Osnivanje Fiskulturnog društva Slavija

U toku zime 1944/45. izvršene su pripreme za formiranje sportskog društva. Prethodno je trebalo, bez potresa, likvidirati postojeća dva fudbalska kluba Zvezdu i Turul i pristupiti formiranju jedinstvene sportske organizacije.

Marta 1945. godine održana je osnivačka skupština na kojoj je formirano Fiskulturno društvo Slavija. Na Skupštini je bio mali broj prisutnih, jer se najveći deo dotadašnjih sportskih aktivista iz redova Srba i iz redova Mađara držao rezervisano. U dušama i jednih i drugih je bio bol za ranije postojećim, i tako reći juče likvidiranim klubovima, pa se pošlo od pretpostavke da novo Fiskulturno društvo, ni Srbi, a Mađari pogotovo, neće prihvatiti kao svoje.

Skupština je održana u sali Agit-prop-a (današnji Opštinski sud) uz prisustvo oko tridesetak sportista. Usvojena su pravila društva i određeno ime Fiskulturno društvo Slavija — Novi Bečej. Izabran je upravni i nadzorni odbor. U upravni odbor izabrani su Lazar Mečkić, za predsednika, Pal Hajdu, za potpredsednika, Branko Petrović za sekretara i za članove: Bora Kovačev, Vilmoš Farkaš, Aca Beljuc, Jožef Čikoš i dr.

Slavija je postala novi sportski kolektiv u kome su se svi osećali jednakim i gde niko nije mogao reći ovo je bivša Zvezda, ili bivši Turul. Naravno da su pojedinci mislili i drukčije, ali na zajedničkom poslu u Upravnom odboru ili pri organizaciji utakmica i u samom timu za vreme treninga i utakmica, bilo je uvek prisutno jedinstvo mišljenja.

Za jedinstvo kluba se svojski zalagao najveći deo Upravnog odbora, što se postepeno prenosilo i na ostale, a najlakše na same igrače. Igrači su već na prvoj utakmici ispoljili najveći zanos i jedno drugom pomagali nezavisno kojem je klubu ko do skora pripadao. Tome je svakako doprinela okolnost da je bilo i nekoliko igrača koji ranije nisu bili ni u Zvezdi niti u Turulu, ali i bez njih, mladi ljudi su brzo prihvatili novostvorenu situaciju i zalagali se za uspeh Slavije.

Ta prisnost u zajedništvu je posebno ispoljena već na prvoj utakmici, odnosno još pre odlaska u Bačko Gradište.

Slavija je svoj prvi javni nastup imala u Bačkom Gradištu gde se išlo peške preko Bisernog ostrva. Ujutro od sedam sati, kako se krenulo, pa sve do utakmice pričali su se vicevi, šale, ne vodeći računa da li se šali Srbin ili Mađar, smeh i veselost nije silazila sa lica cele »ekspedicije«, sve dok vrućina i umor nisu učinili svoje.

Raspoloženje i odnos koji je stvoren u Upravi i među igračima, prihvatili su i navijači. Navijali su za Slaviju, kao što su nekada navijali Srbi za Zvezdu, a Mađari za Turul. Razlika je bila ipak u korist novog društva, jer je ono imalo veći izbor igrača i tim je bio kvalitetniji, nego i jedan od ranijih fudbalskih timova u Novom Bečeju.

Oduševljenje rezultatima koje je Slavija postizala, a oni su bili takvi kakve do tada ni jedan novobečejski klub nije postigao, prenosilo se na sve druge aktivnosti, ne samo mlađih već i starijih. Čak ni u tim prvim danima nije došlo ni do jednog ispada u bilo kom vidu nacionalne netrpeljivosti.

U interesu realnog ocenjivanja ne sme se prenaglasiti uloga Uprave Slavije, mada ona nije bez posebnog značaja. Postojale su i druge objektivne okolnosti, koje je Uprava spretno iskoristila. Pre svega, igrački sastav je bio takav, da se podudarilo, da su u tim ulazili najkvalitetniji igrači, a da je od njih uvek polovina bila iz redova Srba, a druga polovina Mađara.

Najčešći sastav, u tim danima, je izgledao ovako: na golu Gale (Mađar iz Mužlje, radio u Komandi mesta Novi Bečej), desni bek Đapjaš (Mađar iz Torde — rukovodilac omladine u Tordi i član Sreskog rukovodstva omladine), levi bek Joca Radonjić, (Srbin iz Miloševa — sekretar SKOJ-a za srez novobečejski), desni half Bela Farkaš, centar-half Borivoj Kovačev i levi half Boža Krstić. U foru su igrali: Vilmoš Kujan, Laci Ot (iz Kumana) Ištvan Berta, Branko Petrović i Mile Ostojić. Pored ovih su nastupali: Aca Beljuc, Sredoje Baračkov, Vili Farkaš i dr. Kasnije na mesto Ostojića koji je otišao u Armiju, na levom krilu je igrao Pera Kuručev iz Melenaca. Kao što se vidi, najbolja selekcija sreza novobečejskog, sem Taraša, iz svakog mesta je bio po neki igrač u timu Slavije.

Važno je istaći, da već posle prvih utakmica i dobrih rezultata, niko više nije vodio računa da li je u timu više Mađara ili Srba, već je najvažnije bilo da tim bude sastavljen od najboljih igrača i da se oni zalažu za uspeh kluba.

Utakmice su sve posećenije. Na svakoj utakmici je bilo prisutno preko hiljadu gledalaca, što je za ondašnje prilike, na igralištu bez tribina, bila visoka poseta. Nema sumnje da je ovom doprinela i stečena navika iz doba okupacije, ali je bez svake sumnje, presudan bio uticaj dobrih rezultata koje je Slavija postizala uz lepu i kolektivnu igru.

Zahvaljujući takvom raspoloženju među igračima i navijačima, a uz solidan kvalitet igrača, Slavija je postigla rezultate, kakve možda do tada nije postigao ni jedan novobečejski fudbalski kolektiv. Taj tim je pobeđivao sve okolne klubove i s pravom je smatran najboljim timom u Banatu. On nije samo tako smatran od Novobečejaca, već je to rezultatima dokazao i takvim su ga smatrali u Pančevu, u Zrenjaninu i u čitavom Banatu.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da se Brodogradilište »Tisa« od svog osnivanja 1957. godine, samo dvadesetak godina nalazilo na obali Tise, između bivše skele i sadašnje  plaže?