Sve ispočetka

Pokušaj da se dovedeni igrači iz Novog Sada zadrže i zaposle u Novom Bečeju ostali su bezuspešni, jer oni nisu želeli da rade, već da im fudbal bude jedino zanimanje, što je za Novi Bečej bilo neprihvatljivo.

Ne samo da nisu zadržani ti igrači iz Novog Sada, nego su otišli i mnogi dotadašnji igrači Zvezde. Te, 1946. godine, napustili su Novi Bečej: Branko Petrović, otišao je u Novi Sad, Vili Kujan i Laci Ot u Zrenjanin, Bela Farkaš i Boža Krstić na studije, Pera Kuručev u Pančevo, a Ištvan Berta, prestao je da igra fudbal u vreme svojih najboljih igara. On je doduše povukao tu svoju odluku posle pauze od godine dana, ali ta pauza je bila dovoljna da po povratku postane sasvim prosečan igrač.

Posle odlaska navedenih igrača, Zvezda je ostala sa Borom Kovačevim, Acom Beljuc i Sredojem Baračkovim — Gadžom od starijih i sa dečacima iz podmlatka i t. z. »Šegrtskog tima«: Vladom Kimpanov, Borom Stanković — Kečkešom, Jovicom Kodranov, Duškom Vujadkov, Kostom Živković i dr.

Tim Zvezde iz 1946—1947. S leva na desno: Bela Farkaš, F. Gomba, Laci Ot, Vili Kujan, I sa Galetin, Sandor Kiš, Laci Gomba, Vili Farkaš, Bora Kovačev i Sele Marčić

Možda je potrebno napomenuti, pošto to ranije nije učinjeno, da je 1943. godine iz redova dečaka — učenika Građanske škole Laza Mečkić formirao podmladak Zvezde u koji je ušlo dvadesetak vrlo darovitih mladih dečaka. Pandan njima, formiran je iz redova šegrta, nešto starijih dečaka, »šegrtski« klub. Oni su međusobno igrali, a nekoliko utakmica odigrali su kao predigru glavnoj utakmici Zvezde, naročito kada je bio u pitanju neki protivnik iz Beograda. Iako su igrači Šegrtskog bili fizički snažniji od igrača podmlatka Zvezde, jer se ovde pre radilo o pionirskom timu, zahvaljujući sistematskom radu i iz toga proistekle (kolektivne igre, podmladak Zvezde izlazio je kao pobednik.

No, i pored toga što je Zvezda ostala bez kvalitetnih igrača, postignuti rezultati sve do kraja 1946. godine bili su čak bolji nego što su se mogli očekivati.

Sledeće, 1947. godine Zvezda se takmiči u četvrtoj zoni za prvenstvo Vojvodine u kojoj su učestvovali: Zvezda, Vojvodina — Dragutinovo, Jedinstvo — Krstur, Botoš, Radnički — Jaša Tomić, Žarki — Melenci, Obilić — Novi Kneževac i Bratstvo — Elemir.

Rezultati toga takmičenja nisu objavljeni u listu »SI. Vojvodina« odakle su crpljeni podaci, pa zbog toga — na žalost — ne može biti prikazan plasman Zvezde, ali to je takav sastav ekipa u kome bi novobečejski fudbal morao biti ispred svih, ali koliko se sećamo to ipak nije bilo tako i Zvezda zauzima negde od 3—5 mesta.

To je godina kada opada interesovanje publike za fudbal, pa se broj gledalaca sveo na 300—400 po utakmici. I pored toga, novobečejski entuzijasti nisu dozvolili da dođe do rasformiranja kluba, već su izdržali sva iskušenja i fudbalsku igru očuvali i preneli je Novobečejcima u srećnije dane.

Pored onih iz uprave kluba, bilo je i ostalo nekoliko izuzetno odanih navijača, koji su voleli Zvezdu i oduševljavali se njenom igrom, isto onako kao što su to činili u danima njenih najvećih uspeha. To je verovatno ono što daje snage upravi i igračima da istraju i da se sa još više žara angažuju na prevazilaženju teškoća.

