove kuće bila je kuća Makse Tolmačeva, danas je u njoj Narodna biblioteka. Na samom uglu ulica Žarka Zrenjanina i Miletićeve nalazila se kuća Vase Glavaškog. U njoj je pored Vase stanovao i imao svoju ordinaciju sreski lekar dr Trifun Simić, inače zet Vasin.

Sav deo ulice Žarka Zrenjanina od Trga do ulice Svetozara Miletića bio je pod turskom kaldrmom, s tim da su trotoari bili asvaltirani.

Zadržaću se i na deo ulice Svetozara Miletića od ulice Žarka Zrenjanina pa do ulice Milorada Popova jer su u tom delu bila i tri značajna nadleštva: Sresko načelstvo za srez novobečejski i dve vodne zajednice.

Na uglu u kući advokata Zlatoja Marića bila je gostionica njegovog dede po majci, čika Veselina-Sele Nićina. Bila je to skromna kafana po izgledu, ali je imala solidan promet. Pored gostionice ona je bila i svratište za zaprežna vozila. Seljaci, iz okolnih sela kada dođu na pijacu, ili da bi obavili poslove u sreskim ustanovama u Novi Bečej, ostavljali su svoja zaprežna kola sa konjima u dvorištu gostionice na čuvanje i bezbrižno obavljali svoje poslove u gradu. Kod Sele u kafani su se nedeljom po podne održavale igranke zanatske omladine Novog Bečeja i Vranjeva. Kasnije, pred kraj tridesetih godina, umesto zanatske omladine igranke su održavane za zemljoradničku omladinu Novog Bečeja.

Do Sele Nićina nalazila se zgrada Galacke vodne zajednice. Ustvari to je bila ispostava, a sedište Zajednice se nalazilo u Kikindi. U toj zgradi pored kancelarija Zajednice bio je i stan direktora. Do Drugog svetskog rata direktor je bio ing. Rakić vrlo dostojanstven i lep čovek. Do ove zgrade na uglu ulica Miletićeve i Milorada Popova nalazilo se sresko načelstvo. Stara trošna zgrada izgledala je, u ono vreme, baš kao što i danas izgleda - oronula i dosta neugledna za najvišu ustanovu sreza.

Preko puta od Sreskog načelstva nalazila se lepa zgrada, izgrađena 1931. godine, Vodne zadruge, na čijem se čelu, poslednjih godina do pred Drugi svetski rat, nalazio ing. Dožudić.

Na drugoj strani ulice Svetozara Miletića, uz samu dolmu, nalazila se skeledžijska kućica. U njoj su provodili vreme skeledžije kad nisu na skeli, a i putnici koji čekaju skelu da se prebace na bačku stranu. Od skeledžijske kućice pa do same skele-Reke vodio je letnji put, koji su 1930. godine popločali granitnom kockom i kao takav je ostao sve dok skela nije ukinuta, kao saobraćajno sredstvo na Tisi kod Novog Bečeja, izgradnjom brane i mosta kod Novog Bečeja.

Da se vratim na Glavnu ulicu. Ona je u ono vreme nosila naziv Ulica Kralja Petra ili Petra Velikog ne znam tačno.

Od kapije Saračevićeve kuće pa prema katoličkoj crkvi nalazila se lepa i ugledna kolonijalno-delikatesna radnja Dušana Turinskog. Po prometu je bila odmah iza trgovina Đure Krstića i Laze Krstića. Do Tutinskove radnje bila je manufakturna trgovina sa dva izloga vlasništvo Dragomira Jovanovića, čija je supruga bila poznata nastavnica Građanske škole Zlata Jovanović. Do nje je bila manufakturna trgovina Jevrejke Tinke Kanic. Do ove trgovine nalazila se mesarska radnja Janković Kalmana, a do nje mesarska radnja njegovog brata Janković Jene. Do ove bila su ulazna vrata za dva stana koja su bila na spratu kuće: stan šefa Poreske uprave i stan Jevrejina Krausa. Od vrata prema katoličkoj crkvi nalazila se velika radnja manufakturnom robom Lazara Nićina.

Katolička parohija, katolička crkva i Građanska (danas osnovna) škola ostale su onakve kakve su bile i pre sedamdeset godina. Razlika je što je u ono vreme u zgradi današnje osnovne škole „Miloje Čiplić” u prizemlju i na prvom sprtu bila građanska škola, a u popodnevnom vremenu korišćeni za osnovnu školu, a na drugom spratu je bila privatna osmorazredna gimnazija.

Do Osnovne škole „Miloje Čiplić” nalazi se zgrada na jednom spratu vlasništvo ud. Pulaji. Na prvom spratu se nalazila advokatska kancelarija dr Bačmeđeija - u desnom delu prema školi. U levom delu, na spratu, je bio stan, kao i u prizemlju. Mislim da je 1936. godine u prizemlju ove zgrade otvorio advokatsku kancelariju Aca Arsenijević advokat iz Beograda, a na spratu ove kuće je stanovao. Imao je sina i kćerku. Sin Branko bio je snažan i vrlo pametan mladić star dvadeset godina. Pripadao je Savezu komunističke omladine Jugoslavije i krajem 1937. godine otišao je u Španiju, kao učesnik na strani komunista u Španskom građanskom ratu. Po izbijanju aprilskog rata 1941. godine, advokat Arsenjević je napustio Novi Bečej.

Do kuće ud. Pulaji nalazila se prilično oronula kuća u kojoj je bila kafana „Bela lađa” vlasništvo Jevrejina Đule Berona. Pored točenja pića u kafani, Đula je tu imao i prodaju pića na veliko. U zadnjem delu kafane nalazila su se naslagana burad sa pićem za prodaju na veliko. Možda je potrebno istaći da se nekada u 19. veku kafana pod nazivom „Bela lađa” nalazila uz samu dolmu kod Velikog magazina, na putu za Vranjevo. S jedne strane magazina u novobečejskom hataru nalazila se „Bela lađa”, a sa druge strane u vranjevačkom hataru stotinak metara od Velikog magazina kafana „Crveni bircuz”. Bile su to kafane javne kuće (vidi skicu u mojoj knjizi „Da se potsetimo na Novi Bečej i Novobečejce” na str. 164). Ovo ističem, jer pojedini autori novijih izdanja o prošlosti Novog Bečeja Beronovu kafanu navode kao javnu kuću jer ne znaju da je nekada kafana pod tim imenom bila na periferiji Novog Bečeja (Kalapiš - „Zlatno doba Turskog Bečeja”).

Do kafane „Bela lađa” nalazila se u ono vreme najprometnija kafana „KRKA” vlasništvo Slavka Majina - svi su ga znali kao Lala Krka. Kafana je zauzimala prostor na kome je prosečen deo ulice prema današnjoj sportskoj hali i autobuskoj stanici. O ovoj kafani znatno više sam rekao u mojoj knjizi „Čari prošlih dana” na str. 102-103.

Do kafane „Krka” nalazila se kafana Danka Marčića, o kojoj sam takođe više napisao u mojoj knjizi „Čari prošlih dana” na str. 103. U ovoj kafani su se sve do Drugog svetskog rata održavale nedeljom i praznikom igranke za mađarsku zemljoradničku i kubikašku omladinu.

Kao što se vidi bile su tri kafane jedna do druge i sve su se održale sve do Drugog svetskog rata. Preživele su teške potrese u doba Velike krize.

