Parametri za određivanje organskih susptanci u površinskim vodama

Površinske vode predstavljaju složenu smešu pravog i koloidnog rastvora organske i neorganske materije. Organska materija u površinskim vodama može biti biljnog, životinjskog ili antropogenog porekla.

Broj organskih jedinjenja koji se može pronaći u površinskim vodama je izuzetno velik i u praksi se najčešće mere ukupne koncentracije organske materije "kolektivni parametri". Posebno se određuju toksična organska jedinjenja kao što su polihlorovani bifenili, organohlomi pesticidi, nafta i naftini derivati, fenoli i drugo. Najčešće korišćene metode za merenje ukupne organske materije u vodi su: hemijska potrošnja kiseonika HPK, biološka potrošnja kiseonika BPK i ukupni organski ugljenik TOC (Total Organic Carbon). HPK je hemijski potrebna količina kiseonika za oksidaciju organskih materija i neorganskih soli i predstavlja pokazatelj zagađenosti površinskih voda. Najčešće se izražava u potrošenom O2 u mg/dm3.

Najbolji pokazatelj koncentracije organske materije je teorijska vrednost HPK koja odgovara količini kiseonika potrebna za oksidaciju organskog ugljenika. HPK određena kalijum-dihromatom (K2Cr2O7) se smatra ona količina kiseonika koja se potroši pri potpunoj hemijskoj oksidaciji organskih materija u neorgansku materiji. Veliki broj organskih jedinjenja, 90-100% se oksidiše ovom metodom.

BPK predstavlja količinu kiseonika koju potroše mikroorganizmi za razgradnju organske supstance u vodi. Metode za određivanje BPK imaju niz ograničenja i velike greške merenja. U praksi se koriste BPK5 (petodnevna merenja), BPK2o (20-dnevna merenje) i ukupni BPK. Laboratorijski postupak određivanja BPK sastoji se u definisanju biohemijske potrošnje 02 za razgradnju organske materije u površinskim vodama pomoću heterotrofnih mikroorganizama na 20°C u datom vremenskom periodu. BPK se izražava u 02 mg/dm3. Sa porastom temperature vode raste i brzina biohemijske potrošnje kiseonika. Pojedine komponente se ne oksiduju do C02 biološkim reakcijama, pa je potrebna manja količina kiseonika u odnosu na vrednost određenu HPK. Biološka potrošnja kiseonika za 1 mol glukoze iznosi 150g 02 dok je HPK 192g 02 po molu glukoze. Prisutnost biološki nerazgardivih materija u površinskim vodama manifestuje se većom vrednošću HPK od BPK. U biološki nerazgradive materije spadaju: celuloza, ugljena prašina, lignini i većina sintetičkih organskih jedinjenja. Azot iz organskih jedinjenja se procesima oksidacije relativno sporo prevodi u mineralne oblike, za razliku od organskih jedinjenja koje sadrže samo ugljenik, vodonik i kiseonik.

Određivanjem TOC (Total Organic Carbon) se meri ukupan kovalentno vezani ugljenik u organskoj materiji. Određuje se merenjem količine CO2 nastalog oksidacijom organskog ugljenika. Vrednosti dobijene metodama TOC se razlikuju od HPK i BPK što je posledica nemogućnosti potpune hemijske i biološke oksidacije organske materije metodama HPK i BPK. U terenskim uslovima se koriste uređaji koji mere više parametara iz jednog uzorka vode.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Da li ste znali...

da je Vladimir Glavaš diplomirao 1862. godine na Pravnom fakultetu u Pragu i da je posle pripravničkog staža otvorio advokatsku kancelariju u Novom Bečeju?