Bila bi velika nepravda ne spomenuti te najodanije navijače, mada ih je teško sve pobrojati. Bez svake sumnje treba posebno podsetiti na starog Belu Lukača, Slavka Ivkova — Gulića, Slavka Tomića — Skakavca, Savu Popova — Papulu i Jene-Bači. Jene je, kako kažu Duško Vujackov i Košta Živković, bio maskota novobečejskog fudbala. Na svaku utakmicu dolazio je svečano obučen, u starinskoj mađarskoj nacionalnoj nošnji, jer su mu fudbalske utakmice bile ne samo zadovoljstvo, nego i najsvečaniji događaj. Svi ovi navijači su, i u najtežim uslovima putovanja, pratili Zvezdu na gostovanjima i bučno bodrili svoje ljubimce, bez obzira što će zbog toga biti izvrgnuti ruglu tamošnje publike. Jene je, na tim gostovanjima, posebno skretao na sebe pažnju ne samo svojim svečanim odelom, već i svojim dostojanstvenim držanjem.

Krajem 1947. godine vratili su se iz vojske: Sanji Kiš, Laci i Ferenc Gomba, Karolj Burunka, Radomir — Braša Ivanić, Branko Pecarski — Maček, a Aca Beljuc se vratio iz Albanije i još nekoliko utakmica odigrao za tim Zvezde.

Druga godina takmičenja u Zrenjaninskoj zoni 1948. godine nije se mnogo razlikovala od prethodne. Igralo se sa promenljivim uspesima — u zavisnosti kakav se tim mogao sastaviti za pojedine utakmice. Pojedini igrači su bili na školovanju ili na radu van Novog Bečeja i samo su povremeno dolazili radi odigravanja utakmice. Zbog toga se dešavalo da Zvezda pobeđuje favorite na njihovom terenu, a da već u sledećoj nedelji na svom izgubi od slabijih protivnika.

I te 1948. godine, između sedam seoskih klubova Zvezda zauzima tek peto mesto, u Zrenjaninskoj zoni, iza Vojvodine iz Novog Miloševa i Bratstva iz Elemira, što dotad nije nikad bio slučaj. Bečejski fudbal i kada je bio najslabiji, do drugog svetskog rata, bio je uvek ispred klubova iz okolnih sela.

Plasman Zvezde pokazuje da se stanje u klubu ne razlikuje od onog iz prethodne godine. Zvezda je najčešće nastupala u ovom sastavu: Veselin Marčić na golu, Ferenc Gomba, Laci Gomba kao bekovi, Sanji Kiš, Bora Kovačev i Bela Farkaš u halfliniji i u navali: Vilmoš Kujan, Košta Živković, Ištvan Berta, Boško Galetin i Duško Vujackov.

Poznavajući kvalitet navedenih igrača, može se mirne duše zaključiti da su rezultati bili ispod očekivanja. Možda je tome doprinelo neiskustvo pojedinaca, ili nestalan sastav tima, ali bilo koji razlog da je, rezultati i plasman govore, da je to sve ispod nadanja navijača Zvezde.

Pojedinci, iz redova mlađih igrača, bili su pred odlaskom u vojsku (Boško Galetin i Košta Živković), a Bela Farkaš na produženju studija. Uprava kluba dovodi nekoliko igrača iz Kikinde: Bela Dobi, Ištvan Barna i Leo Levai. Njihovim dolaskom izvršena je i rokada u timu. Duško Vujackov prelazi na levog halfa, Ištvan Berta na levog beka na kojim mestima u timu ostaju do završetka svojih fudbalskih karijera. Posebno pojačanje predstavljao je, te godine, dolazak Ratka Radonjića iz Kikinde, koji je ranije bio igrač beogradskog BSK i Bate iz Borova.