Do kafane Danka Marčića nalazila se kuća na spratu vlasništvo ud. Milanke Majin-Krkin. I Milankinu familiju su zvali po deverovoj kafani koja je nosila taj naziv. Više su njenu porodicu znali pod imenom Krkini, nego po pravom prezimenu. Kuća je bila vrlo lepa sa izuzetno kitnjastom, ali sa merom ukrašenom fasadom (frontonima). Na spratu je stanovala Milanka sa svojom decom Slavkom i Jovankom, a kasnije i sa unukom, od starijeg sina Milorada koji je bio glumac u beogradskim i drugim pozorištima, Dubravkom, našom poznatom vokalnom umetnicom starogradskih pesama i romansi. U drugom stanu takođe na spratnom delu kuće stanovala je porodica advokata Dušana Markovića, ljotićevskog prvaka za srez novobečejski. Bio je komandant Ljotićevih odreda u Šapcu od avgusta 1941. godine. Četnici su ga ubili avgusta 1943. godine u Kruševcu. U prizemlju su bila tri lokala. U prvom od ulazne kapije bila je poslastičarnica Milana Kiprovića o kojoj sam takođe više rekao u knjizi „Čari prošlih dana” na str. 137. Ne sećam se ko je bio u srednjem lokalu, mislim da je bio obućar. U trećem lokalu je imao svoju prodavnicu pekar Ljuba Vilotijević doseljenik iz Uba, te su ga svi zvali Ljuba Suba (sa Uba). Sećam ga se visokog i mršavog sa prosedim usukanim brkovima. Njegov sin Velja bio je moj školski drug često je u popodnevnim satima bio kao prodavac hleba u radnji i ja sam mu ne retko pravio društvo i uživao kada mi da parče pekarskog hleba. To je za mene bila prava poslastica u odnosu na naš domaći hleb, koji je već posle drugog dana suv. U dvorištu kuće Milanke Majin nalazila se radionica soda vode koju je proizvodio njen sin Slavko. Tada je, koliko se sećam, u Novom Bečeju bilo tri proizvođača soda-vode: Paja Janković, Živa Kiselički i Slavko Majin. U ono vreme kafane su isključivo koristile soda-vodu za razblaživanje vina u špricere. Mineralne vode u kafanama nije bilo. Potrošnja mineralne vode u ono vreme bila je neznatna.

Do Milanke Majin, bila je kuća Jevrejina Naftalija u kojoj je imao trgovinu kolonijalnom robom tu je i stanovao. Do Naftalija bila je zgrada novobečejskog dečjeg zabavišta, a do zabavišta, na uglu Glavne ulice i današnje ulice Jugoslovenske armije, nalazila se priično velika kuća Dušana Jovanovića. U istoj je stanovao i njegov zet Jevrejin dr Pataji Bela advokat, a tu je imao i svoju advokatsku kancelariju.

Dalje, prema železničkoj stanici, na uglu se nalazila kuća srpske crkvene opštine, u kojoj je stanovala popadija - udova bivšeg novobečejskog sveštenika Partenija Sivčeva. U istoj zgradi je stanovao i imao svoju ordinaciju opštinski lekar dr Miloš Stakić. Stakić se kasnije preselio u kuću na uglu današnjih ulica Lole Ribara i Petra Drapšina koju je kupio od žitarskih trgovaca Garaija i Šlezingera.

Do ove, crkvene zgrade, nalazila se kuća Jevrejina Adolfa Šlezingera, bogatog žitarskog trgovca. Adolf je imao troje dece: sina Viktora i kćerke Magdu i Juciku. To je jedina porodica novobečejskih Jevreja koja je ostala u životu posle pogroma izvršenog od strane Nemaca. Pre dolaska Nemaca (okupacije) oni su se preselili kod kćerke Magde, koja je bila udata za nekog Dalmatinca. Ubrzo su pobegli na Korčulu i tamo proveli čitav period okupacije. Sin Viktor je posle Drugog svetskog rata živeo kao pravnik u Zagrebu. Promenio je prezime umesto Šlezinger postao je Jordanić. Mlađa kćerka Jucika bila je udata za Srbina prezimenom Ćurčija (čuvena porodica iz Prvog srpskog ustanka vojvoda Đorđe Ćurčija), da li je udovica ili se radilo o razvodu uglavnom živela je i živi sa kćerkom u Beogradu.

Do Šlezingerove kuće bila je kuća advokata Jevrejina dr Dezidera Kanica. Imao je sina Đuriku i kćerku Magdu. Nastradali su kao Jevreji u pogromu 1941. godine.

Do Kanicove, bila je kuća sestara Štaud. Fasada kuće je bila od presovane cigle, a u njoj su pored stana imale i mesarsku radnju, za koju je radio mesar Cveta Nikšić. Do njih je bila kuća kolara Mesaroša, oca našeg slikara Janoša Mesaroša. Do ove je bila, kao i danas što je, kuća na spratu vlasništvo Levajija, oca dugogodišnjeg direktora Osmogodišnje škole „Miloje Čiplić” Lavai Imre. Za vreme nemačke okupacije Levaji je proizvodio drvene nanule i drvene đonove za cipele, inače je po zanimanju bio trgovac. Do ove Levajiove bila je kuća berberina Tandi Jožefa i kuća mesara Janković Jenea. Do ove na uglu bila je kuća u kojoj je bilo tri lokala. U prvom je bila stolarska radnja za proizvodnju pogrebnih sanduka Karoljija (ne znam mu ime), ali ga se dobro sećam visokog i mršavog neprekidno spreman za viceve i šale. Do ove bila je radnja Hafner Bele zlatarsko-sajđžijska, a na uglu radnja kamenoresca Šmit Leopolda.

Na uglu Glavne ulice i Narodnog fronta nalazila se kuća baba Jane Kiselički, a do nje prema železničkoj stanici lepa kuća Jevrejina Bergl Đule. Pored stana u kući je bila i dosta velika trgovačka radnja kolonijalnom robom. Đula je imao još jednu radnju u Šušanju na uglu Dositejeve i Petefijeve ulice. Do kuće i trgovine Đule Bergla na glavnoj ulici bila je kuća u kojoj je imao stan i bačvarsku radnju Slovak Ružička. Do ove bila je kuća Latinović Petra. Latinovići su valjda, ne sećam se taćčno, ranije imali u kući trgovačku radnju, ali ih se sećam kao vrlo starih.

Do ove nalizala se lepa kuća sa fasadom od presovane cigle, kakva je i danas, porodice zlatara i sajdžije Hafner Bele. Do ove se nalazila dosta dugačka kuća koja je u mom detinjstvu pripadala bravaru Suzan, doseljeniku iz Kikinde. Njihov sin Stevan bio je moj školski drug. Jedan dobroćudan i vrlo drag dečak. Više puta sam bio kod njega, gde smo se u dvorištu igrali.

Ovu kuću kasnije je kupio bravar iz Vranjeva Kiš Krolj. Do ove, bila je kuća šeširdžije čijeg se imena ne sećam, ali ga se dobro sećam visok dobroćudan Mađar. Tu je pored stana imao i radionicu šešira.

Do šeširdžije bila je kuća kožara i obućara Komaromi Tomaša, čiji je sin Tomaš bio moj školski drug u Građanskoj školi. Do Komarove kuće bila je lepa i novijeg datuma kuća sina drvarskog trgovca Jevrejina Makse ciglera Cigler Dezidera. Do ove je bila kuća ud. Bose Stevkić u kojoj sam prve porodične mesece proveo i u kojoj se rodio i moj stariji sin Boško. Do ove zgrade - nalazila se kuća Pataki oca dr Lacike i do nje zgrada drvare rezane građe i ogrevnog drveta. Do drvare bio je veliki žitni Magazin Jevreja žitarskih trgovaca. Do žitarskog magazina bila je kuća kolara Šarandija i na uglu je bila kuća Veljače Antala u kojoj je pored stana imao i trgovačku radnju kolonijalnom robom.

