Parametri za određivanje organskih susptanci u površinskim vodama

Površinske vode predstavljaju složenu smešu pravog i koloidnog rastvora organske i neorganske materije. Organska materija u površinskim vodama može biti biljnog, životinjskog ili antropogenog porekla.

Broj organskih jedinjenja koji se može pronaći u površinskim vodama je izuzetno velik i u praksi se najčešće mere ukupne koncentracije organske materije "kolektivni parametri". Posebno se određuju toksična organska jedinjenja kao što su polihlorovani bifenili, organohlomi pesticidi, nafta i naftini derivati, fenoli i drugo. Najčešće korišćene metode za merenje ukupne organske materije u vodi su: hemijska potrošnja kiseonika HPK, biološka potrošnja kiseonika BPK i ukupni organski ugljenik TOC (Total Organic Carbon). HPK je hemijski potrebna količina kiseonika za oksidaciju organskih materija i neorganskih soli i predstavlja pokazatelj zagađenosti površinskih voda. Najčešće se izražava u potrošenom O2 u mg/dm3.

Najbolji pokazatelj koncentracije organske materije je teorijska vrednost HPK koja odgovara količini kiseonika potrebna za oksidaciju organskog ugljenika. HPK određena kalijum-dihromatom (K2Cr2O7) se smatra ona količina kiseonika koja se potroši pri potpunoj hemijskoj oksidaciji organskih materija u neorgansku materiji. Veliki broj organskih jedinjenja, 90-100% se oksidiše ovom metodom.

BPK predstavlja količinu kiseonika koju potroše mikroorganizmi za razgradnju organske supstance u vodi. Metode za određivanje BPK imaju niz ograničenja i velike greške merenja. U praksi se koriste BPK5 (petodnevna merenja), BPK2o (20-dnevna merenje) i ukupni BPK. Laboratorijski postupak određivanja BPK sastoji se u definisanju biohemijske potrošnje 02 za razgradnju organske materije u površinskim vodama pomoću heterotrofnih mikroorganizama na 20°C u datom vremenskom periodu. BPK se izražava u 02 mg/dm3. Sa porastom temperature vode raste i brzina biohemijske potrošnje kiseonika. Pojedine komponente se ne oksiduju do C02 biološkim reakcijama, pa je potrebna manja količina kiseonika u odnosu na vrednost određenu HPK. Biološka potrošnja kiseonika za 1 mol glukoze iznosi 150g 02 dok je HPK 192g 02 po molu glukoze. Prisutnost biološki nerazgardivih materija u površinskim vodama manifestuje se većom vrednošću HPK od BPK. U biološki nerazgradive materije spadaju: celuloza, ugljena prašina, lignini i većina sintetičkih organskih jedinjenja. Azot iz organskih jedinjenja se procesima oksidacije relativno sporo prevodi u mineralne oblike, za razliku od organskih jedinjenja koje sadrže samo ugljenik, vodonik i kiseonik.

Određivanjem TOC (Total Organic Carbon) se meri ukupan kovalentno vezani ugljenik u organskoj materiji. Određuje se merenjem količine CO2 nastalog oksidacijom organskog ugljenika. Vrednosti dobijene metodama TOC se razlikuju od HPK i BPK što je posledica nemogućnosti potpune hemijske i biološke oksidacije organske materije metodama HPK i BPK. U terenskim uslovima se koriste uređaji koji mere više parametara iz jednog uzorka vode.

Tags:
paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Da li ste znali...

da je Laza Popović, sin pop-Luke iz Vranjeva je bio prvi reditelj novoosnovanog Narodnog pozorišta u Beogradu 1868. godine.