Soko — klub novobečejskih đaka

Grupa Novobečejaca učenika učiteljske škole, koji su igrali u timu SOKO. Treći s leva na desno Toša Pićin, četvrti Radivoj Markuš I šesti Jovan Čiplić

Novobečejci, sa kojima smo razgovarali, znaju Soko, kao klub omladinaca Srba, koji su se školovali izvan Novog Bečeja. Klub, međutim, postoji negde od kraja 1921. Rodine i bio je aktivan sve do jeseni 1927. godine. U stvari, krajem 1921. godine prvi klub TSE koji je osnovan još 1911. godine, promenio je ime u Soko, a već u zimu 1923/24. godine menja ime u Građanski.

Soko ostaje i posle izdvajanja Građanskog, ali sasvim pod drugim uslovima. Pre svega, on nije registrovan u Fudbalskom savezu i »Torontal« 21. VIII 1924. godine donosi vest da Soko iz Novog Bečeja nije uplatio određeni iznos za učlanjenje u Banatsku župu, te se zabranjuje klubovima, članovima Župe, da igraju sa njim. On postaje klub đaka i njegova aktivnost traje samo preko leta — za vreme školskih ferija.

Tim fudbalskog kluba Soko (u belim dresovima) iz 1922-3. godine, koji je sledeće godine promenio ime u Građanski

Godine posle prvog svetskog rata predstavljale su zaokret u školovanju omladine. Na mesto dotadašnjih mađarskih škola otvaraju se osnovne i srednje škole sa nastavnim programom na srpskom jeziku. Samim tim su stvoreni uslovi za šire školovanje srpske omladine. Nastala je preka potreba za srpskim učiteljskim kadrom, što je bio razlog da se dobar deo đaka iz Novog Bečeja opredeljuje za učiteljske škole u Somboru i Vršcu. Pored potrebe za kadrom prosvetne struke nije bilo ni činovnika iz redova Srba. Sve je to doprinelo da se vrlo brzo izmenila nacionalna struktura đaka u srednjim školama iz Novog Bečeja.

Ti đaci učiteljskih škola, i ne samo oni, stasali su za fudbal baš u doba kada je iz Sokolskog društva izdvojen fudbal i formiran Građanski. Već u leto 1924. godine oni nastavljaju sa igrom pod imenom Soko. To na prvi pogled predstavlja kontinuitet kluba osnovanog od 1921. godine, ali kao što je već istaknuto, ovo je jedna potpuno nova struktura ne samo igračkog kadra, nego i uprave. Prvi predsednik kluba Soko bio je Žarko Čiplić, učitelj. Građanski je bio klub novobečejskih trgovaca i činovnika, a Soko postaje klub đaka.

Timovi Soko iz Novog Bečeja i Hajduk iz Beodre pre utakmice odigrane 1925. u Novom Bečeju

U trgovini i zanatstvu se sve češće javljaju Srbi, što utiče na dalju promenu nacionalne strukture građanskog staleža u Novom Bečeju. Ovo je takođe nametalo potrebu za stvaranjem prostora u fudbalu za omladince Srbe, koji nisu raspolagali takvom fudbalskom veštinom da bi se mogli probiti u redove Građanskog, pa je otuda Soko, kao klub skromnih ambicija, baš dobro došao.

Pored Lalike Lenarta, Deže Hauzera i još nekolicine starijih igrača, koji su bili rezerve u timu iz koga se izdvojio Građanski, sada se javljaju đaci: Radivoj Markuš, Toša Pinćin, Jova Čiplić, Danilo Blažin, Boža Trećak, Ljubomir Ivančev, Milorad Majin — Bacika, Mališa Pavlović, Karči Štaud, ali i zanatlije iz redova Srba, kao na primer Draga Momirov i drugi.

Kao što je već istaknuto smirivanje privrednog prosperiteta, nastajanje normalnog, usporenijeg, razvoja privrede dovodi i do slabljenja ekonomske osnove Građanskog, a time i kluba kao celine. Građanski je već 1926. godine životario i u zimu 1926/27. likvidirao.

Soko je 1926. godine imao prilično solidan tim, jer su pored nekoliko dobrih igrača iz redova đaka došli i Bata Teodorović iz Velikog Bečkereka na golu i Milan Tanurdžić — Isus koji je već bio afirmisani fudbaler u subotičkoni SAND-u. Ipak je Sako i tada bio slabiji od Građanskog, kome su inače već bili odbrojani dani.

U jesen 1926. godine odigrali su Soko i Građanski pravi derbi susret uz prisustvo velikog broja novih gledalaca i uz burno navijanje, ipak je pobedio Građanski sa 1:0.

Te, i naredne 1927. godine Soko je zabeležio nekoliko vrednijih pobeda. Posebno je značajna pobeda nad Radničkim iz Zrenjanina sa 4:0 u Novom Bečeju. Prema recima Tanurdžića — Isusa, koji je dao sva četiri gola, Radnički je bio sve vreme nadmoćan, a Soko je iz prodora postizavao golove. Pobeđeni su dalje Hajduk iz Beodre, Tesla i Jadran iz Starog Bečeja, a igrali su uspešno u Čurugu, Bačkom Gradištu, Molu i Adi.

Za Mišu Kiseličkog nezaboravna je utakmica Soko i novoosnovano Jedinstvo iz Novog Bečeja. To je bio pravi derbi. Publika je bila podeljena u dva tabora a utakmica živa i uzbudljiva. Pobedio je Soko sa 2:1. O toj utakmici se — prema Mišinim rečima — i naredne godine pričalo, kao o do tada nedoživljenom spektaklu.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da je naše mesto bilo jedno od ređih naseljenih mesta, u sadašnjoj Vojvodini, koje je već 1802. godine imalo svoju apoteku?