Dalje, na uglu, bila je kuća sa velikim placem u kojoj je poznati novobečejski bogataš Giga Jovanović imao cvećaru i rasadnik cveća. U produžetku te kuće bila je dugačka prizemna zgrada, koja je služila kao magazin ne sećam se šta je u njemu lagerovano a pripadala je Gigi Jovanoviću.

Sunčana, neparna strana glavne ulice izgledala je ovako:

Na uglu Trga nalazila se, već napred pomenuta kuća izgrađena od presovane cigle vlasništvo Mire Nićina. U njoj je postojao jedan veći stan u kome je stanovala porodica Nićin, a u njenom delu koji je na Glavnoj ulici bila su tri lokala. U prvom, na samom uglu, bila je manufakturna trgovačka radnja Jevrejina Vajs Geze. Kasnije 1937. godine ovu su kupili i pretvorili je u galanterijsku trgovinu starobečejski trgovci Uborka i Kiš. Oni su od ove sa običnim prozorima, izgradili velike trgovačke izloge sa portalima i to je bila u to vreme najlepša trgovačka radnja u Novom Bečeju. Za vreme okupacije 1941. godine istu je kupio Bora Kovačev-Trca. Do ove je bila trgovina galanteriskom robom Balog Ištvana, a u trećem lokalu je bila berberska radnja Tandi Jožefa. Ova dva lokala (Balogov i Tandijev) je zakupio trgovac manufakturnom robom Vojin Popov i izgradio veliku manufakturnu radnju sa lepim izlozima.

Sledeća zgrada bila je na spratu vlasništvo Jevrejina Šlezinger Izidora. To je u ono vreme bila, i danas je, najlepša zgrada Novog Bečeja. Na spratu je stanovao stari Izidor sa suprugom, a u prizemlju su bile tri radnje.

U provoj je bila knjižara Gige Jovanovića, a od kapije prema železničkoj stanici, velika kolonijalna trgovina Šlezinger

Artura, sina Izidorovog. Do kolonijalne radnje bila je poslastičarnica Slezinger Artura. Artur je imao veliku i lepu radnju i na najlepšem mestu, ali je u periodu Velike krize osiromašio i radnja je vegetirala. U dvorištu ove kuće ili bolje reći ispod kapije nalazila se prodavnica ogrevnog drveta starijeg sina Izidorovog Šlezinger Josifa. Da se zadržim malo na porodici Artura Šlezingera. Artur je imao tri sina Jančiku, Đuriku i Andraša - Buciku. Srednji sin Đurika bio je izuzetno inteligentan i društven mladić i kao mlad se opredelio za komunističku ideologiju. Po dolasku Nemaca 1941. godine uhapšen je i streljan sa prvom grupom banatskih komunista 31. jula 1941. godine na Bagljašu u Zrenjaninu.

Do Šlezingerove kuće bila je takođe na spratu, kao i danas što je, zgrada Turskobečejske štedionice. Na spratu su bile kancelarije Štedionice, a u prizemlju lokali. Prvi lokal od ulazne kapije pripadao je zlatarsko-časovničarskoj radnji Hafner Aladara. Kasnije 1934-35. godine u tom lokalu se nalazila radio-mehaničarska radnja Kelemena iz Sente. Za ovog mladog čoveka vezano je osnivanje vaterpolo sekcije novobečejskog „Jedinstva”. On je bio jedan od najboljih vaterpolista Sente i po dolasku u Novi Bečej organizovao je 1934. godine vaterpolo turnir u Novom Bečeju, na kome su pored domaćeg „Jedinstva” učestvovali i vaterpolo klubovi: SAK iz Sente i „Vojvodina” iz Velikog Bečkereka.

Do ove radnje nalazila se manufakturna trgovina Dimitrija Pajića, a na uglu Glavne ulice i sokačeta kancelarija žitarskog trgovca Jevrejina Brandajza. U dovrištu kuće Tursko-bečejske štedionice nalazila se štamparija i knjigoveznica Gige Jovanovića. To je bila mala ručna štamparija koja je zapošljavala 3-4 radnika. U dovrištu preko puta štamparije nalazio se stan u kome je stanovao činovnik Tursko-bečejske štedionice Mile Petrovčan. Do sokačeta - prema žel. stanici, bila je velika zgrada, kao što i danas izgleda, u kojoj se nalazio Harkovski institut (Ženska ruska gimnazija) sa kancelarijama i internatom. O Institutu sam više rekao u mojoj knjizi ,,Da se podsetimo na Novi Bečej i Novobečejce” str. 55-63.

Do zgrade Harkovskog instituta nalazila se kuća Jevrejina Huga Rihtera. Nekada, do kraja Prvog svetskog rata, je bila u celoj svojoj dužini na spratu, ali je u prevratu (po završetku Prvog svetskog rata) spaljena. Pri odnavljanju deo od ulazne kapije do Instituta izgrađen je kao prizemna zgrada, a deo od kapije pa prema žel. stanici, onako kako je izgledala pre požara tj. na sprat. Na spratu je stanovala ud. Hugo Rihtera, a u prizemlju su bili lokali. Prvi lokal, do Instituta, pripadao je Velikoprodaji duvana za srez Novobečejski. Šef ove prodavnice bio je Milan Matejić iz Vršca. Bio je bio vrlo društven i vedar čovek angažovan u Upravi fudbalskog kluba „Jedinstvo”, kao njegov dugogodišnji predsednik. Do ovog lokala nalazila se trgovačka radnja manufakturnom robom Đure Jovanovića. Kasnije od 1936. godine u tom lokalu je bila poslastičarnica Nemca Šuf Mihaela. Do ove radnje bila je mesarska radnja Štaud Karolja, koju je 1933. godine preuzeo Svetolik Mečkić. U drugom delu Rihterove kuće bila je gvožđarska radnja Hugo Rihter, a do nje trgovačka radnja galanteriskom robom Rade Đuričina. Kasnije 1932. godine u ovaj lokal se uselio sa manufakturnom trgovinom Milan Jakšić, koji je 1937. godine prešao u Melence, a u taj lokal se uselio Borivoj Kovačev -„Trca” sa galanteriskom trgovinom.

Do Rihterove zgrade nalazila se kuća vlasništvo Đoke Radivojevića. Đoka je sa porodicom stanovao u manjem delu, a u većem je bila apoteka vlasništvo Knizl Ota, a do ove velika i lepa radnja manufakturnom robom sa velikim izlozima vlasništvo Đoke Radivojevića. To je bila najveća i najlepša radnja u Novom Bečeju, ali ne i po prometu. Možda je za ovu radnju interesantno pomenuti, da je firmu radnje celom dužinom radnje, pisao poznati novobečejski učitelj, muzičar i slikar Žarko Čiplić. Otac nama poznatih sinova Miloja čije ime nosi Osnovna škola u Novom Bečeju i Bogdana našeg poznatog književnika. Firma je tako umetnički izrađena da odakle god je posmatrali slova su uvek u horizontalnom-plivajućem stanju. Dočarana je Tisa i na njoj slova, a u pozadini su se videle konture Novog Bečeja. Bila je to i najlepša firma, baš odgovarajuća toj lepoj radnji.

