Izgradnja fudbalskog stadiona

Neuspesi, i u nižem rangu takmičenja, najzad su prisilili odgovorne iz uprave Jedinstva da se odluče za premeštanje igrališta iz Gradišta na teren koji će omogućavati neprekidan tok treniranja i igranja preko cele godine. Dobijena je jedna od najlepših lokacija, u neposrednoj blizini Tise do mlekare, gde se nekada nalazila prvoklasna oranica za gajenje povrća. Na tom terenu su, sve do drugog svetskog rata, Bugari gajili povrće i njime podmirivali ne samo potrebe Novog Bečeja, već i dobar deo Zrenjanina, Kikinde, pa i Starog Bečeja. Oni su tu imali i svoju kuću za stanovanje izgrađenu negde 1924—25. godine.

Stadion Jedinstva pre rekonstrukcije - ambijent iz 1961. godine

Prvoklasna zemlja bila je lako prilagodiva za fudbalsko igralište, a sagrađene su provizorne drvene tribine, dok je stambena zgrada Bugara prilagođena za svlačionice sa kupatilom. Tako je rešeno pitanje kontinuiranog rada za sve ekipe Jedinstva, ali se u prvo vreme osetilo da je jedan deo publike, baš onaj od čijeg se izostajanja strahovalo, do njega i stvarno došlo. Ljutovčani su, neki za uvek, a veći deo privremeno, odustali od praćenja fudbalskih utakmica.

Dok je igralište bilo u Gradištu Jedinstvo je, poslednjih godina, imalo nekoliko igrača iz redova zemljoradnika, a preselenjem na mestu gde je danas fudbalski stadion, ti igrači su prestali da treniraju i tako otpali iz ekipe. Sa žaljenjem se mora konstatovati da se od tog doba skoro nije pojavio ni jedan prvotimac Jedinstva iz redova zemljoradnika. Čak su i pojedini članovi Uprave, iz redova zemljoradnika, prestali sa dotadašnjom aktivnošću i kao takvi morali ustupiti mesto aktivnijima. To je istovremeno značilo i izostajanje određenog materijalnog oslonca, jer su ti pojedinci u kriznim finansijskim trenucima znali da nesebično priskoče u pomoć kao što su to činili: Svetozar Bunjevački — Baca, ili zanatlija Dime — pekar i dr.

Otpao je, prema rečima Duška Vujackovog, priličan broj omladinaca kao aktivnih igrača iz redova Mađara, čije su kuće bile u kraju koji je u blizini Gradišta, a oni su u jednom periodu bili osnova ekipe Jedinstva. Od deset igrača iz Vranjeva, petorica su bili Mađari iz ovog kraja.

Preseljenje fudbalskog igrališta, međutim, dalo je mnogo novobečejskom fudbalu i to je bio pravi potez koji se trebao učiniti još i znatno ranije. Počinje sistematski rad sa svim uzrastima fudbalera i utakmice se održavaju preko cele godine. Nema sumnje da je uz stasavanje jednog izuzetnog talasa mladih, darovitih fudbalera, o kojima smo već dali nagoveštaj u prethodnom poglavlju.

U prvenstvu 1958/59. godine zrenjaninskog fudbalskog podsaveza Jedinstvo zauzima prvo mesto.

Ostvarena je želja Novobečejaca da se Jedinstvo, zahvaljujući osvajanju prvog mesta, nađe u viši rang takmičenja u Banatskoj ligi.

Prelaskom u viši rang takmičenja, u takmičarskoj sezoni 1959/60, bilo je potrebno i izvršiti popunu ekipe, jer je u timu bila generacija koja se počela formirati još 1946/47. godine. Dolazi, skoro, do kompletne smene generacije igračima iz podmlatka, sa izuzetkom trojice starijih: Boško Galetin, Leo Levai i Feri Gomba.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da je meandar Biserno Ostrvo, u to vreme najveća okuka Tise, dug oko 23 km prosecanjem novog korita 1858. godine u dužini od 8,3 km postaje mrtvaja. Meandar na području Medenjača u dužini od 15 km postao je mrtvaja 1863. godine prosecanjem novog toka u dužini 3,2 km. Ali, je još dugo posle toga meandar korišćen kao glavni plovni put, a prosek postao rukavac. Zbog toga je 1900. godine prosek proširen, a meander zasipan i Medenjača praktično tek 1900. godine postaje mrtvaja.