Što se tiče rezultata, ni ova godina nije bila mnogo plodnija od predhodne. Izgubljena je u Novom Bečeju jedna od značajnih utakmica, sa Vojvodinom iz Novog Miloševa, sa kojom je oduvek postojalo rivalstvo i koja je odlučivala o prvom mestu. To je damoralisalo čitav tim i do kraja prvenstva Zvezda završava kao 1948. godine, negde oko sredine tabele.

Po završetku prvenstva, a kako su zone bile sastavljene od malog broja klubova, to je letnji period ostajao slobodan za odigravanje prijateljskih utakmica. Te, prijateljske utakmice, su za publiku bile čak primamljivije od prvenstvenih, jer su protivnici bili kvalitetniji od klubova koji učestvuju u prvenstvu grupe u kojoj se Zvezda takmičila.

Za državne praznike pozivani su neki od poznatih beogradskih klubova, članova prve lige Jugoslavije.

Tako je za Dan ustanka naroda Srbije, 7. jula 1949. godine, odigrana utakmica sa ekipom Naša krila iz Zemuna. To je bio tim vazduhoplovaca Jugoslovenske armije, tadašnji član prve lige, a te godine i finalista kupa Jugoslavije. Utakmica je završena rezultatom 1:1.

U predigri ovoj utakmici drugi tim Zvezde odigrao je utakmicu sa vojnim garnizonom iz Zrenjanina, u kome je igrao i bivši igrač Zvezde Kosta Živković. Rezultat je bio 2:2, a oba gola za garnizon postigao je Kosta Živković.

Iste godine Zvezda učestvuje na radnoj akciji — otvaranja gradilišta deonice kanala Dunav-Tisa-Dunav u mestu Potporanj kod Bele Crkve, gde je odigrala i nekoliko utakmica sa klubovima iz okolnih mesta.

Prvu utakmicu odigrala je protiv tima radnika — stručnjaka za izgradnju kanala u Potpornju i pobedila sa 6:1.

Kada se u Beloj Crkvi doznalo za prisustvo fudbalera Zvezde, ugovorena je utakmica sa Mesnim klubom »Sava Munćan«. Utakmica je odigrana na gradskom stadionu u Beloj Crkvi, uz prisustvo velikog broja gledalaca. Zvezda je pobedila sa rezultatom 4:0.

Ovako visok poraz domaćeg kluba izazvao je veliko interesovanje Belocrkvanaca i ubrzo je zakazana druga utakmica sa reprezentacijom Bele Crkve, koja je u to vreme imala dva kluba (BAK i »Sava Munćan«).

Ovu utakmicu Zvezda je dobila sa još ubedljivijim rezullatom od 5:0.

Na ovim utakmicama se posebno istakao Jovica Kodranov, a pored njega i Laci Gomba. Treba istaći da je Bora Kovačev, dugogodišnji centarhalf Zvezde i najbolji igrač na ovim utakmicama igrao vrlo uspešno i kao levo krilo, dao je tri gola.

Poslednja utakmica na radnoj akciji bila je protiv Jedinstva iz Vršca, tadašnjeg člana srpske lige. Utakmica je odigrana na novom gradskom stadionu, još pre njegovog zvaničnog otvaranja, domaći su pobedili sa 3:0, što se moglo i očekivati, s obzirom da su u tadašnjoj vršačkoj ekipi igrali budući prvoligaški fudbaleri: Todorov, Živković i drugi.

Na ovu radnu akciju i fudbalsku turneju Zvezda je vodila sledeće igrače: Marčić, Levai, Laci i Imre Gomba, Dimitrijević, Kiš, Kovačev, Prokić, Kodranov, Vujackov, Barna, Dobi i Antonijević.

paypal PNG24
ako želite da podržite razvoj sajta donacijom

Sadržaj

Da li ste znali...

da je u Vranjevu zabeležena epidemija kolere i velike boginje 1831 i 1861. godine a u  Novom Bečeju se epidemija kolere  javlja zadnji put 1893. godine?