Od Radivojevićeve kuće pa sve do ugla bila je zgrada na spratu vlasništvo Maletićeve banke. Kancelarije Banke bile su na spratu, a u prizemlju je bio veliki lokal sa galanteriskom robom Nemca Cinka, koja je nosila naziv „Kod kralja čarapa”. Vlasnik je likvidirao trgovinu 1936. godine i odselio se iz Novog Bečeja. Za ovu porodicu moram nešto više reći. Cink je imao 3 sina i jednu kćer.

Najstariji sin Paul visok lep mladić bio je moj školski drug. Za vreme dolaska Nemaca i okupacije Jugoslavije on je posle 4-5 godina prvi put došao u Novi Bečej u svojstvu poručnika nemačke vojske i te godine se i oženio sa Bebom Šmit iz Novog Bečeja, sa kojom se zabavljao još kao dečak pre odselenja iz Novog Bečeja. Ja se sa Paulom nisam video od 1936. godine do susreta u zgradi Velikobečkerečke županije gde se nalazilo sedište nemačke policije. Imao sam sreću da me je prilikom hapšenja on primio kao dežurni oficir u sedištu policije za Banat. Naime ja sam avgusta 1941. godine sproveden policijski iz Novog Bečeja u Veliki Bečkerek jutarnjim vozom koji polazi iz Novog Bečeja u 6, sati. Istim vozom kojim sam sproveden, došao je u Vel. Bečkerek još jedan novobečejski policajac koji je u policiju doneo poštu. Našli smo se istovremeno kod Paula Cinka. Dok sam razgovarao sa Cinkom on je špijunirajući moga oca, koji je u Novom Bečeju bio u zatvoru kao taoc dok mene ne uhvate, želeo da iskoristi ono što je doznao i da me optuži nemačkim vlastima. Taj policajac se zvao Đurika, a bio je šegrt sa mojim bratom u Velikom Bečkereku, pa je tobože kao prijatelj često razgovarao sa mojim ocem. Evo njegovog špijunskog poduhvata. Cink, kako me je video sa policajcem iznenađen prijateljski mi reče: ,,Pa šta ćeš ti ovde Lazo?!” Ja mu kažem da sam osumnjičen kao komunista. Cink na to „Kakav si ti komunista?” Odgovorim mu: Ti znaš da mene osim fudbala ništa nije interesovalo. Cink odgovori ,,Pa znam”. U tom momentu se umeša policajac Đurika rečima „Nije istina laže, meni je njegov otac pričao da mu je govorio da se ostavi komunizma...” Cink ga grubo prekine rečima: „Nećeš mi ti reći ko je Laza Mečkić! Valjda ja Lazu bolje poznajem nego ti!” Đurika je na te reči ućutao. Posle 2-3 sata od moga sprovođenja u ćeliju zatvora u zgradi zrenjaninske županije - danas Skupština opštine Zrenjanin čujem neko u hodniku viče „Mečkić!” Javim se iz ćelije na vratima, a ono beda „špijun” Đurika na vratima pita me: "da li ti nešto treba da ti kupim? Ne boj se neće ti biti ništa”. Hteo je ovim da izgladi ono što je pokušao kod Cinka da me optuži. Malo sam se udaljio od teme, ali su emocije nadvladale razum.

U delu ove Maletićeve kuće u prizemlju do ugla nalazila se poreska uprava sreza novobečejskog, koja se kasnije preselila u već pomenutu Saračevićevu zgradu. Maletićevu kuću kupilo je Zanatsko udruženje sreza Novobečejskog.

Dalje od Zanatskog doma prema železničkoj stanici na uglu se nalazila kuća sa mesarskom radnjom vlasništvo Stevana Pinćena. Stevan Pinćin - kako smo ga svi zvali - Baba Pinćin imao je do ove i manju kuću sa krovom na jednu vodu u kojoj se nalazila lekarska ordinacija ispostave Okružnog ureda čiji je lekar bio dr Miloš Stakić.

Do zgrade u kojoj je bila ordinacija Okružnog ureda nalazila se kuća sa fotografskom radnjom Konstantina Vukova, oca poznatog naučnika i profesora univerziteta u Budimpešti dr Koste Vukova. Stari Vukov kao zanatlija (fotograf) bio je vrlo obrazovan čovek koji je govorio 4-5 jezika. U drugom delu iste zgrade, od ulazne kapije desno stanovao je i imao advokatsku kancelariju Jeremije Zlatar. Do Zlatareve kuće, gde je danas dom penzionera, bila je zgrada u kojoj se nalazila kasina-klub čitaonica Jevreja i drugih bogatih trgovaca. Tu se manje čitalo a najviše kartalo i to hazardne igre. Do Kasine bila je zgrada sa suterenom i višim parterom vlasništvo trgovca Dušana Turinskog. U gornjem - parternom delu bio je stan Turinskog, a u suterenu je bila poslastičarnica ud. Milana Kiprovića, koja se posle muževljeve smrti iz lokala u kući Milanke Majin preselila ovde.

Do Turinskove kuće nalazila se apoteka i stan Ladislava Gulovića. Svi smo je zvali stara apoteka, a Knizlova je bila nova apoteka. Gulović je bio čovek omanjeg rasta, ali vrlo živahan i sportski građen. Svakodnevno je po 1-2 sata veslao u čamcu jednosedu sa dva vesla i do duboke starosti. Do Gulovićeve apoteke bila je kuća Jevrejke Rajter Mariške stara udovica posle čije smrti je kuću kupio kožarski trgovac Franja Janković i izgradio novu kuću na mesto postojeće. U Rajterkinoj kući pored njenog stana bio je i lokal u kome je Vitomir Garčev imao svoju staklarsko-porcelansku prodavnicu.

Do Rajterkine kuće bila je lepa i velika kuća advokata Šafrana. Ovu zgradu, u kojoj je danas novobečejska pošta, izgradio je poznati novobečejski advokat i društveni radnik Bogdan Davidović. Ovaj je imao čast da pozdravi ulazak srpske vojske posle Prvog svetskog rata u Novi Bečej. Advokat Šafran je posle nemačke okupacije 1941. godine postao sreski načelnik za srez Novobečejski. Zbog toga je po povlačenju Nemaca iz Novog Bečeja otišao sa njima, i koliko mi je kasnije bilo poznato nastanio se u Budimpešti. Kuća je nacionalizovana i u njoj je posle Drugog svetskog rata novobečejska pošta.

Do Šafranjove kuće nalazila se kuća Jevrejina Maksa Ciglera. Tu je pored stana i kancelarije imao u dvorištu i drvarsku trgovinu. U kući su ustvari bila dva stana. U jednom je stanovao Maks, a u drugom njegova ćerka sa mužem Hmaburger Deziderom. Do Ciglerove nalazila se kuća lekara Jevrejina dr Grina u kojoj je stari lekar pored stana imao i svoju lekarsku ordinaciju. Do Grinove bila je kuća Jevrejina Deneša. Ne znam čime se bavio, ali se sećam da su imali vrlo lepog sina Đuriku. Do Denešove kuće bila je kuća porodice Konc, a do ove stolara Šterle. Ovaj je pored ostalih stolarskih proizvoda izrađivao i mrtvačke kovčege. Na uglu, do Šterlove kuće, nalazila se izuzetno lepa zgrada, možda jedna od najlepših kuća u Novom Bečeju koju je izgradio žitarski trgovac Lukseder, a u vreme na koje se podsećamo pripadala je braći Ćiri i Novi Kikiću. U njoj je sve do kraja Drugog svetskog rata bila novobečejska pošta.

