Emil Stepančev

Emil Stepančev i Stevan Đuričin kao igrači Proletera iz Zrenjanina na stadionu JNA pred drugoligašku utakmicu Proleter – Voždovački BGD

Emil je jedno, od mnogobrojne, dece Gradišta. Živeći sam sa majkom, još od malih nogu, najveći deo svog dečačkog slobodnog vremena provodio je u Gradištu, gde je kao mališan uspešno igrao fudbal sa znatno starijim od sebe. Njegovo tadašnje znanje fudbala moglo se meriti sa zrelim fudbalskim znancem. Nije visokog rasta, ali je zato građen po svim fudbalskim merillima, sa izrazitom brzinom i fudbalskom veštinom. Sve ove osobine imao je već u svojoj petnaestoj godini.

Posedovao je mnoge vrline, koje se retko mogu još sresti kod tako darovitih fudbalera. Bio je, skoro, preterano pošten i skoman. Savestan na treninzima i na terenu uopšte, te sa njim treneri, ni saigrači i nijedan protivnički igrač nije imao nikakvih nesporazuma. Igri je pristupao sa svom ozbiljnošću, bez obzira na značaj utakmice. Milina je bilo imati takvog fudbalera u ekipi.

Za Emila se, bez preterivanja, može reći da je jedna od najistaknutijih ličnosti novobečejskog fudbala. Bilo je pravo uživanje gledati njegove majstorije na terenu, njegovu virtuoznost kada ima loptu, sa kakvom brzinom je i lakoćom prima i umirenu predaje svom, najbolje postavljenom, saigraču. To govori da je, pored izvrsne tehnike, imao i odličan pregled igre.

Bio je snažan fudbaler te mu je, zahvaljujući i njegovoj izuzetnoj fudbalskoj veštini, bilo teško oduzeti loptu. Zbog toga je bio česta meta protivničkih grubijana, jer mu se na drugi način i nisu mogli uspešno suprotstaviti.

Možda će biti prava ocena za Emilovu igru, ona koju je dao Božidar Sandić, nekadašnji najbolji igrač Kikinde i beogradske Crvene zvezde i naše državne reprezentacije, prilikom gostovanja Jedinstva u Kikindi. Na kikindskim terenima odavno nije igrao fudbaler kvaliteta Emila Stepančeva.

Emil je bio omiljen i na terenu i van njega. Pravedan u svakoj prilici, te su ga drugovi posebno cenili.

Njegov fudbalski talenat i veština zapaženi su i od najistaknutijih klubova Vojvodine. Želeli su da ga imaju u svojim redovima novosadska Vojvodina, kao i zrenjaninski Proleter. Emilova skromnost ga je opredelila Proleteru, u kome je uspešno igrao četiri godine i mnogo doprineo ulasku Proletera u Prvu saveznu ligu.

Porodica i njegovo Gradište vratili su ga u Novi Bečej, gde igra sve do 1974. godine, kada se svečano oprostio od aktivnog igranja fudbala.

Cenjen i poštovan obavljao je, posle prestanka igranja, jedno vreme ulogu predsednika FK Jedinstva.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da je u Vranjevu zabeležena epidemija kolere i velike boginje 1831 i 1861. godine a u  Novom Bečeju se epidemija kolere  javlja zadnji put 1893. godine?