Dalje, prema železničkoj stanici, na uglu je Luteranska crkva sa parohijskijskim stanom za sveštenika Flahbarta. Ispred crkve se nalazio arteski bunar. Do crkve bila je kuća sa stanom i limarskom radnjom Nemca Brunera. Do ove nalazila se dosta velika zgrada sa visokim krovom, što govori da je to jedna od najstarijih kuća u ovom delu glavne ulice. Ne znam kome je ranije pripadala, ali od 1935-6 godine kupio ju je Svetozar Marković. Do ove je bila mala - niska zgrada u kojoj je bila Mađarska građanska čitaonica. U njoj je bila kafana i velika sala u kojoj su se održavale 3-4 puta godišnje zabave Mađara. Ove zabave su bile jedne od uglednijih u Novom Bečeju. Pored sale postojala je i kuglana. To je bila prva kuglana u Novom Bečeju sa parketnom podlogom i kuglama od ispunjene plastike.

Do Mađarske građanske čitaonice nalazila se stanbena kuća vlasništvo Jevrejina trgovca Naftalija. Od njegove porodice ostala je u životu, posle pogroma od strane Nemaca, samo kćerka, koja nije živela u Novom Bečeju. Bata Kiselički joj je dao moju sliku Jevrejske sinagoge u Novom Bečeju. Do ove bila je velika i lepa kuća Jevrejina žitarskog trgovca Geze Šlezingera. Ova je za vreme okupacije 1943. godine izgorela. Do Šlezingerove kuće bila je kuća Jevrejina Naj Isaka takođe žitarskog trgovca. Do Najeve bila je lepa kuća, a ona i danas tako izgleda, vlasništvo sreskog veterinara Sauera. Ne sećam se čija je bila kuća do Sauerove, pred Drugi svetski rat kupio je Melenčan Batanjski. Na uglu je bila jedna manja zgrada sa lokalom i sitarskom radionicom, ne sećam se imena vlasnika. Dalje na uglu bila je za ondašnje prilike lepa i velika zgrada u kojoj je bila kafana u kojoj su se nedeljom održavale igranke za srpsku zemljoradničku omladinu. Do ove je bila kafana „Kruna”. O „Kruni” sam više pisao u knjizi „Čari prošlih dana” na str. 103-104. Do „Krune” je bila zgrada novobečejske opštine u kojoj se nalazila biletarnica i stan službenika Jovčića koji je naplaćivao kaldrmarinu-trošarinu. Ispred ove zgrade na kolovozu se nalazila rampa (kapija) koja se podizala da propusti zaprežna vozila ili automobile pošto je vlasnik platio odgovarajući iznos - mislim da je za zaprežna vozila cena bila 3 dinara. U produžetku se nalazio veliki žitni magazin Jevreja Leo Vaisa, a do njega stanbena zgrada velika i lepa, novobečejskih pivara Gerber - u njoj je danas Dom starih.

Na raskršću drumova: za Bašajid, odnosno Novo Miloševo nalazila se drvara Jevrejina Maks Ciglera, a dalje prema železničkoj stanici novobečejsko groblje.

Moram skrenuti pažnju čitaocima, da ovaj deo od Luteranske crkve pa do sledećeg ugla možda sadrži nešto više grešaka nego ostali delovi opisanih ulica. Taj deo je do duše doživeo možda i manje promene nego ostali delovi, ali su mi iz tog dela pojedine kuće izbledele iz sećanja.

Na kraju želim da napomenem da sam kuće i radnje čiji su vlasnici bili Jevreji to uvek isticao kako bi se i na osnovu ovih podataka dobila ma i približna predstava o njihovoj ulozi u privrednom životu Novog Bečeja, kada su zauzimali dobar deo centralnog dela grada.

Sve glavne ulice Novog Bečeja bile su pod turskom kaldrmom sa velikim rupčagama, jer se kamenje nije zamenjivalo, već kako se koji istroši tako ostaje u bezkraj.

***

Završavajući ovu moju poslednju knjigu u kojoj sam izneo ispunjenje svojih želja i ljubav prema zavičaju, moram naglasiti da sam u moje knjige, kao i u slikama, utkao, koliko sam znao i umeo, svu svoju ljubav i privrženost zavičaju.

Nastojao sam da iznesem u knjigama: „Uloga Novobečejaca u razvoju srpskog pozorišta”, „Novi Bečej i Vranjevo kroz istoriju” i „Devedeset godina fudbala u Novom Bečeju” sigurne i ubedljive dokaze. Da iznesem dokumentovano događaje i zbivanja. Ako sam pisao po sećanju kao što je to slučaj sa knjigama: „Čari prošlih dana”, „Plam zavičaja”, "Da se potsetimo na Novi Bečej i Novobečejce”, i neobjavljene knjige "Sećanja na moja putovanja” i moja „Autobiografija” nastojao sam da budu što verodostojnije, onako kako su se odnosni događaji, ličnosti i stvari zadržale u mom sećanju. To ne znači da u tome nisam negde i pogrešio. Ali mogu mirne savesti reći da to nisam činio svesno, da bih nekog istakao, ili nešto preuveličao, a još manje zlonamerno da bih nekog osudio, ili izvrgao ruglu, nego me je pamćenje prevarilo. Uostalom, u ovim ocenama važne su pobude. Da li je pristup bio iskren, ili tendenciozan i da li je autor želeo da sebe i svoje bližnje istakne i da se hvališe, a nekog da omalovaži i ponizi.

Na kraju moram reći da je dozvoljeno hroničaru, koji događaje iznosi bez naučnih predrasuda, da ih zabeleži onako kako ih je video i doživeo u svom detinjstvu i svojoj mladosti.

***

Zora je uveliko zabelela. Nigde oblačka. Zlaćano sunce pustilo svoje tople zrake. Vetrić pokreće zeleno lišće koje tiho šuška. Čujem ptice kako pevaju pozdravljajući lepi majski dan.

Prenesoh se na naša polja blistavom rosom orošena. Baš je lepa naša banatska ravnica umivena rosnim zorama u srmi zelenog klasja žita i šarenilom poljskog cveća uresena.

Vidim Tisu, naravno u mislima, kako mirno i lenjo teče. Ona sve vidi kao nekakvo nebesko ogledalo oivičeno i iskićeno mirisnim vrbacima. Ona pamti sve.

Sa prigušenom radošću, i tugom u duši, završavam redove moje poslednje knjige koju mislim da predam u naručje mojih dragih sugrađana. Star sam (84 godine) i neverujem da ću imati snage da se prihvatim još nekog sličnog poduhvata, a to saznanje nije bezbolno.

Bilo je mnogo zaljubljenika pesme i pozorišne umetnosti u Novom Bečeju, a posebno u Vranjevu, ali - na žalost - pomenuće se samo oni čije je stvaralaštvo zabeleženo na plakatima iz tog perioda, koje se i danas čuvaju u Radničkom domu u Novom Bečeju, ili za koje se čulo iz priča njihovih savremenika i saradnika u tom poslu. Učinjen je napor da se ta saznanja iskoriste, ali je i pored toga obuhvaćen samo deo njihovog stvaralaštva.

Vranjevo je oduvek imalo vrlo dobrih pevača i pesma je bila negovana. U pojedinim porodicama bila je prosto neka vrsta nasledstva. Mladi su paralelno sa pesmom negovali i pozorišnu umetnost za koju je postojala izuzetno bogata tradicija. Ovo posebno, jer je pozornica bila mesto gde se najbolje moglo da izrazi ono unutrašnje bogatstvo koje čovek nosi i oseća želju i drugima da ga pokaže.

Tako se objašnjava okolnost da se u porodici pop Luke Popovića iz Vranjeva, a slično je kasnije bilo i sa porodicama Stankov, Pecarski, Galetin, Rakić i dr. svi članovi bili dobri, a pojedini i izvrsni pevači. Otuda i činjenica da su prvi pevači u Beogradskoj operi, od njih četvoro iz redova Srba, troje bili iz Vranjeva: Teodora Arsenović rođena Boberić, Vojislav Turinski i Aleksandar Nešić-Tucaković.

Nije preterano reći da su muzika i pesma pustili duboke korene u Vranjevu pa i u Novom Bečeju još polovinom 19. veka. Kćeri vranjevačkog sveštenika Luke Popovića istakle su se kao talentovane glumice u prvom srpskom profesionalnom pozorištu i kao izvrsne pevačice u ulogama sa pevanjem. Koliko su one bile velike u tom poslu govore i zapisi iz tog doba. Naime, prilikom opraštanja Draginje Ružić rođene Popović od pozornice za njeno pevanje je dugogodišnji upravnik Srpskog narodnog pozorišta i dugogodišnji predsednik Matice srpske Antonije Hadžić rekao: „... Tako pevati, srpski pevati kao Ružićka, niti je ko umeo u nas, niti ume i danas”.

Kompozitor Isidor Bajić komponovao je za njenu poslednju predstavu „OPROŠTAJNI POZDRAV DRAGINJI RUŽIĆ”, a pesnik Vladislav Kaćanski je ispevao još 1886. godine svoju najbolju ljubavnu pesmu, prilikom Draginjinog dvadesetpetogodišnjeg jubileja:

"Oh, ta sklopi oko crno,

Pokri lice milokrvno,

Sakri tvoju belu grud!

Ta ako ih lud primeti,

Lud će da se opameti

a pametan-staće lud...”

Pored Jovana Kneževića i njegovog pozorišta nije beznačajan i njen uticaj na mladog (u to vreme dečaka) Josifa Marinkovića da se posveti muzici. Svi mladi su u Novom Bečeju i Vranjevu u glumcima gledali malte ne narodne heroje. On je možda baš pevanjem izvođenim na pozornici video i poželeo da se vine u te sfere i dostigne na kulturno-prosvetnom stvaralaštvu Draginju i njene koleginice sa pozornice. Možda mu je ona baš i bila uzor sa njenom muzikalnošću.

Kao što u pozorišnoj umetnosti nije bilo, ili nije sačuvano, nasledstvo, tako, toga nasledstva nema ni u muzici. Srednji vek u muzici Srba nije mogao poslužiti kao inspiracija za stvaranje srpske muzičke umetnosti.

Slučaj je hteo, kao što se to desilo i s pozorinom umetnošću da iz Vranjeva zasvetli iskra, ili možda oganj iz koga će se razviti autentična srpska muzička umetnost. Kada kažem iskra, možda je to malo pretenciozno, jer je tu iskru zapalio Kornelije Stanković, a on je bio iz Budima. Kornelije je - na žalost - mlad umro i nije realizovao svoje zamisli o muzičkom stvaralaštvu kod Srba. Na sreću, naše muzičke umetnosti, javlja se Josif Marinković iz Vranjeva koji je Kornelijevu ideju nastavio da oživotvoruje.

Josif Marinković, sin ratara iz Vranjeva, završio je muzičke studije u Pragu i po povratku prihvatio se da diriguje Beogradskim pevačkim društvom, potom i akademskim horom „Obilić”, a zatim radi kao muzički pedagog i kompozitor sve do svoje smrti 1931. godine.

Marinković je još kao učenik niže gimnazije počeo da osniva umetničke družine (u periodu od 1965-1868). U svojoj kratkoj autobiografiji, pri prijemu za dopisnog člana Srpske akademije nauka, o tome piše:

,,Za vreme školskog odmora sastavljao sam tamburaški orkestar od drugova, a od starijih ljudi (trgovaca, zanatlija, činovnika i seljaka), sklopio sam hor, koji sam učio po sluhu da pevaju liturgiju i o praznicima smo pojali u crkvi.”

Nekoliko godina kasnije kada je postao đak Učiteljske škole u Somboru o tome piše:

,,Za vreme školskog odmora i sad sam imao hor, ali ih nisam učio po sluhu... priređivali smo besede u Vranjevu i Turskom Bečeju u korist jednog siromašnog studenta i narodnog pozorišta.”

Nastojao je da što više razvije ljubav svojih sugrađana prema pesmi i muzici, da po ugledu na Jovan Kneževića koji je stvorio prvo srpsko profesionalno pozorište u Vranjevu, učini slične poduhvate u muzici. Koliko je cenio Kneževićevo delo govori i činjenica da je prihod sa svojih beseda namenjivao za razvoj mesne pozorišne družine u Vranjevu.

Vranjevo je odnegovalo nekoliko vrsnih pevača u našim najuglednijim pozorištima i Beogradskoj operi. Što su se posvetili pozorištu i pesmi nema sumnje da je doprineo Jovan Knežević sa svojom muzikom i svojim kompozicijama. Ovi pevači su bili nadgradnja onom što je Marinković počeo da stvara za vreme školskog raspusta u Vranjevu (horove i tamburački orkestar).

TEODORA ARSENOVIĆ-BOBERIĆ rođena 22. decembra 1886. godine u Vranjevu. Isticala se svojom lepotom i darovitošću za pesmu i glumu još u Diletantskoj družini „Napredak” u Vranjevu. U Narodnom pozorištu u Beogradu je od 1906. godine gde je upočetku pevala u pozorišnom horu, a zapaženije uloge je dobila već 1907. godine „Čučuk Stana” i od tada dobija u komadima sa pevanjem i operetama glavne uloge. U Beogradskoj operi je pevala od njenog osnivanja 1908. i imala je zapažene uspehe. Ali, kako nije školovala glas, izuzev što je polazila nekoliko časova pevanja kod Miroslave Binički - supruge Stanislava Biničkog, vratila se drami. Tada je počela sa uspehom da igra Koštanu u istoimenom komadu. U toj ulozi publika ju je dočekivala aplauzom. Ulogu Koštane nasledila je od vrsne glumice i još bolje interpretatorke vranjanskog melosa Drage Spasić, što je za svakog mogao da bude veliki hendikep. Teodora se tu vrlo brzo potvrdila, pa se čak i danas smatra za jednu od tri najbolje Koštane na beogradskoj sceni.

U komadima sa pevanjem bila je nenadmašna i prosto je - kako je to neko zapisao - omilela narodnu melodiju na sceni.

Skoro od početka rada Radio Beograda, pa do godinu, dve pred svoju smrt (1960. godine), bila je interpretator narodnih pesama na Radio Beogradu.

Imala je Teodora tu čast, da u našem prvom igranom filmu „Karađorđe” snimljen još 1911. godine, da igra ulogu Jelene supruge Karađorđeve.

Umrla je u Beogradu 18. oktobra 1960. godine.

VOJISLAV TURINSKI rođen 11. januara 1884. godine u Vranjevu. Spada u pionire srpske opere. Bio je pevač visoke umetničke vrednosti. Njegov lirski tenor bio je posebno osećajan i topao.

Turinski je kao austro-ugarski vojnik prebegao iz Novog Sada u Srbiju, gde je učestvovao u Balkanskim ratovima. U Prvom svetskom ratu prešao je Albaniju i sa ostalom vojskom prebačen na Krf, odakle je kasnije upućen u Rim da se usavršava kao pevač na konzervatorijumu.

U prvoj sezoni, posle Prvog svetskog rata, 1920. godine bio je reditelj opere. „Madam Beterflaj”, „Minjon” i „Boemi”. Smatran je jednim od najobrazovanijih naših glumaca.

Osnovao je 1924. godine dečije pozorište u Beogradu i pisao za njega komade pretežno rodoljubivog karaktera.

Umro je u Pragu 7. decembra 1933. godine.

ALEKSANDAR NEŠIĆ-TUCAKOVIĆ rođen 13. novembra 1878. u Vranjevu. Od 1902. godine pa do kraja Drugog svetskog rata - sve do osnivanja Jugoslovenskog dramskog pozorišta član je Narodnog pozorišta u Beogradu. Po osnivanju Jugoslovenskog dramskog pozorišta 1947. godine postao je njegov član i tu ostao do penzionisanja 1952. godine.

Do Prvog svetskog rata igrao je karakterne i komične uloge i pevao u operetama. Bio je darovit glumac i dugo godina nezamenljiv bas u Beogradskoj operi. Sa Teodorom Arsenović, Vojislavom Turinskim i Dragom Spasić predstavljali su pionire Beogradske opere iz redova Srba.

Svojom posebnom muzikalnošću i svojim kultivisanim i vrlo dubokim basom bio je pevač visoke klase.

Umro je u Beogradu 1956. godine.

Novi Bečej i Vranjevo ni posle njih nisu ostali bez svojih dičnih interpretatora narodne i starogradske pesme. Još u vreme dok su Arsenovićka, Turinski i Nešić bili istaknuti nosioci uloga na sceni našeg najuglednijeg pozorišta, javlja se mlad ali vrlo talentovan glumac i još bolji pevač MILORAD MAJIĆ- KRKA. Rođen je 5. septembra 1906. godine u Novom Bečeju. Igrao je u mnogim našim pozorištima od 1928. pa sve do kraja šesdesetih godina 20. veka. Bio je glumac jakog tempreramenta i pevao je darovito prijatnim baritonom.

Njegove glasovne kavalitete nasledila je kćerka Dubravka Nešović, naša nenadmašna interpretatorka gradske pesme i romansi.

DUBRAVKA NEŠOVIĆ je svojom muzikalnošću proslavila ime Novog Bečeja. Ali kako ona spada u pevače i muzičke pedagoge posle Drugog svetskog rata, to podatke o njoj neću iznosti.

Pored istaknutih imena i dela onih Vranjevčana i Novobečejaca koji su proslavili svoje rodno mesto na području pesme i muzike, postoje i oni koji se nisu pročuli van Vranjeva i Novog Bečeja, a učinili su mnogo i zadužili svoje sugrađane pa ipak isčezli - tako reći - nezapaženo. To su oni entuzijasti, koji su se trudili da svojom darovitošću i radom postignutom veštinom učine život svojim sugrađanima lepšim, sadržajnijim, a iznad svega veselijim.

U Novom Bečeju je još početkom 20. veka postojala privatna muzička škola. Tako na jednoj razglednici istaknutoj u knjizi „POZDRAV IZ NOVOG BEČEJA” od Andreja Karolja na str. 56 gde 1906. godine „izvesni Dušan piše: Naša micika sa svojim učiteljem i učenicima slavne Tursko Bečejske privatne muzičke škole”.

Sve do Drugog svetskog rata Novi Bečej nikad nije bez 2-3 privatna učitelja muzike (klavir, violina, truba). Posebno je vredno istaći dolazak za učitelja 1909. godine Žarka Čiplića. Preduzimljiv vredan i svestrano obdaren (slikarstvo, muzika, pozorište) on već 1910. godine osniva crkveni hor pri pravoslavnoj crkvi u Novom Bečeju. Ovaj hor je pojao Mokranjčevu liturgiju u crkvi, a učestvovao je i na mnogim akademijama i priredbama. Kasnije 1918. godine odmah po završetku Prvog svetskog rata osniva Zemljoradničko kulturno-umetničko društvo OMLADINSKO KOLO. On je vodio hor tog društva i bio je reditelj, scenograf amaterskih pozorišnih predstava. Tridesetih godina pa sve do odlaska iz Novog Bečeja 1937. godine horovođa je Sokolskog hora. Hor je godinama na takmičenjima u okviru Severnobanatske sokolske župe zauzimao drugo mesto. Po pravilu je primat pripadao sokolskom horu iz Velikog Bečkereka ne samo što je zbog sedišta župe uživao izvesne privilegije, već je taj hor svojim izvšačkim kvalitetima to zasluživao. Hor novobečejskog sokolskog društva pod dirigentom Žarka Čiplića učestvovao je na svim proslavama u Novom Bečeju, i u Banji Rusandi priredio je koncert. Na sokolskim akademijama najveći deo programa popunjavao je hor svojim tačkama.

Po odlasku Žarka Čiplića iz Novog Bečeja 1937. godine hor preuzima Mihajlo Tucakov učitelj iz Vranjeva takođe sposoban horovođa i dobar organizator.

Žarko Čiplić je za svo vreme od 1909-1937. godine bio i privatni učitelj violine.

Od svojih mladih dana pa skoro sve do svoje smrti 1937. godine privatni učitelj klavira bila je kćerka nađeg čuvenog dirigenta Pančevačkog crkvenog pevačkog društva, kompozitora i pozorišnog reditelja Nikole Đurkovića, Irena. Skoro sva obdarena ženska deca za muziku bile su učenice Tanti Irene kako su je svi Novobečejci zvali.

Posle pobede Oktobarske revolucije u Rusiji u Novi Bečej je preseljen iz Harkova tz. Harkovski institut. To je bila ženska gimnazija čije su učenice bile deca ruskih izbeglica koji su bili nastanjeni u Kraljevini Jugoslaivji. Sa institutom pored profesora nastanilo se u Novom Bečeju i tridesetak ruskih porodica i tu stvorili vrlo uglednu rusku kulturnu koloniju. Kao nastavnik muzike i horovođa ženskog hora Instituta bio je Jakov Pavlović - Kobec, vrstan muzičar i muzički pedagog, koji je takođe davao privatne časove iz violine.

Harkovski institut je davao najmanje dvaputa godišnje svoje priredbe, koje su svojom muzičkom sadržinom i kvalitetom izvođenja odskakale od svih đačkih priredbi.

Ako ovom dodamo da je i Novobečejska privatna gimnazija na svojim priredbama nastupala sa đačkim horom i solo pevanjem, i Građanska škola sa svojim horom na priredbama Građanske škole, onda to znači da je skoro svakog meseca (izuzimajući letnje mesece (maj-septembar) bila po jedna đačka muzička priredba. Imajući pri ovome u viđu i aktivnost Sokolskog hora i hora Omladinskog kola i hora Srpskog pravoslavnog pevačkog društva iz Vranjeva koji su takođe nastupali javno 2-3 puta godišnje ona se dobija prava predstava o bogatstvu muzičkog života u Novom Bečeju.

Trgovačka omladina iz Novog Bečeja imala je tamburaški orkestar, koji je nastupao skoro na svakoj zabavnoj priredbi, a svake nedelje na igrankama u Sokolani. Ovaj orkestar je svake godine u zajednici sa horom Sokolskog društva iz Novom Bečeja učestvovao na sokolskom takmičenju i takođe osvajao drugo mesto u Severnobanatskoj sokolskoj župi. Trgovačka omladina je imala 1936. i 1937. godine i vrlo dobro uvežban oktet koji je nastupao sa svojim tačkama na mnogim zabavnim priredbama u Novom Bečeju i Vranjevu. Oktetom je dirigovao Radivoj Markuš iz Vranjeva.

Zadržaću se malo više na Srpskom zanatlijskom duplirskom društvu. Ovaj pevački hor osnovan je 27. januara 1881. godine na Svetog Savu. Cilj društva je bio da učestvuje sa duplirima (duple velike sveće nazivane su duplirima) na ispraćaju prilikom sahrana svojih članova i članova njihovih porodica i kao osnovno da učestvuje u crkvenim svečanostima i svečanim liturgijama.

Osnivači su bili: Aca Aradski stolar iz Vranjeva, Proka Cukić voskar, Velizar Pavlović voskar, Josif Milinkov krojač, Mladen Nešić kolar, Svetozar Pavlović kovač, Petar Ubavić kazandžija, Joca Jovanović berberin i drugi iz Vranjeva.

Članstvo se iz godine u godinu povećavalo pa je Društvo 1890. godine brojalo preko pedeset članova.

Društvo su potresale nesloge posebno oko uloge barjaktara. Novobečejci su smatrali da njima pripada to pravo jer je sedište Društva u Novom Bečeju, a Vranjevčani su opet smatrali da su oni pokretači akcije za osnivanje Društva te da im zbog toga treba da pripada ta privilegija. Zbog ovoga je došlo do cepanja Društva.

Vranjevčani u zajednici sa nekoliko poljoprivrednika osnivaju Srpsko pravoslavno pevačko društvo još devedesetih godina 19. veka. Društvo je 1905. godine brojalo 32 člana, a horovođa je te godine bio Dimitrije St. Vasić. Ovo Društvo je do Prvog svetskog rata vodio učitelj Petar Zuban, a posle njegove smrti u Ratu učitelj Galetić.

Društvo se nije zadovoljavalo samo pojanjem u crkvi, ili na sahranama, nego je učestvovalo i na raznim proslavama i zabavama. Neposredno posle Prvog svetskog rata 1919. godine Društvo je dalo koncert u Beodri (danas Novo Miloševo). U međuvremenu dolazi do bolesti horovođe učitelja Galetića i rad pevačkog društva se svodi u skromnije okvire kao crkveni hor i učešće sa pojedinim tačkama na zabavnim priredbama u Vranjevu, pod vođstvom učitelja Žarka Nikšića.

I Mađari u Vranjevu osnivaju 1934. godine pevački crkveni hor kojim je dirigovao Jožef Kovač otac katoličkog sveštenika u Vranjevu. Hor je brojao oko četrdesetak članova.

Pored Trgovačke omladine svoj tamburaški orkestar do 1932. godine je imala i Zanataska omladina Novog Bečeja. Pored ovih postojao je, a i danas valjda postoji duvački orkestar Dobrovoljnog vatrogasnog društva Novi Bečej.

Ako svemu ovome dodamo i brojne muzičke sastave profesionalaca po kafanama, a bilo ih je desetak, među kojima su posebno mesto zauzimali gudački orkestar Pište Ciganina koji je svirao u restoranu „Vojvodina” i tamburaški orkestar KROMPE kod Arsena Pecarskog u Vranjevu, onda je to čitavo muzičko bogatstvo.

Imajući u vidu ovako razvijen muzički život, a u želji da muzičku kulturu podignu još na viši nivo učitelj Žarko Čiplić u zajednici sa Jakovom Pavlovićem - Kobecom okupili su skoro sve muzički obrazovane građane i otpočeli sa radom na stvaranju filharmonije u Novom Bečeju. Prvo delo koje su pripremili bila je uvertira za operu Seviljski berberin od Rosinija.

Filharmonija je nastupila na jednom koncertu, ali i pored velikog truda nije naišla na očekivani odziv publike pa su osnivači došli do zaključka da je to nagli i veliki skok koji Novobečejci nisu mogli da prihvate, i filharmonija se ugasila.

Pokušano je kasnije da se dalje razvija muzički život pa je 1937. godine pri Sokolskom društvu Novo Bečej pripremljena opereta-parodija na operu „Kavaljerija Rustikana” „Artiljerija Rustikana” od Brane Cvetkovića, koja je vrlo lepo primljena od mladih Novobečejaca i Vranjevčana da je više puta reprizirana.

Na kraju treba istaći da je Vranjevo iznedrilo još jedno veliko muzičko ime. Vladimir Boberić vladika Bokokotorski rođen je u Srpskoj Klariji 16. novembra 1873. godine gde mu je otac Mladen kratko vreme bio paroh. Majka mu je Aneta rođena Maširević bratanica patrijarha Samuila Maširevića. Otac je ubrzo, posle rođenja Vladimira, premešten u Vranjevo. Tu je Vladimir završio osnovnu školu, a u Novom Bečeju je pohađao Jevrejsku srednju školu. Gimnaziju je učio u Sremskim Karlovcima i u Novom Sadu od 1886-7. uvek sa odličnim uspehom.

Za episkopa Boko-Kotorskog postavljen je 11. oktobra 1911. godine.

Bio je kompozitor ne samo sakralnih već i svetovnih kompozicija. Na žalost - nemamo sačuvanih podataka, ili ih mi nismo našli iako smo pokušali preko Muzikološkog instituta Srpske akademije nauka u Beogradu i Istorijskog arhiva u Kotoru, ali bez rezultata.

Umro je 17. februara 1918. godine u Budimpešti. Sahranjen je u Vranjevu u porodičnoj grobnici.

Nema sumnje da su pesma i muzika od vajkada bili omiljeni kod mladih Vranjeva i Novog Bečeja, ali je - na žalost ostalo malo pisanih tragova i zabeležaka iz ranijeg vremena.

Sve ovo što je ovde izneto novijeg je datuma i zabeleženo je na osnovu sećanja savremenika, a to je vrlo skromno u odnosu na ono kakav je stvarno bio muzički život u Vranjevu i Novom Bečeju.

Strana 11 od 11

Podržite...

Sakupljanje kulturno-istorijske građe Novog Bečeja smatramo izuzetno važnim i velikim poslom. Za nove naraštaje... sa novom tehnologijom... da vide prošlost... drugačije će ostati zaboravljena.

Već 10 godina se bavimo time, uporno i vredno a ipak je ostalo još mnogo toga da se uradi, mnogo posla je pred nama.

Dobru...

Ako posedujete neki materijal ili saznanja za koje smatrate da bi dopunile sajt, uključite se... Možete komentarisati članke ili nam slati materijale, fotografije na salevidak@gmail.com. Ili prosto svoje predloge, ideje, komentare kako da poboljšamo sajt iznesite Ovde

Ideju...

Za one imućnije Novobečejce koji mogu i žele materijalno da pomognu razvoj ove ideje, daju vetar u leđa, koji žele da budu dobrotvori, sponzori, donatori...

...stojimo na raspolaganju na broju 060 013 01 01

© 2016 Novi Bečej - Online. All Rights Reserved. Designed By SaleVidak